بازارسال شده از
بچه هایی که زنگ تفریح مدرسه را در آسمان خدا بازی کردند …به یاد معصومترین های تاریخ
@fatemeh_illustratorجهت ارتباط و سفارش @fatemeh_fehri
@fatemeh_illustratorجهت ارتباط و سفارش @fatemeh_fehri۸:۳۳
عقل سرخ | مهدی محمدی گزارش بهروزرسانی وضعیت جنگ - شماره 30 - بخش اول(برآورد احتمال وقوع جنگ) مهدی محمدی - 8 اردیبهشت 1405 @mohammadi61
گزارش بهروزرسانی وضعیت جنگ - شماره 30 - بخش اول(برآورد احتمال وقوع جنگ) مهدی محمدی - 8 اردیبهشت 1405 @mohammadi61برآورد احتمال وقوع جنگ
" /> مهدی محمدی - ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
تحولات اخیر نشان میدهد منطقه وارد مرحلهای پیچیده و مبهم شده است؛ مرحلهای که در آن تحلیلهای قطعی درباره وقوع یا عدم وقوع جنگ، یا نتیجه مذاکرات، بیش از آنکه واقعی باشد، نوعی سادهسازی صحنه است. حتی تصمیمگیرندگان اصلی در ایران، آمریکا و اسرائیل نیز هنوز به جمعبندی نهایی نرسیدهاند و همزمان در حال تلاش برای اثرگذاری بر روند تحولات و تغییر محاسبات طرف مقابل هستند. در چنین شرایطی، بیش از هر چیز باید بر تحلیل دادهها، شناخت اهداف بازیگران و بررسی سناریوهای محتمل تمرکز کرد.
در میدان، نشانههای قابل توجهی از افزایش احتمال درگیری دیده میشود. تحرکات لجستیکی و عملیاتی آمریکا و اسرائیل از جمله تجمیع نیرو، افزایش حضور شناورها و ناوگروهها در منطقه، افزایش پرواز جنگندهها در عراق و جنوب منطقه، تشدید فعالیت پهپادها، ریزپرندهها و هواگردهای سبک، و همچنین انتقال سامانههای پدافندی، همگی نشانههایی هستند که سطح هشدار را بالا میبرند. در داخل اسرائیل نیز خبرهایی از تلاش برای بازآرایی سامانههای دفاع موشکی منتشر شده؛ اقدامی که نشان میدهد آنها در حال آمادهسازی برای یک دوره عملیاتی جدید هستند.
با این حال، تصمیم برای آغاز جنگ هنوز قطعی نیست و به چند متغیر بستگی دارد. نخست اینکه آیا آمریکا و اسرائیل به این جمعبندی میرسند که فشار اقتصادی، گذشت زمان و برخی اختلافات داخلی میتواند ایران را به امتیازدهی در مذاکرات وادار کند یا نه. اگر چنین برداشتی شکل بگیرد، ممکن است گزینه نظامی موقتاً به تعویق بیفتد. هرچند از نگاه این تحلیل، هرگونه امتیازدهی میتواند این پیام را به طرف مقابل منتقل کند که فشار و جنگ مؤثر بوده و در نتیجه، زمینهساز فشارهای بیشتر یا حتی جنگ بعدی شود.
عامل دوم، ارزیابی آنها از میزان موفقیت حمله احتمالی است. تجربه جنگ قبلی نشان داد تصور دستیابی به یک پیروزی سریع و قاطع، لزوماً با واقعیت میدان تطابق ندارد. اکنون آنها باید برآورد کنند که آیا در حمله جدید میتوانند به اهدافی مانند ضربه به شخصیتهای کلیدی، آسیب به زیرساختها و مهار پاسخ ایران برسند یا نه. پاسخ ایران و دامنه آن، یکی از مهمترین متغیرهای این محاسبه است.
عامل سوم، توان دفاعی آمریکا و اسرائیل در برابر پاسخ ایران است. شواهد نشان میدهد هر دو طرف با محدودیتهایی در ذخایر موشکهای رهگیر روبهرو هستند و در برابر حملات ترکیبی موشکی و پهپادی ایران، با چالشهای جدی مواجه خواهند شد.
با وجود این موانع، احتمال درگیری همچنان بالاست؛ چرا که امکان بروز اشتباه محاسباتی در واشنگتن و تلآویو وجود دارد. جریانهای جنگطلب و لابیهایی که تهدیدها را کوچکنمایی میکنند و هزینههای جنگ را کماهمیت نشان میدهند، میتوانند بار دیگر تصمیمسازی را به سمت گزینه نظامی سوق دهند.
در مجموع، منطقه در یکی از حساسترین مقاطع خود قرار گرفته است؛ احتمال درگیری در کوتاهمدت افزایش یافته، اما هنوز هیچ سناریویی قطعی نیست و تصمیمات روزها و هفتههای آینده میتواند مسیر تحولات را مشخص کند.
