بله | کانال در این گوشه از دنیا 🇮🇷
عکس پروفایل در این گوشه از دنیا 🇮🇷د

در این گوشه از دنیا 🇮🇷

۱۰۷ عضو
thumbnail
قاب صدوسی‌ام
[مردم ایران از خداوند پیروزی طلب می‌کنند.]

۲۳:۳۶

thumbnail
قاب صدوسی‌ویکم
[پس از ۳۰ روز بی‌خبری، پیکر «محمدطاها» یکی از بچه‌های مدرسه میناب، شناسایی و تشییع می‌شود.]
عکس از حمید وکیلی

۲۳:۳۶

thumbnail
قاب صدوسی‌ودوم
[یک زن در محل خدمت نیروهای امدادی و جهادی برای آنها نسکافه می‌ریزد.]
عکس از پوریا ترابی

۲۳:۳۶

thumbnail
قاب صدوسی‌وسوم
[آزمایش علوم یک کودک کلاس دومی زیر آوار خانه‌ای در شهر ری افتاده است.]
عکس از پوریا ترابی

۲۳:۳۶

thumbnail
قاب صدوسی‌وچهارم
[مردم اهواز در حمایت از زیرساخت های ایران، بر روی پل سفید این شهر، زنجیره‌ی انسانی تشکیل داده اند.]
عکس از محمد آهنگر

۲۳:۳۷

کجای منطقه، نه کجای دنیا و کجای کهکشان می‌بینید دشمنِ تا بُنِ دندون مسلح، زیرساخت‌های یک کشور رو علناً تهدید کنه و مردم اون کشور به جای فاصله گرفتن از اون زیرساخت‌ها، با شجاعت زنجیره انسانی تشکیل بدن تا ازش محافظت کنن؟فقط ایران!undefined

۲۳:۳۷

thumbnail
قاب صدوسی‌وپنجم
[عروسک‌های یک پسربچه که در بمباران اسرائیل و آمریکا به شهادت رسیده، در کنار مزار او گذاشته شده است.]
عکس از اسرا.

۳:۳۱

thumbnail
قاب صدوسی‌وششم
[پازل های یک کودک در میان آوارهای ناشی از حمله اسرائیل و آمریکا به ایران ریخته است.]

۲۳:۱۳

thumbnail
قاب صدوسی‌وهفتم
[در ورودی یک کلیسا در خارج، مراسم یادبود دختربچه‌های میناب برگزار میشود.]

۲۳:۱۳

thumbnail
قاب صدوسی‌وهشتم
[عروسکی که در آوار خانه‌های جنگ‌زده پیدا شده در دستان یک نیروی آتش‌نشانی قرار دارد.]
عکس از همتا

۲۳:۱۴

thumbnail
قاب صدوسی‌ونهم
[یک فرانسوی در تجمع پاریس، از ایران به خاطر مبارزه با هیولای آمریکایی صهیونیستی تشکر می‌کند.]

۲:۰۰

thumbnail
قاب صدوچهلم
[در مقابل چشمان دختران میناب، مردمی با مشاغل گوناگون از ایران حمایت می‌کنند.]
نوشته روی پلاکارد ها:
_من یک ماما هستم، در خیابان می‌مانم چون مخالف کودک‌کشی و نسل‌کشی ام‌.
_من یک صادرکننده هستم. در خیابان می‌مانم تا شرافت و غیرت ایران را به سراسر دنیا صادر کنم.
_من پرستارم. پای التیام زخم‌های وطن می‌مانم.
_من طراح لباسم. امروز بهترین لباسی که تن مردم می‌بینم لباس غیرت و شرف است.
_من یک روانشناسم. در خیابان می‌مانم. یاد گرفته ام درد را نادیده نگیرم.
_من یک پزشکم. قلبم برای تک‌تک مردم سرزمینم می‌تپد.
_من یک حسابدارم. به خیابان آمدم تا بعدها بدهکار وطن نباشم.

