۱۶:۴۳
۷:۵۲
ای چراغ دانشت گیتی فروزتا قیامت، پیشتاز علم روزآفرینش را کتاب ناطقیاهل بینش را، امام صادقیصدق از باغ بیابانت، گلیمرغ وحی از بوستانت، بلبلینور دانش، از چراغ علم تولاله می روید ز باغ حلم توروشنی بخشیده بر اهل زمانهمچو قرص آفتاب از آسماناهل دانش، سائل کوی تو اندتشنه کامان لب جوی تو اندخضر در این آستان، هوئی شنیدبوعلی زین بوستان، بوئی شنیدنیست تنها شیعه مرهون دمتای گدای علم و عرفان عالمت.
میلاد پیامبررحمت حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی (ص)،ومیلاد امام جعفرصادق علیه السلام بر عموم عاشقان تبریک وتهنیت باد.
میلاد پیامبررحمت حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی (ص)،ومیلاد امام جعفرصادق علیه السلام بر عموم عاشقان تبریک وتهنیت باد.۴:۳۶
۱۹:۰۱
فرق مِن نشویه با مِن ابتدائیه چیست؟ مِن نشویه در رساندن معنیِ ابتدا با مِن ابتدائیه شباهت دارد و تنها تفاوتش این است که مِن نشویه بیانگر علت است بر خلاف مِن ابتدائیه که صرفا ابتدائیت را افاده میدهد.و تفاوت دیگر این است که در مقابلِ مِن نشویه،حرف جر«الی»(که بر انتهای مقصد دلالت میکند) به کار نمیرود برخلاف مِن ابتدائیه که حرف مزبور به کار میرود.مثال مِن ابتدائیه:«سبحان الذی اَسری بعبده لیلا من المسجد الحرام الی المسجد الاقصی الذی بارکنا حوله...»۱مثال مِن نشویه:«واذا سَمِعُوا ما اُنْزِلَ الی الرّسول تَری اَعْیُنَهُم تَفیضُ مِنَ الدّمْعِ ممّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقّ...»۲؛در این آیه کریمه من نشویه به کار رفته است که بر منشٵ و سرچشمه(ودر واقع به علت کار اشاره دارد) حال به برگردان و ترجمهی آیه دقت کنید تا بیش از پیش به معنای مِن نشویه واقف شوید:(پارهای از اهل کتاب،چون آیاتی که بر پیامبر نازل شود بشنوند؛چشمانشان را میبینی که از سرِ معرفتِ حق و حقیقت_ از روی شوق_ اشکبار می شود) در این آیه سه «مِن» دیده میشود که «مِن» میانی یعنی(ممّا عرفوا) نشویه است. اما «مِن» اولی(من الدّمع) ابتدائیه است و «مِن» سومی(من الحقّ) بیانیه است که«ما»ی موصوله در«ممّا عرفوا» را تبیین می کند.نکته:در ادبیات فارسی نیز معادلِ مِن نشویه داریم بنگرید:سینه خواهم شرحه شرحه از فراقتا بگویم شرح درد اشتیاق
به ذره گر نظر زِ لطفْ بوتراب کند
به آسمان رود و کارِ آفتاب کند
آن نخلِ ناخلف که تبر شد زِ ما نبودما را زمانه گر شکند ساز می شویم«ز ما نبود» یعنی از ما ناشی نشده و سرچشمه نگرفته است.طوطیان در شکّرستان، کامرانی میکنندو ز تحسّر دست بر سر میزند مسکین مگس
دی گفت طبیب از سرِ حسرت چو مرا دید
هیهات نجات تو ز قانون شفا رفت۳