@mohammadi61
" /> مهدی محمدی - ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵تحولات اخیر نشان میدهد منطقه وارد مرحلهای پیچیده و مبهم شده است؛ مرحلهای که در آن تحلیلهای قطعی درباره وقوع یا عدم وقوع جنگ، یا نتیجه مذاکرات، بیش از آنکه واقعی باشد، نوعی سادهسازی صحنه است. حتی تصمیمگیرندگان اصلی در ایران، آمریکا و اسرائیل نیز هنوز به جمعبندی نهایی نرسیدهاند و همزمان در حال تلاش برای اثرگذاری بر روند تحولات و تغییر محاسبات طرف مقابل هستند. در چنین شرایطی، بیش از هر چیز باید بر تحلیل دادهها، شناخت اهداف بازیگران و بررسی سناریوهای محتمل تمرکز کرد.
در میدان، نشانههای قابل توجهی از افزایش احتمال درگیری دیده میشود. تحرکات لجستیکی و عملیاتی آمریکا و اسرائیل از جمله تجمیع نیرو، افزایش حضور شناورها و ناوگروهها در منطقه، افزایش پرواز جنگندهها در عراق و جنوب منطقه، تشدید فعالیت پهپادها، ریزپرندهها و هواگردهای سبک، و همچنین انتقال سامانههای پدافندی، همگی نشانههایی هستند که سطح هشدار را بالا میبرند. در داخل اسرائیل نیز خبرهایی از تلاش برای بازآرایی سامانههای دفاع موشکی منتشر شده؛ اقدامی که نشان میدهد آنها در حال آمادهسازی برای یک دوره عملیاتی جدید هستند.
با این حال، تصمیم برای آغاز جنگ هنوز قطعی نیست و به چند متغیر بستگی دارد. نخست اینکه آیا آمریکا و اسرائیل به این جمعبندی میرسند که فشار اقتصادی، گذشت زمان و برخی اختلافات داخلی میتواند ایران را به امتیازدهی در مذاکرات وادار کند یا نه. اگر چنین برداشتی شکل بگیرد، ممکن است گزینه نظامی موقتاً به تعویق بیفتد. هرچند از نگاه این تحلیل، هرگونه امتیازدهی میتواند این پیام را به طرف مقابل منتقل کند که فشار و جنگ مؤثر بوده و در نتیجه، زمینهساز فشارهای بیشتر یا حتی جنگ بعدی شود.
عامل دوم، ارزیابی آنها از میزان موفقیت حمله احتمالی است. تجربه جنگ قبلی نشان داد تصور دستیابی به یک پیروزی سریع و قاطع، لزوماً با واقعیت میدان تطابق ندارد. اکنون آنها باید برآورد کنند که آیا در حمله جدید میتوانند به اهدافی مانند ضربه به شخصیتهای کلیدی، آسیب به زیرساختها و مهار پاسخ ایران برسند یا نه. پاسخ ایران و دامنه آن، یکی از مهمترین متغیرهای این محاسبه است.
عامل سوم، توان دفاعی آمریکا و اسرائیل در برابر پاسخ ایران است. شواهد نشان میدهد هر دو طرف با محدودیتهایی در ذخایر موشکهای رهگیر روبهرو هستند و در برابر حملات ترکیبی موشکی و پهپادی ایران، با چالشهای جدی مواجه خواهند شد.
با وجود این موانع، احتمال درگیری همچنان بالاست؛ چرا که امکان بروز اشتباه محاسباتی در واشنگتن و تلآویو وجود دارد. جریانهای جنگطلب و لابیهایی که تهدیدها را کوچکنمایی میکنند و هزینههای جنگ را کماهمیت نشان میدهند، میتوانند بار دیگر تصمیمسازی را به سمت گزینه نظامی سوق دهند.
در مجموع، منطقه در یکی از حساسترین مقاطع خود قرار گرفته است؛ احتمال درگیری در کوتاهمدت افزایش یافته، اما هنوز هیچ سناریویی قطعی نیست و تصمیمات روزها و هفتههای آینده میتواند مسیر تحولات را مشخص کند.
@mohammadi61
۱۸:۱۱
عقل سرخ | مهدی محمدی گزارش بهروزرسانی وضعیت جنگ - شماره 30 - بخش دوم(طرحریزی جدید جنگی ایران) مهدی محمدی - 8 اردیبهشت 1405 @mohammadi61
گزارش بهروزرسانی وضعیت جنگ - شماره 30 - بخش دوم(طرحریزی جدید جنگی ایران) مهدی محمدی - 8 اردیبهشت 1405 @mohammadi61طرحریزی جدید جنگی ایران
" /> مهدی محمدی - ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
در تحلیل وقوع یا عدم وقوع جنگ، معیار اصلی این است که دشمن احساس کند گذشت زمان فرصت عملیاتی بیشتری در اختیارش قرار میدهد یا نه. اگر آمریکا و اسرائیل تصور کنند با تأخیر، شرایط برای فشار بیشتر یا امتیازگیری از ایران فراهم میشود، ممکن است زمان بدهند؛ اما اگر به این جمعبندی برسند که زمان به ضرر آنهاست و فرصتهای عملیاتیشان را کاهش میدهد، دلیلی برای تعویق درگیری نخواهند داشت.
در این میان، یک احتمال دیگر نیز وجود دارد؛ هرچند ضعیف. اینکه آمریکا به این نتیجه برسد که ایران سرسختتر از آن است که تسلیم شود و جنگ جدید نیز دستاورد مهمی نخواهد داشت، و در نتیجه بهجای فشار بیشتر، مسیر امتیاز دادن به ایران را انتخاب کند. این سناریو چندان محتمل به نظر نمیرسد، اما نباید از دایره تحلیل حذف شود.
