بیستهزار آرزو بود مرا پیش از ایندر هوس خود نماند هیچ امانی مرا«غزلیات شمس»
مدرسه معلمی الفب، به عنوان مرکزی برای توانافزایی حرفهای معلمان ابتدایی در مناطق کمبرخوردار ایران، در نوروز ۱۴۰۵ نخستین شماره از طرح «بیستهزار آرزو» را منتشر کرد. این طرح با هدف توسعه محتوایی و بینشی پیرامون کودک ایرانی و آینده او شکل گرفتهاست. تلاشی برای گردآوری رویاها، امیدها و افقهای فکری درباره اینکه «برای کودک ایرانی چه آیندهای میخواهیم؟».
ایده محوری این طرح، ساختن آرشیوی زنده از آرزوهای تربیتی زمانه ماست. آرشیوی که در آن، معلمان، پژوهشگران، فعالان فرهنگی، والدین و دیگر دغدغهمندان تعلیم و تربیت، چشمانداز خود را درباره زیست، رشد، آزادی، یادگیری و شکوفایی کودک ایرانی ثبت میکنند.
در شماره نخست این طرح، ۵۵ جستار دریافت شد. نویسندگان این جستارها از سطوح متنوع علمی، فرهنگی و تربیتی جامعه بودند. از آموزگاران، دانشجویان و مدیران مدارس در سراسر ایران تا پژوهشگران، اساتید دانشگاه، فعالان اجتماعی و علاقهمندان حوزه کودک و تربیت. این تنوع، به مجموعهای چندصدایی و غنی انجامید که هر متن، از زاویهای متفاوت به رویای آینده کودک ایرانی نزدیک شده است.
موضوع محوری جستارهای این شماره، این پرسش بنیادین بود:«رویای ما برای کودک ایرانی چیست؟»
پاسخهایی که در این مجموعه شکل گرفت، تنها بیان آرزوهای فردی نبود، بلکه بازتابی از امیدهای جمعی، دغدغههای تربیتی و افقهای فرهنگی جامعه امروز ایران بود. از رویای عدالت آموزشی و فرصتهای برابر، تا پرورش آزادی، خلاقیت، امنیت روانی، کرامت انسانی و امکان رویاپردازی برای هر کودک.
طرح «بیستهزار آرزو» در ادامه مسیر خود، به گردآوری، بازخوانی و انتشار این حافظه جمعی از امیدهای تربیتی ادامه خواهد داد تا به تدریج به منبعی الهامبخش برای گفتوگو درباره آینده کودک ایرانی تبدیل شود.
(در پست بعدی، آمارهای کمّی و مضامین کیفی استخراجشده از این جستارها را با جزئیات بیشتری مرور خواهیم کرد.)
مدرسه معلمی الفب
۱۶:۰۸