و از همه روشنتر ابیات مشهور زیر است از مولوی: از محبت خارها گل میشودو ز محبت سرکهها مُل میشوداز محبت تلخها شیرین شودو ز محبت مسها زرین شوداز محبت دُردها صافی شودو ز محبت دَردها شافی شوداز محبت نار نوری میشودو ز محبت دیو حوری میشود... و دست آخر این نمونه هم از نیما جالب است: در پیله تا به کی، بر خویشتن تنی۴؟ پرسید کرم را، مرغ از فروتنی۵ پینوشت۱.اسراء/۱.۲.مائده/۸۳.۳.مصراع دوم در اصل چنین بود: «هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت» اما جناب خرمشاهی با افزودن «نجات» تغییری در مصراع حافظ داد تا تداعیگر سه کتاب بوعلی سینا باشد. که این کارش درخور تحسین است. ۴.«تنی» یعنی میتنی؛ از مصدر«تنیدن» به معنی«تابیدن،تاربافتن». این «تنی» با« تنی» در بیت دوم، مصراع دوم، آرایه جناس دارد؛ جناس کامل.۵.تمام قطعه زیبا از نیما یوشیج به نام «پرواز» در پی میآید: در پیله تا به کی،بر خویشتن تنی؟پرسید کرم را،مرغ از فروتنیتا چند منزوی،در کنج خلوتی؟دربسته تا به کی،در محبس تنی؟در فکر رَستنم_پاسخ بداد کرم_خلوت نشستهام زین روی، منحنیهمسالهای من، پروانگان شدندجَستند از این قفس، گشتند دیدنیدر حبس و خلوتم، تا وارَهَم به مرگیا پَر برآوَرَم، بهر پریدنیاینک تو را چه شد،کای مرغ خانگی؟ کوشش نمیکنی، پرّی نمیزنی؟! @yosefzadehgilani1
۱۹:۰۳
️ آیاتی دیگر نیز در قرآن کریم برای استشهاد به مِن نشویه داریم که به پارهای از آنها ذیلا اشاره میکنیم.یکم: «و اخْفِضْ لهما جناحَ الذُّلِّ مِنَ الرّحمة۱»؛(برای آندو_باب و مام_ از سرِ مهر، بال فروتنی فرود آر_و بگستران_)
دوم: «اَم تسألهم اَجراً فَهُمْ مِن مَغرمٍ مُثقَلون؟۲»؛(یا از ایشان مزدی خواهی و آنان از تاوان،گرانبارند؟)
سوم:« و اِنّ منها لَما یهبط مِن خشیة الله۳»؛(و از آن سنگها، سنگی است که از ترس خدا فرو میغلتد_و از فراز کوه به زیر میافتد_)
چهارم:«و تَولّیٰ عنهم و قال یا اَسفیٰ علی یوسفَ و ابْیضّتْ عیناه مِنَ الحزن فهو کظیم۴»؛(_یعقوب_از آنان روی برگردانید و گفت:دریغا بر یوسف! و چشمانش از اندوه سپید شد و اندوه فرو میخورد)
پنجم:«کلّما اَرادوا اَنْ یَخرُجوا منها مِن غمٍّ اُعیدوا فیها و ذوقوا عذابَ الحریق۵»؛(هربار که خواهند، از اندوه، از دوزخ بیرون روند، بدان برگردانده شوند_و به آنان گویند_بچشید آتش سوزان را)
ششم:«... و لم یکن له ولیٌّ مِنَ الذُّلِّ...۶»؛(و برای او از خواری،سرپرستی نیست)
هفتم:«...سیماهُم فی وجوههم مِن اَثر السّجود...۷»؛(نشانهی ایشان از سجود بر رخسارشان است)
دو یادآوری ۱.تشخیص مِن نشویه از مِن ابتدائیه مقداری دشوار است. ۲. موارد مِن نشویه در قرآن کریم در جایی گردآوری نشده است. پینوشتها۱.اسراء/۲۴. ۲.طور/۴٠.۳.بقره/۷۴.۴.یوسف/۸۴.۵.حج/۲۲. نکته(جالب): در این آیه نیز« مِن» ابتدائیه و نشویه کنار هم آمدهاند.« مِن» در «یخرجوا منها» ابتدائیه است و در«مِن غمٍّ» نشویه. ۶.اسراء/۱۱۱.۷.فتح/۲۹.@yosefzadehgilani1۱۹:۱۲