اما اگر جنگی رخ دهد، به احتمال زیاد با جنگهای گذشته متفاوت خواهد بود. ارزیابی این است که طرف مقابل تلاش خواهد کرد در یک بازه کوتاه، ضربهای سریع و قاطع وارد کند، سپس با اعلام آتشبس، جنگ را متوقف کرده و نتیجه سیاسی آن را در داخل ایران دنبال کند؛ یعنی ایجاد یک ایران تضعیفشده که بتوان پروژههای فشار یا بیثباتسازی را بر آن سوار کرد. این همان الگویی است که در جنگهای قبلی نیز دنبال شد.
با این حال، برآورد این است که چنین سناریویی محقق نخواهد شد. اگر جنگ جدیدی آغاز شود، احتمالاً طولانیتر و شدیدتر از درگیریهای قبلی خواهد بود. یکی از مهمترین اهداف ایران در چنین جنگی، کنترل زمانبندی میدان و خارج کردن جنگ از چارچوب زمانی تعریفشده توسط دشمن خواهد بود.
از نگاه این تحلیل، ایران در جنگ احتمالی آینده با آمادگی، تجربه و طراحی عملیاتی متفاوتتری وارد میدان خواهد شد. تجربه دو جنگ گذشته، سطح برنامهریزی و شناخت از دشمن را افزایش داده و تاکتیکها و الگوهای عملیاتی جدیدی برای میدان طراحی شده است. بهویژه در حوزه موشکی و پهپادی، احتمال بروز تحولاتی جدی وجود دارد.
همچنین بخش مهمی از برتری ایران در جنگهای اخیر، نه فقط متکی به تجهیزات، بلکه مبتنی بر روشهای جدید جنگی، غافلگیری اطلاعاتی، هدفگیری دقیق، و ضربه به زیرساختها و مراکز حساس دشمن بوده است. اقداماتی مانند هدفگیری رادارها، شناسایی محل تجمع نیروها، یا ضربه به مسیرهای لجستیکی و اقتصادی، نشان داد که شکل جنگ در حال تغییر است.
در سطح منطقهای نیز اگر جنگی رخ دهد، احتمال فعالتر شدن جبهههای مقاومت وجود دارد. تحولات اخیر در عراق، بازسازی و بازیابی ابتکار عمل حزبالله در لبنان، و نقشآفرینی بازیگرانی مانند یمن، میتواند به شکلگیری سطح جدیدی از «وحدت ساحات» منجر شود. همچنین برخی کشورهای عربی که تاکنون در پشتیبانی از آمریکا و اسرائیل نقش داشتهاند، ممکن است مستقیماً در معرض هزینههای جنگ قرار بگیرند.
جمعبندی این است که اگر جنگ جدیدی آغاز شود، ایران و محور مقاومت با قدرت بیشتر، ابتکار عمل گستردهتر و طراحی عملیاتی متفاوتتری وارد میدان خواهند شد. در مقابل، به نظر نمیرسد دشمن در حوزه ابتکارهای عملیاتی، ظرفیت کاملاً متفاوتی نسبت به گذشته در اختیار داشته باشد. به همین دلیل، آغاز هر جنگ جدید برای طرف مقابل، با ریسکهای بسیار بزرگتر از گذشته همراه خواهد بود.
@mohammadi61
" /> مهدی محمدی - ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵در تحلیل وقوع یا عدم وقوع جنگ، معیار اصلی این است که دشمن احساس کند گذشت زمان فرصت عملیاتی بیشتری در اختیارش قرار میدهد یا نه. اگر آمریکا و اسرائیل تصور کنند با تأخیر، شرایط برای فشار بیشتر یا امتیازگیری از ایران فراهم میشود، ممکن است زمان بدهند؛ اما اگر به این جمعبندی برسند که زمان به ضرر آنهاست و فرصتهای عملیاتیشان را کاهش میدهد، دلیلی برای تعویق درگیری نخواهند داشت.
در این میان، یک احتمال دیگر نیز وجود دارد؛ هرچند ضعیف. اینکه آمریکا به این نتیجه برسد که ایران سرسختتر از آن است که تسلیم شود و جنگ جدید نیز دستاورد مهمی نخواهد داشت، و در نتیجه بهجای فشار بیشتر، مسیر امتیاز دادن به ایران را انتخاب کند. این سناریو چندان محتمل به نظر نمیرسد، اما نباید از دایره تحلیل حذف شود.
اما اگر جنگی رخ دهد، به احتمال زیاد با جنگهای گذشته متفاوت خواهد بود. ارزیابی این است که طرف مقابل تلاش خواهد کرد در یک بازه کوتاه، ضربهای سریع و قاطع وارد کند، سپس با اعلام آتشبس، جنگ را متوقف کرده و نتیجه سیاسی آن را در داخل ایران دنبال کند؛ یعنی ایجاد یک ایران تضعیفشده که بتوان پروژههای فشار یا بیثباتسازی را بر آن سوار کرد. این همان الگویی است که در جنگهای قبلی نیز دنبال شد.