۲:۰۱

thumbnail
قاب صدوچهل‌ویکم
[مردم زنجان در قدردانی از مهندسان و کارگران برای بازسازی ۴روزه پل ریلی، جمع شده‌اند.]
عکس از عرفان تقی‌بیگلو

۱۴:۲۶

thumbnail
قاب صدوچهل‌ودوم
[صهیونیست‌ها در اسرائیل علیه نتانیاهو تجمع می‌کنند.]

۱۴:۲۶

thumbnail
قاب صدوچهل‌وسوم
[ماکان ۷ ساله یکی از پسرانی ست که در اثر بمباران مدرسه شجره طیبه در میناب شهید و مفقودالاثر شد.]

۲۳:۲۷

thumbnail
قاب صدوچهل‌وچهارم
[تصویر منتخب رقابت ورلدپرس در سال ۲۰۲۶: خانواده فلسطینی در میان خرابه‌ها غذا می‌خورند.]

۱۴:۵۷

بگذار بگم یه چیزهایی رو توی سال ۱۴۰۴ هیچوقت فراموش نمی‌کنم!من هیچوقت یادم نمیره که یه عده برای رفتن تو هلهله کردند و هورا کشیدند.هیچ وقت یادم نمیره مادری رو که از زیر آوار بچه‌ش رو صدا می‌زد.یادم نمیره زنی رو که توی راهپیمایی شهید شد و همسرش کنارش روی آسفالت افتاده بود و نمی‌دونست چیکار کنه.هیچ وقت یادم نمیره سلبریتی ‌های غربی که توی بیوشون «انسان‌دوست» زده بودن موقع شنیدن خبر بچه‌های میناب لال شدن.یادم نمیره بچه‌های دوساله و دوماهه ای که جون دادند.یادم نمیره اونهایی رو که مکان هموطن‌هاشون رو به دشمن لو دادند.
من یادم نمیره اون سحری که چند دقیقه قبل اذان زدم شبکه شش و فرو ریختم.یادم نمیره که کنار عکس تو یه نوار مشکی اومد و از اون موقع همه‌چیز به هم ریخت.یادم نمیره و تا انتقام تمام این‌ها رو نگیرم آروم نمیشم!
حتی اگر زنده نباشم تا اون روز رو ببینماما اون روز باید بیاد!

۰:۱۲

thumbnail
قاب صدوچهل‌وپنجم
[زنی که پرچم ایران را به دوش دارد در مقابل پرچم امام حسین‌(ع) به گریه افتاده است.]
عکس از فریم هشتم

۲۱:۳۸

نیمه‌شب‌ها همه‌ی غصه‌ها جمع می‌شوند روی هم و می‌شوند غم آقا!سر هر غصه تحمل می‌کنم و به غم تو که می‌رسد فرو می‌ریزم.هی زیر لب می‌گویم: آخر من دوستت داشتم بعد به عکست خیره می‌شوم و آرام می‌پرسم: تو هم من را دوست داشتی؟یادم می‌آید یک‌بار گفتی «خوش به حالتان که مرا می‌بینید و دوستم دارید؛ من شما را نمی‌بینم و دوستتان دارم»حالا جای‌مان عوض شده عزیزم؛دیگر نمی‌بینمت...اما دوستت دارمبه اندازه‌ی تمام قطره‌های اشکی که به پشت پلک‌ها برگردانده‌ام تا تشییعت برسد، به اندازه‌ی تمام عکس‌هایی که از تو ذخیره کرده‌ام،به اندازه‌ی تمام شب‌هایی که قرآن را باز کرده‌ام تا توصیه‌ات را بخوانم،به اندازه‌ی تمام استخوان هایم که حالا زیر بار غم نبودنت خورد شده.حالا تمام سهمم از تو این شده که چندشب یکبار خودم را برسانم به انتهای خیابان کشوردوست و گوشه‌ی جدول بنشینم و بشکنمهربار بیشتر از قبل.
غمِ نبودنت تمام نمی‌شود آقا بیا بگو همه‌ی این‌ها خواب بود....

۲۱:۰۴

thumbnail
قاب صدوچهل‌وششم
[مادر آدرینا، یکی از دختران شهید میناب به سنگ قبر او تکیه زده است.]
عکس از اینجا، حوالی من

۲۲:۵۰