وقت است تا برگ سفر بر باره بندیمدل بر عبور از سدِ خار و خاره بندیمگاه سفر آمد، نه هنگام درنگ استچاووش میگوید که ما را وقت تنگ استگاه سفر شد، باره بر دامن برانیمتا بوسهگاهِ وادیِ ایمن برانیموادی پر از فرعونیان و قبطیان استموسی جلودار است و نیل اندر میان استاز هر کران بانگ رحیل آید به گوشم بانگ از جرس برخاست وای من خموشمدریادلان راه سفر در پیش دارندپا در رکاب راهوار خویش دارندگاه سفر آمد برادر گام بردارچشم از هوس از خورد از آرام بردارگاه سفر آمد برادر ره دراز استپروا مکن بشتاب همّت چارهساز استرهتوشه باید عقل را در کار بندیمدل بر خدا، آنگه به رفتن باره بندیمرهتوشه باید شب را در دل نشانیموادی به وادی باره تا بر دل نشانیمباید خطر کردن،سفر کردن،رسیدنننگ است از میدان،رمیدن،آرمیدنتنگ است ما را خانه،تنگ است ای برادر بر جای ما بیگانه،ننگ است ای برادرفرمان رسید این خانه از دشمن بگیریدتخت و نگین از دست اهریمن بگیریدیعنی کلیم، آهنگ جان سامری کردای یاوران باید ولی را یاوری کردگر صد حرامی صد خطر در پیش داریمحکم جلودار است سر در پیش داریم... ۷:۳۰
گوهر کلام آقایی آمد پیش پیامبر و از ایشونخواست که نصیحتش کنند.
پیامبر سه بار از او پرسیدند: «فَهَلْ أَنْتَ مُسْتَوْصٍ إِنْ أَنَا أَوْصَيْتُك؟»من اگر نصیحتت کنم، تو اهل عملهســتی یا یک گوشِت دَر و یک گوشِتدروازه است؟!
اون بنده خدا هم هر بار جواب داد:«نَعَم یا رَســــــــولَ الله»؛بله آقاجان! اهل عملم.
پس مطلب اینقدر مهم هسـت که همون اول کاری بیان نکردند و سهبار از او قول گرفتند!
حضرت فرمودند:إذَا أَنْـتَ هَمَــــمْتَ بِأَمْرٍ،وقتی که تصمیم گرفتی یککاری انجام بدی،فتَــــــــدَبَّرْ عَاقِبَــــــــتَهُ،اول، به آخـرش فکر کن!اول به تهـــــش نگاه کن!از خودت بپرس که چی؟بعـــــــــــدش چی میشه؟ فَإِنْ يَكُ رُشْــداً فَامْضِهِ،اگر دیدی به دردت میخوره،رُشـــــدت میده، یه فایده ایبرات داره، انجــــــــامش بده؛ وَ إِنْ يَكُ غَيّاً فَانْتَهِ عَنْهُ.اما اگر دیدی نه! رشدت که نمیده هیــــچ، باعث میشه عقبگرد هــــم داشته باشی، بی خیالش شو! الکافی، ج8، ص149، ح130۱۶:۱۷
در این روایت دو بار فعلِ «یَکونُ»به کار رفته است. اونجاییکه میفرماید:«فَإِنْ يَكُ رُشْــداً... وَ إِنْ يَكُ غَیّاً...»
«یَکُ» در واقع همون «یَکُونُ»هست که نونش حذف شده
اگر حــرفی مثل «اِن» بر سرفعلی مثل «یَنصُرُ» در بیاد، آخرشساکن میشه: «إن یَنصُرْ»
حالا اگر بر سر «یَکُونُ» وارد بشه، دو تا کار میشه کرد: آخرش رو ساکن کرد: «إن یَکُنْ» نونش رو حذف کرد: «إن یَـــــکُ»
«یَکُ» در واقع همون «یَکُونُ»هست که نونش حذف شده
اگر حــرفی مثل «اِن» بر سرفعلی مثل «یَنصُرُ» در بیاد، آخرشساکن میشه: «إن یَنصُرْ»
حالا اگر بر سر «یَکُونُ» وارد بشه، دو تا کار میشه کرد: آخرش رو ساکن کرد: «إن یَکُنْ» نونش رو حذف کرد: «إن یَـــــکُ»۱۶:۱۸
اگر در آیه یا روایتی دیدی نونشحذف شده، بدان حتماً دلیلی داشته.مثلا، آیه شریفه از قول حضرت مریممی فرماید: «وَ لَمْ أَكُ بَغِيًّا»
میتونست بگه أکُنْ، اما گفت: اَکُ. یعنی نون رو حذف کرد. چــرا؟
در این آیه،حضرت مریم با فرشتهای که در قــــــالب بشری مجسم شده، صحبت می کند.