با این حال، برآورد این است که چنین سناریویی محقق نخواهد شد. اگر جنگ جدیدی آغاز شود، احتمالاً طولانیتر و شدیدتر از درگیریهای قبلی خواهد بود. یکی از مهمترین اهداف ایران در چنین جنگی، کنترل زمانبندی میدان و خارج کردن جنگ از چارچوب زمانی تعریفشده توسط دشمن خواهد بود.
از نگاه این تحلیل، ایران در جنگ احتمالی آینده با آمادگی، تجربه و طراحی عملیاتی متفاوتتری وارد میدان خواهد شد. تجربه دو جنگ گذشته، سطح برنامهریزی و شناخت از دشمن را افزایش داده و تاکتیکها و الگوهای عملیاتی جدیدی برای میدان طراحی شده است. بهویژه در حوزه موشکی و پهپادی، احتمال بروز تحولاتی جدی وجود دارد.
همچنین بخش مهمی از برتری ایران در جنگهای اخیر، نه فقط متکی به تجهیزات، بلکه مبتنی بر روشهای جدید جنگی، غافلگیری اطلاعاتی، هدفگیری دقیق، و ضربه به زیرساختها و مراکز حساس دشمن بوده است. اقداماتی مانند هدفگیری رادارها، شناسایی محل تجمع نیروها، یا ضربه به مسیرهای لجستیکی و اقتصادی، نشان داد که شکل جنگ در حال تغییر است.
در سطح منطقهای نیز اگر جنگی رخ دهد، احتمال فعالتر شدن جبهههای مقاومت وجود دارد. تحولات اخیر در عراق، بازسازی و بازیابی ابتکار عمل حزبالله در لبنان، و نقشآفرینی بازیگرانی مانند یمن، میتواند به شکلگیری سطح جدیدی از «وحدت ساحات» منجر شود. همچنین برخی کشورهای عربی که تاکنون در پشتیبانی از آمریکا و اسرائیل نقش داشتهاند، ممکن است مستقیماً در معرض هزینههای جنگ قرار بگیرند.
جمعبندی این است که اگر جنگ جدیدی آغاز شود، ایران و محور مقاومت با قدرت بیشتر، ابتکار عمل گستردهتر و طراحی عملیاتی متفاوتتری وارد میدان خواهند شد. در مقابل، به نظر نمیرسد دشمن در حوزه ابتکارهای عملیاتی، ظرفیت کاملاً متفاوتی نسبت به گذشته در اختیار داشته باشد. به همین دلیل، آغاز هر جنگ جدید برای طرف مقابل، با ریسکهای بسیار بزرگتر از گذشته همراه خواهد بود.
@mohammadi61
۱۸:۱۴
عقل سرخ | مهدی محمدی گزارش بهروزرسانی وضعیت جنگ - شماره 30 - بخش سوم(ارزیابی فضای سیاسی - مذاکراتی) مهدی محمدی - 8 اردیبهشت 1405 @mohammadi61
گزارش بهروزرسانی وضعیت جنگ - شماره 30 - بخش سوم(ارزیابی فضای سیاسی - مذاکراتی) مهدی محمدی - 8 اردیبهشت 1405 @mohammadi61فضای سیاسی و مذاکراتی؛ شکلگیری یک معادله جدید
" /> مهدی محمدی - ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
در فضای سیاسی و مذاکراتی، آنچه تاکنون رخ داده نشان میدهد طرف آمریکایی در حال بازنگری در محاسبات خود است. مذاکرات اخیر، از جمله گفتوگوهای اسلامآباد و مذاکرات پس از آن، برای آمریکا روشن کرده که ایران از موضع ضعف وارد مذاکره نشده و اساساً قصد امتیازدهی ندارد. از نگاه این تحلیل، ایران از موضع طرف پیروز مذاکره میکند و هدفش امتیازگیری است، نه دادن امتیاز. همین مسئله باعث شده طرف مقابل بهتدریج متوجه سرسختتر شدن موضع ایران شود.
نکته مهم دیگر این است که آمریکا و متحدانش دریافتهاند در داخل ایران برخلاف برخی برآوردهای قبلی، اجماع سیاسی قابل توجهی وجود دارد و رهبری همچنان مدیریت صحنه را در اختیار دارد. بخشی از محاسبات دشمن مبتنی بر ایجاد یا تشدید شکاف داخلی بود، اما تحولات اخیر نشان داده ساختار سیاسی ایران در این مقطع، منسجمتر از آن چیزی است که تصور میشد.
در سطح راهبردی، مسئله تنگه هرمز به یکی از مهمترین متغیرهای جدید تبدیل شده است. برآورد این تحلیل آن است که ایران در حال تثبیت یک واقعیت ژئوپلیتیکی جدید در این آبراه است و بهنوعی در حال تحمیل پروتکل جدیدی بر عبور و مرور دریایی است. از این منظر، موضوع صرفاً «باز یا بسته بودن» تنگه نیست، بلکه بحث بر سر پذیرش نقش و حاکمیت مؤثر ایران، پرداخت عوارض و پذیرش ترتیبات جدید امنیتی و دریایی در منطقه است.
در همین چارچوب، این تحلیل معتقد است برخی روایتهای رسانهای درباره اینکه ایران آماده بازگشایی تنگه هرمز صرفاً در ازای رفع محاصره است، دقیق نیست. از این زاویه، موضوع تنگه هرمز به بخشی از یک معامله جامعتر تبدیل شده که میتواند شامل رفع تحریمها، پرداخت خسارت، آزادسازی منابع بلوکهشده و به رسمیت شناختن حقوق هستهای ایران باشد.
نکته مهم دیگر این است که به باور این تحلیل، موضوع هستهای در شرایط فعلی تا حد زیادی از دستور کار مذاکرات کنار رفته است. در حالی که هدف اولیه طرف مقابل، محدودسازی یا تعلیق برنامه هستهای ایران بود، اکنون جنگ و تحولات اخیر موجب تغییر دستور کار و سختتر شدن موضع ایران شده است.
در سطح کلانتر، این وضعیت یک معادله راهبردی جدید ایجاد کرده است؛ معادلهای که در آن طرف مقابل به این جمعبندی نزدیک میشود که سازوکار مؤثری برای تسلیم کردن ایران وجود ندارد و اگر آمریکا بخواهد از بحران خارج شود، ناچار به تعدیل مواضع خود خواهد بود.
همزمان، یکی از نتایج مهم جنگ اخیر از نگاه این تحلیل، انتقال بحران به محیط سیاسی داخلی آمریکا و اسرائیل است. در اسرائیل، فشار سیاسی بر نتانیاهو افزایش یافته و مخالفان او عملکردش را زیر سؤال میبرند. در آمریکا نیز جنگ اخیر و ناتوانی در دستیابی به یک پیروزی روشن، میتواند به تضعیف جایگاه سیاسی ترامپ و افزایش فشار رقبا منجر شود.
جمعبندی این است که ایران علاوه بر میدان نظامی، در میدان سیاسی و راهبردی نیز در حال تغییر معادلات است؛ هم با سختتر کردن موضع مذاکراتی، هم با تثبیت واقعیتهای ژئوپلیتیکی جدید، و هم با اثرگذاری بر فضای داخلی و سیاسی دشمنان خود.
@mohammadi61
" /> مهدی محمدی - ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵در فضای سیاسی و مذاکراتی، آنچه تاکنون رخ داده نشان میدهد طرف آمریکایی در حال بازنگری در محاسبات خود است. مذاکرات اخیر، از جمله گفتوگوهای اسلامآباد و مذاکرات پس از آن، برای آمریکا روشن کرده که ایران از موضع ضعف وارد مذاکره نشده و اساساً قصد امتیازدهی ندارد. از نگاه این تحلیل، ایران از موضع طرف پیروز مذاکره میکند و هدفش امتیازگیری است، نه دادن امتیاز. همین مسئله باعث شده طرف مقابل بهتدریج متوجه سرسختتر شدن موضع ایران شود.
نکته مهم دیگر این است که آمریکا و متحدانش دریافتهاند در داخل ایران برخلاف برخی برآوردهای قبلی، اجماع سیاسی قابل توجهی وجود دارد و رهبری همچنان مدیریت صحنه را در اختیار دارد. بخشی از محاسبات دشمن مبتنی بر ایجاد یا تشدید شکاف داخلی بود، اما تحولات اخیر نشان داده ساختار سیاسی ایران در این مقطع، منسجمتر از آن چیزی است که تصور میشد.
در سطح راهبردی، مسئله تنگه هرمز به یکی از مهمترین متغیرهای جدید تبدیل شده است. برآورد این تحلیل آن است که ایران در حال تثبیت یک واقعیت ژئوپلیتیکی جدید در این آبراه است و بهنوعی در حال تحمیل پروتکل جدیدی بر عبور و مرور دریایی است. از این منظر، موضوع صرفاً «باز یا بسته بودن» تنگه نیست، بلکه بحث بر سر پذیرش نقش و حاکمیت مؤثر ایران، پرداخت عوارض و پذیرش ترتیبات جدید امنیتی و دریایی در منطقه است.
در همین چارچوب، این تحلیل معتقد است برخی روایتهای رسانهای درباره اینکه ایران آماده بازگشایی تنگه هرمز صرفاً در ازای رفع محاصره است، دقیق نیست. از این زاویه، موضوع تنگه هرمز به بخشی از یک معامله جامعتر تبدیل شده که میتواند شامل رفع تحریمها، پرداخت خسارت، آزادسازی منابع بلوکهشده و به رسمیت شناختن حقوق هستهای ایران باشد.
نکته مهم دیگر این است که به باور این تحلیل، موضوع هستهای در شرایط فعلی تا حد زیادی از دستور کار مذاکرات کنار رفته است. در حالی که هدف اولیه طرف مقابل، محدودسازی یا تعلیق برنامه هستهای ایران بود، اکنون جنگ و تحولات اخیر موجب تغییر دستور کار و سختتر شدن موضع ایران شده است.
در سطح کلانتر، این وضعیت یک معادله راهبردی جدید ایجاد کرده است؛ معادلهای که در آن طرف مقابل به این جمعبندی نزدیک میشود که سازوکار مؤثری برای تسلیم کردن ایران وجود ندارد و اگر آمریکا بخواهد از بحران خارج شود، ناچار به تعدیل مواضع خود خواهد بود.