خوب دقت کن: قرآن با حذف نون به ما می فهمونه که حضرت مریم علاقه ای بهادامۀ صـــــــــــحبت با مرد غریبه و نامحرم نداشته و میخواسته این صحــبت هرچهزودتر تموم بشه!گرفتی چی شد؟!
حذف این نون کوچولو، دلایل مـــختلفیمی تونه داشته باشه. یکیـــــــش همینیبود که گفتم: سرعت بخشیدن به تمومشدن کلام
یکی دیگه اش هم اینه:
اشاره به کم یا ناچیز بودن. که علت حذف نون در روایت بالا همینه.فرمود: فَإِنْ يَكُ رُشْــداً...اگه ذره ای باعث رشدت میشد، انجامش بده.
وَ إِنْ يَكُ غَیّاً...و اگه ذره ای باعث اُفتِت میشد،ولش کن!
این معنای دقیق رو از حذف یک«ن» کوچولو فهمیدیم
۱۶:۱۸
یک امروز رو بیا با همدیگهبه این روایت عمل کنیم.
هر حرفی که خواستیم بزنیم،هر کانالی که خواســـتیم بریم،هر صفــــــــــحه ای که خواستیمباز کنیم، هر جایی که خواسـتیمبریم، و کلا هر کاری که خواستیمبکنیم، قبلش از خودمون بپرسیم: «که چـــــــــــــــی؟» و بعد طبق توصیه پیامبر عمل کنیم.
https://eitaa.com/Arabi0_100/3408
هر حرفی که خواستیم بزنیم،هر کانالی که خواســـتیم بریم،هر صفــــــــــحه ای که خواستیمباز کنیم، هر جایی که خواسـتیمبریم، و کلا هر کاری که خواستیمبکنیم، قبلش از خودمون بپرسیم:
«که چـــــــــــــــی؟» و بعد طبق توصیه پیامبر عمل کنیم.https://eitaa.com/Arabi0_100/3408
۱۶:۱۹
قرآن کلام خداسی وهفت دعای قرآنی ۱
رَبنَا اغْفِرْ لي وَ لِوالِدَيَّ وَ لِلْمُؤْمِنينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسابُ «ابراهیم۴۱»۲
رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذابَها كانَ غَراماً «الفرقان۶۵»۳
رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ «الدخان۱۲»۴
رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّميعُ الْعَليمُ «البقره۱۲۷»۵
رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ «البقره۲۰۰»۶
رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ «البقره۲۰۱»۷
رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرينَ «البقره۲۵۰»۸
رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسينا أَوْ أَخْطَأْنا «البقره۲۸۶»۹
رَبَّنا وَ لا تَحْمِلْ عَلَيْنا إِصْراً كَما حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذينَ مِنْ قَبْلِنا «البقره۲۸۶»۱۰
رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ «آلعمران۸»۱۱
رَبَّنا إِنَّكَ جامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فيهِ إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْميعادَ «آلعمران۹»۱۲
رَبَّنا إِنَّنا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ قِنا عَذابَ النَّارِ «آلعمران۱۶»۱۳
رَبَّنا آمَنَّا بِما أَنْزَلْتَ وَ اتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدينَ «آلعمران۵۳»۱۴
رَبَّنا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَ ما لِلظَّالِمينَ مِنْ أَنْصارٍ «آلعمران۱۹۲»۱۵
رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادي لِلْإيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا «آلعمرانن۱۹۳»۱۶
رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ «آلعمران۱۹۳»۱۷
رَبَّنا وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلى رُسُلِكَ وَ لا تُخْزِنا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْميعادَ «آلعمران۱۹۴»۱۸
رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرينَ «الأعراف۲۳»۱۹
رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ تَوَفَّنا مُسْلِمينَ «الأعراف۱۲۶»۲۰
رَبُّنا وَسِعَ رَبُّنا كُلَّ شَيْءٍ عِلْماً عَلَى اللَّهِ تَوَكَّلْنا «الأعراف۸۹»۲۱
رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحينَ «الأعراف۸۹»۲۲
رَبَّنا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلْقَوْمِ الظَّالِمينَ «یونس۸۵»۲۳
رَبَّنا آتِنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَ هَيِّئْ لَنا مِنْ أَمْرِنا رَشَداً «الکهف۱۰»۲۴
رَبَّنا إِنَّنا نَخافُ أَنْ يَفْرُطَ عَلَيْنا أَوْ أَنْ يَطْغى «طه۴۵»۲۵
رَبَّنا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمينَ «المؤمنون۱۰۹»۲۶
رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقينَ إِماماً «الفرقان۷۴»۲۷
رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذابَها كانَ غَراماً «الفرقان۶۵»۲۸
رَبَّنا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنا وَ إِلَيْكَ أَنَبْنا وَ إِلَيْكَ الْمَصيرُ «الممتحنة۴»۲۹
رَبَّنا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلَّذينَ كَفَرُوا وَ اغْفِرْ لَنا رَبَّنا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ «الممتحنة۵»۳۰
رَبَّنا أَتْمِمْ لَنا نُورَنا وَ اغْفِرْ لَنا إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ «التحریم۸»۳۱
رَبَّنَا اغْفِرْ لي وَ لِوالِدَيَّ وَ لِلْمُؤْمِنينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسابُ «إبراهیم۴۱»۳۲
رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ «الدخان۱۲»۳۳
رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذينَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا سَبيلَكَ وَ قِهِمْ عَذابَ الْجَحيمِ «غافر۷»۳۴
رَبَّنا وَ أَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتي وَعَدْتَهُمْ وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّك َ أَنْتَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ «غافر۸»۳۵
رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنا الَّذينَ سَبَقُونا بِالْإيمانِ وَ لا تَجْعَلْ في قُلُوبِنا غِلاًّ لِلَّذينَ آمَنُوا رَبَّنا إِنَّكَ رَؤُفٌ رَحيمٌ «الحشر۱۰»۳۶
رَبَّنا وَ لا تُحَمِّلْنا ما لا طاقَةَ لَنا بِهِ وَ اعْفُ عَنَّا وَ اغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا أَنْتَ مَوْلانا فَانْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرينَ «البقرة۲۸۶»۳۷
رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَ أَرِنا مَناسِكَنا وَ تُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ «البقره »در قنوتهای نمازتان فراموش نشود التماس دعا۴:۵۱
...«««( ﷽ )»»»... تفاوت کوثر و کثیر
«إِنَّا أَعْطَيْناكَ الْكَوْثَر» (الکوثر: 1)همانا ما خیر کثیر (برکت در نسل)به تو عطا کردیم
الکوثر: الخَیرُ الکَثیر
«کَثیر» یعنی زیاد و فراوان امّا «کوثر» اسم مبالغه است و بهمعنای بسیار زیاد و خیر فراوان.
پس، به هر چیز زیــــــــادی میشه گفتکثیر، امّا کوثر فقط به چیز خوبِ زیاد گفتهمیشه، نه هر چیز زیادی!
تفاوت کوثر و کثیر «إِنَّا أَعْطَيْناكَ الْكَوْثَر» (الکوثر: 1)همانا ما خیر کثیر (برکت در نسل)به تو عطا کردیم الکوثر: الخَیرُ الکَثیر«کَثیر» یعنی زیاد و فراوان امّا «کوثر» اسم مبالغه است و بهمعنای بسیار زیاد و خیر فراوان. پس، به هر چیز زیــــــــادی میشه گفتکثیر، امّا کوثر فقط به چیز خوبِ زیاد گفتهمیشه، نه هر چیز زیادی!۱۷:۳۱
...«««( ﷽ )»»»... تفاوت نَحر و عَقر
«فَصَلِّ لِرَبِّکَ وَ انحَر» (الکوثر: 2)پس [به شكرانه آن] براى پروردگارت نماز بخوان و شتر قربانى كن.