همزمان، یکی از نتایج مهم جنگ اخیر از نگاه این تحلیل، انتقال بحران به محیط سیاسی داخلی آمریکا و اسرائیل است. در اسرائیل، فشار سیاسی بر نتانیاهو افزایش یافته و مخالفان او عملکردش را زیر سؤال میبرند. در آمریکا نیز جنگ اخیر و ناتوانی در دستیابی به یک پیروزی روشن، میتواند به تضعیف جایگاه سیاسی ترامپ و افزایش فشار رقبا منجر شود.
جمعبندی این است که ایران علاوه بر میدان نظامی، در میدان سیاسی و راهبردی نیز در حال تغییر معادلات است؛ هم با سختتر کردن موضع مذاکراتی، هم با تثبیت واقعیتهای ژئوپلیتیکی جدید، و هم با اثرگذاری بر فضای داخلی و سیاسی دشمنان خود.
@mohammadi61
۱۸:۱۶
۲۲:۲۶
بازارسال شده از
پیام_صوتی_دکتر_محمدباقر_قالیباف_خطاب_به_مردم_ايران.mp3
۰۵:۰۷-۴.۷۸ مگابایت
روایت قالیباف از ۶ شکست دشمن| ترامپ به دنبال تسلیم ایران از طریق اختلاف داخلی و محاصره دریایی است| ما مسئولان نظامی و سیاسی با وحدت کامل حول دستورات رهبر انقلاب، کارها را پیش میبریم| مردم ایران طراحی فریبکارانه دشمن را شکست خواهند داددکتر محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس در یک فایل صوتی خطاب به مردم ایران درباره مهمترین مسائل روز کشور به خصوص طراحی جدید دشمن برای به تسلیم کشاندن مردم ایران، سخن گفت. بخشهای اصلی این گفتوگو به شرح زیر است: دشمن از روز اول دنبال این بود که با ترور رهبر انقلاب و فرماندهان نظامی، ظرف ۳ روز کار نظام را تمام کنند اما شکست خوردند.سپس سراغ ازبین بردن سیستم آفندی کشور رفتند اما هرچه گذشت دیدند که نواخت موشکها و پهپادهای ما ادامه دارد.در ادامه به سمت ونزوئلاسازی ایران رفت و بازهم شکست خورد، سپس سراغ این رفتند که از غرب کشور تجزیهطلبان را فعال کنند که به لطف خدا و زحمات نیروهای نظامی و اطلاعاتی شکست خوردند.بعد از ماهها برنامهریزی و زدن پایگاههای امنیتی کشور در طول جنگ، برای چهارشنبه سوری طراحی کودتا کردند اما مردم ایران بهصورت یکپارچه تودهنی بزرگی به آنها زدند.دشمن به دنبال وارد کردن نیرو به کشور بود و این طرح را در اصفهان آزمایش کردند اما به رسوایی طبس ۲ تبدیل شد.هر کدام از این طراحیها می توانست یک کشور را از پا در بیاورد اما ملت ایران به پشتوانه لطف الهی توانسته است تک تک این طراحیهای دشمن را به شکست بکشاند.این شکست دشمن، یک زیرساخت اجتماعی سیاسی داشت و بدون آن هیچ توفیقی حاصل نمی شد و آن حضور منسجم و فعالانه مردم بود اما دشمن وارد مرحله جدیدی شده است و می خواهد با محاصره دریایی و جوسازی رسانه ای، فشار اقتصادی و اختلاف افکنی داخل کشور را فعال کند تا ما را از درون دچار ضعف یا حتی فروپاشی کند. ترامپ صراحتا کشور را به دو دسته تندرو و میانه رو تقسیم می کند و بعد هم بلافاصله از محاصره دریایی سخن میگوید تا ایران را از طریق فشار اقتصادی و اختلاف داخلی مجبور به تسلیم کند.راه حل مقابله با توطئه جدید دشمن فقط یک چیز است؛ حفظ انسجام. از روز اول تا امروز حفظ انسجام باطل السحر همه توطئه های دشمن بوده است و امروز با توجه به طراحی جدید دشمن، اهمیت اش بیشتر است و هر اقدام اختلاف افکنانهای کاملا در در طرح جدید دشمن قرار دارد.به عنوان کسی که وسط میدان هستم به ملت ایران عرض کنم که ما مسئولان، همه تابع امر رهبر کشور هستیم و ایشان ولی امر ما و نایب امام عصر عج الله تعالی فرجه الشریف هستند و خیر دنیا و آخرت ما در این است که از اوامر ایشان تبعیت کنیم.شما اطمینان کنید که ما با وحدت کامل بین مسئولان نظامی و سیاسی، داریم کارها را پیش می بریم و محور وحدت ما هم دستورات ولی امر مسلمین است. با شناختی که من از مردم ایران دارم عرض میکنم که این مردم به فضل الهی این طراحی فریبکارانه دشمن را هم شکست می دهند و ما در این جنگ به پیروزی درخشان می رسیم و شامل این وعده الهی می شویم که «وَأُخْرَى تُحِبُّونَهَا نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِيبٌ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ». پایگاه اطلاعرسانی محمدباقر قالیباف بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام | توییترروبیکا | روبینو | آپارات | فارس من | ویراستی | سروش @Ghalibaf Ghalibaf.ir۱۵:۵۶
۲۱:۰۸
بازارسال شده از
8اردیبهشت1405-گزارش وضعیت جنگ.pdf
۴۸۲.۰۷ کیلوبایت
گزارش وضعیت جنگآقای مهدی محمدی | ۸ اردیبهشت
متغیرهای سرنوشتساز مرز باریک تا درگیری نظم نوین در تنگه هرمز فراتر از رفع محاصره💡ادامه دارد...