«عَقر» به معنای پِی کردن و بریدن دستو پای حیوان برای از پا در آوردنشه [مثل شـــترجنگ جمل که سپاه امیرالمؤمـــــــــــــــــــنین علی(علیه السلام) در پی ازپا درآوردنـــــــش بودن تا آتش فتنه بخوابه...]
امّا «نَحر» زدن نیزه به گلوی حیوان (شتر)برای خارج شدن خون از بدنشه
پس در عقر حیوان حرام میشه اما در نحرو ذبح نه، اتفاقا حلال میشه
شتر رو باید نحر کرد، همونطور که گوسفند رو باید #ذبح کرد.
تفاوت نَحر و عَقر «فَصَلِّ لِرَبِّکَ وَ انحَر» (الکوثر: 2)پس [به شكرانه آن] براى پروردگارت نماز بخوان و شتر قربانى كن.«عَقر» به معنای پِی کردن و بریدن دستو پای حیوان برای از پا در آوردنشه [مثل شـــترجنگ جمل که سپاه امیرالمؤمـــــــــــــــــــنین علی(علیه السلام) در پی ازپا درآوردنـــــــش بودن تا آتش فتنه بخوابه...] امّا «نَحر» زدن نیزه به گلوی حیوان (شتر)برای خارج شدن خون از بدنشه پس در عقر حیوان حرام میشه اما در نحرو ذبح نه، اتفاقا حلال میشه شتر رو باید نحر کرد، همونطور که گوسفند رو باید #ذبح کرد.۱۷:۳۳
...«««( ﷽ )»»»... تفاوت شانیء و عدو (دشمن)
«إنَّ شانِئَکَ هُوَ الأبتَرُ» (الکوثر: 3)بله، آن دشمن کینه توزی (که زخم زبان بهتو می زند) خودش اجاق کور است، نه تو!
شانِئَکَ: مُبغِضَکَ (عدوَّکَ)
«شانیء» و «عدوّ» هر دو به معنای دشمنیهستند. با این تفاوت که:
عداوت از مادۀ «عَدو» به معنای تجاوز است.ولی «شَنَآن» کینه توزی است.
به عبارت دیگه: عداوت نتیجۀ شَنآن و حاصلاونه.
تفاوت شانیء و عدو (دشمن) «إنَّ شانِئَکَ هُوَ الأبتَرُ» (الکوثر: 3)بله، آن دشمن کینه توزی (که زخم زبان بهتو می زند) خودش اجاق کور است، نه تو! شانِئَکَ: مُبغِضَکَ (عدوَّکَ)«شانیء» و «عدوّ» هر دو به معنای دشمنیهستند. با این تفاوت که: عداوت از مادۀ «عَدو» به معنای تجاوز است.ولی «شَنَآن» کینه توزی است. به عبارت دیگه: عداوت نتیجۀ شَنآن و حاصلاونه.۱۷:۳۴
...«««( ﷽ )»»»...«ابتر»
«إنَّ شانِئَکَ هُوَ الأبتَرُ» (الکوثر: 3)بله، آن دشمن کینه توزی (که زخم زبان بهتو می زند) خودش اجاق کور است، نه تو!
الأبتَر: المقطوعُ النَّسل و الأثر
أبتَر یعنی: بی نسل و دم بریده.
بعضی این کلمه را «بی تبار» مــــــعنا کرده اند واین اشتباهه، چراکه تبار مربوط به اجداد و اشخاصقبل از انسانه ولی منظور از «ابـــــــتر» (در آیه) نسل بعد از انسانه...