️برای ارسال دیدگاهها و سوالات خود به پیوند زیر مراجعه کنید:ارتباط با ما بسیجدانشجوییدانشگاهعلومپزشکیتهران۱۵:۴۴
بازارسال شده از
10اردیبهشت1405-گزارش وضعیت جنگ.pdf
۶۲۹.۵۴ کیلوبایت
گزارش وضعیت جنگآقای مهدی محمدی | ۱۰ اردیبهشت
جنگ دوباره، خواسته اسرائیل تلاش برای کشاندن آمریکا به تنش مستقیم راهبرد تلفیقی: پیوند ناآرامیهای داخلی با تهدیدات پایداری اقتصادی؛ پیوست امنیتی نبرد💡ادامه دارد...
️برای ارسال دیدگاهها و سوالات خود به پیوند زیر مراجعه کنید:ارتباط با مابسیجدانشجوییدانشگاهعلومپزشکیتهران ۱۵:۴۴
عقل سرخ | مهدی محمدی گزارش بهروزرسانی وضعیت جنگ - شماره 31 مهدی محمدی - 10 اردیبهشت 1405 @mohammadi61
گزارش بهروزرسانی وضعیت جنگ - شماره 31 مهدی محمدی - 10 اردیبهشت 1405 @mohammadi61مرحله آمادهسازی؛ منطقه در آستانه تصمیمهای کوتاهمدت
" /> مهدی محمدی - ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
برآورد کلی از وضعیت فعلی این است که طرفین وارد «مرحله آمادهسازی» شدهاند؛ مرحلهای که در آن بازیگران در حال آمادهسازی خود برای تحولات آتی و شکلدهی به وضعیت چند هفته آینده هستند، نه یک افق بلندمدت. در این چارچوب، ایران و محور مقاومت از یک سو، و آمریکا، اسرائیل و برخی بازیگران منطقهای از سوی دیگر، همزمان در حال تقویت ظرفیتهای خود و دستکاری متغیرهای صحنه برای رسیدن به موقعیت مطلوب هستند.
در سمت مقابل، اسرائیل تمایل بالایی به آغاز درگیری جدید دارد. به نظر میرسد پنجره فرصت برای نتانیاهو محدود شده و او تلاش میکند در بازهای کوتاه، سناریوی کشاندن آمریکا به جنگ با ایران را تکرار کند. در این مسیر، یک کمپین گسترده سیاسی، رسانهای و اطلاعاتی برای کاهش تردیدهای دونالد ترامپ در جریان است. ترامپ در عین داشتن تمایل به درگیری، با چند تردید جدی مواجه است: امکان پیروزی در جنگ، خطر تبدیل شدن جنگ به یک بحران سیاسی داخلی، و پیامدهای اقتصادی آن برای آمریکا و متحدانش. تلاش جریانهای حامی جنگ، بر کاهش همین تردیدها متمرکز شده است.
همزمان، نشانههای میدانی نیز حاکی از آمادگی عملیاتی در سطح منطقه است؛ از افزایش پروازهای نظامی و فعالیت پهپادی گرفته تا جابهجایی سامانههای پدافندی و انتقال تجهیزات. برخی کشورهای منطقه نیز نشانههایی از همراهی فعالتر با این روند، حتی در سطح حمایت مالی، بروز دادهاند. تجربههای گذشته نشان میدهد این سطح از آمادهسازی صرفاً ابزار فشار سیاسی نیست، بلکه میتواند مقدمه اقدام عملیاتی باشد.
در مقابل، راهبرد ایران در این مرحله بر آمادگی برای کسب یک پیروزی قاطع در همان مراحل اولیه هر درگیری احتمالی متمرکز شده است. برآورد این است که طرف مقابل بهدنبال یک جنگ کوتاهمدت با هدف وارد کردن ضربهای سریع و سپس حرکت به سمت آتشبس و بهرهبرداری سیاسی است. در برابر این سناریو، تأکید بر غافلگیری، ضربه زدن در زمان و مکان غیرمنتظره و برهم زدن محاسبات دشمن، بهعنوان محور اصلی طراحی عملیاتی مطرح است.
در سطح راهبردی، نشانههایی دیده میشود که آمریکا نسبت به برخی ضعفهای خود در این صحنه آگاه شده و در رفتار خود احتیاط بیشتری نشان میدهد؛ هرچند این به معنای کنار گذاشتن گزینه نظامی نیست، بلکه بیشتر نشاندهنده افزایش تردید و پیچیدگی در تصمیمگیری است.
در داخل نیز یک متغیر تعیینکننده، وضعیت سیاسی و اجتماعی است. یکی از سناریوهای محتمل، تلاش برای ترکیب فشار خارجی با بیثباتسازی داخلی است؛ از طریق تحریک ناآرامیها، فشار اقتصادی یا عملیاتهای ترکیبی. در چنین شرایطی، نحوه مدیریت فضای داخلی—از جمله انسجام سیاسی، کنترل پیامهای رسانهای و کاهش فشار اقتصادی بر جامعه—میتواند در محاسبات طرف مقابل اثر مستقیم بگذارد.
جمعبندی اینکه منطقه در یک مقطع حساس و کوتاهمدت قرار دارد؛ مرحلهای که در آن همزمان آمادگی برای درگیری افزایش یافته و تصمیمگیری نهایی هنوز در حال شکلگیری است. در این وضعیت، نوع سیگنالهایی که از میدان و از داخل مخابره میشود، میتواند نقش تعیینکنندهای در جهتگیری تحولات پیشرو داشته باشد.
@mohammadi61
" /> مهدی محمدی - ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵برآورد کلی از وضعیت فعلی این است که طرفین وارد «مرحله آمادهسازی» شدهاند؛ مرحلهای که در آن بازیگران در حال آمادهسازی خود برای تحولات آتی و شکلدهی به وضعیت چند هفته آینده هستند، نه یک افق بلندمدت. در این چارچوب، ایران و محور مقاومت از یک سو، و آمریکا، اسرائیل و برخی بازیگران منطقهای از سوی دیگر، همزمان در حال تقویت ظرفیتهای خود و دستکاری متغیرهای صحنه برای رسیدن به موقعیت مطلوب هستند.
در سمت مقابل، اسرائیل تمایل بالایی به آغاز درگیری جدید دارد. به نظر میرسد پنجره فرصت برای نتانیاهو محدود شده و او تلاش میکند در بازهای کوتاه، سناریوی کشاندن آمریکا به جنگ با ایران را تکرار کند. در این مسیر، یک کمپین گسترده سیاسی، رسانهای و اطلاعاتی برای کاهش تردیدهای دونالد ترامپ در جریان است. ترامپ در عین داشتن تمایل به درگیری، با چند تردید جدی مواجه است: امکان پیروزی در جنگ، خطر تبدیل شدن جنگ به یک بحران سیاسی داخلی، و پیامدهای اقتصادی آن برای آمریکا و متحدانش. تلاش جریانهای حامی جنگ، بر کاهش همین تردیدها متمرکز شده است.
همزمان، نشانههای میدانی نیز حاکی از آمادگی عملیاتی در سطح منطقه است؛ از افزایش پروازهای نظامی و فعالیت پهپادی گرفته تا جابهجایی سامانههای پدافندی و انتقال تجهیزات. برخی کشورهای منطقه نیز نشانههایی از همراهی فعالتر با این روند، حتی در سطح حمایت مالی، بروز دادهاند. تجربههای گذشته نشان میدهد این سطح از آمادهسازی صرفاً ابزار فشار سیاسی نیست، بلکه میتواند مقدمه اقدام عملیاتی باشد.
در مقابل، راهبرد ایران در این مرحله بر آمادگی برای کسب یک پیروزی قاطع در همان مراحل اولیه هر درگیری احتمالی متمرکز شده است. برآورد این است که طرف مقابل بهدنبال یک جنگ کوتاهمدت با هدف وارد کردن ضربهای سریع و سپس حرکت به سمت آتشبس و بهرهبرداری سیاسی است. در برابر این سناریو، تأکید بر غافلگیری، ضربه زدن در زمان و مکان غیرمنتظره و برهم زدن محاسبات دشمن، بهعنوان محور اصلی طراحی عملیاتی مطرح است.
در سطح راهبردی، نشانههایی دیده میشود که آمریکا نسبت به برخی ضعفهای خود در این صحنه آگاه شده و در رفتار خود احتیاط بیشتری نشان میدهد؛ هرچند این به معنای کنار گذاشتن گزینه نظامی نیست، بلکه بیشتر نشاندهنده افزایش تردید و پیچیدگی در تصمیمگیری است.
در داخل نیز یک متغیر تعیینکننده، وضعیت سیاسی و اجتماعی است. یکی از سناریوهای محتمل، تلاش برای ترکیب فشار خارجی با بیثباتسازی داخلی است؛ از طریق تحریک ناآرامیها، فشار اقتصادی یا عملیاتهای ترکیبی. در چنین شرایطی، نحوه مدیریت فضای داخلی—از جمله انسجام سیاسی، کنترل پیامهای رسانهای و کاهش فشار اقتصادی بر جامعه—میتواند در محاسبات طرف مقابل اثر مستقیم بگذارد.
جمعبندی اینکه منطقه در یک مقطع حساس و کوتاهمدت قرار دارد؛ مرحلهای که در آن همزمان آمادگی برای درگیری افزایش یافته و تصمیمگیری نهایی هنوز در حال شکلگیری است. در این وضعیت، نوع سیگنالهایی که از میدان و از داخل مخابره میشود، میتواند نقش تعیینکنندهای در جهتگیری تحولات پیشرو داشته باشد.
@mohammadi61
۱۶:۵۳