«ابتر» «إنَّ شانِئَکَ هُوَ الأبتَرُ» (الکوثر: 3)بله، آن دشمن کینه توزی (که زخم زبان بهتو می زند) خودش اجاق کور است، نه تو! الأبتَر: المقطوعُ النَّسل و الأثرأبتَر یعنی: بی نسل و دم بریده. بعضی این کلمه را «بی تبار» مــــــعنا کرده اند واین اشتباهه، چراکه تبار مربوط به اجداد و اشخاصقبل از انسانه ولی منظور از «ابـــــــتر» (در آیه) نسل بعد از انسانه...۱۷:۳۵
مدح مولا در آیینه قرآنفقط حیدر امیر المؤمنین استصاحب اسرارِ «سُبْحانَ الّذي أَسْرى» علیست...بین آیات الهی، آیتِ کبری علیست«قُلْ هُوَ اللَّهُ أحَد» تفسیری از اخلاص اوستدر کمال بندگی، یکتای بیهمتا علیستحافظ جان علی «فَاللَّهُ خَيْرٌ حافِظا»حافظ قرآن به «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا» علیستآیت الکرسی به اسم اعظمش مستمسک استای مسلمانان! به قرآن «عُروةُ الوُثقی» علیست...سِیرْ در «ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْض» کُنچشم دل وا کن ببین پیدا و ناپیدا علیست...«اُدْخُلُوها بِسَلامٍ ذلِكَ يَوْمُ الْخُلُود»در مقام قافِ قرآن، جنت الاعلی علیستاز «أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَني آدَم» بپرستا بدانی در وفای عهدِ حق، «اَوْفی» علیستآسمانِ «رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَه»سفرهدارِ «اَنْتَ خَیْرُ الرّازقین»، مولا علیستنور علمش «عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ» است«عَلَّمَ القرآن» علی و «عَلَّمَ الاَسما» علیستلوح محفوظ خدا، «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتاب»در دو عالم «يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ ما يَخْفی» علیستدر طریقت، رایت «إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبيل»رهنمای «اَلّذِينَ جاهَدُوا فينا» علیستاخترِ تابندهی «إِنَّ عَلَيْنا لَلْهُدى»ماهِ ظلمتسوزِ «وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى» علیست...نوح، ایمن ماند از طوفان به یُمن نام اوباء «بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها» علیستروح رحمان، قلب قرآن، جان یاسین، نَفْس فجرصاحب قدر و معارج، شاهد أسری علیستعمره و حج و طواف و کعبه و رکن و مقامزمزم و سعی و صفا و مروه و مسعی علیست«يَا عَلِىُّ يَا عَظِيمُ يَا غَفُورُ يَا رَحِيم»یا الهی! مظهر «اَسْمائِکَ الحُسْنی» علیستیاد او «تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَر» کنددر نماز قُرب، «ذِکرُ اللهِ أَکبَر» یا علیستسجده، راز سَر به مُهری بود و آخر فاش شدرازدارِ «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَی»؏ــلےستبشنو از احمد حدیثِ «حَیثُما دار»؏ــلےتا ببینی هر طرف رو آوَرَد «حَق» با ؏ــلے ستتیغش «أَنْزَلْنَا الْحَديد» و ضربتش «بَأْسٌ شَديد»بهترین توصیف فتحش «لافَتَی اِلَّا عَلِی»ستذوالفقار، اثبات حق و نفیِ باطل میکندبیگمان فاروق اعظم در جهان، تنها ؏ــلے ست .شاعر:سید محمدرضا یعقوبی آل فقط حیدر امیرالمومنین است ۹:۱۶
بسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم سوره یونس آیه 72 فإِن تَوَلَّيْتُمْ فَمَا سَأَلْتُكمُ مِّنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلىَ اللَّهِ وَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُسْلِمِينف : حرف استینافإن : حرف شرط جازمتوَلَّيْتُمْ : فعل ماضی باب تفعّل صیغه 9 (و ل ی) لفیف مفروقفعل و فاعل ضمیر بارز "تم" فعل شرطف : حرف جواب شرطما : نافیهسأَلْتُكمُ: فعل ماضی مجرد متکلم وحده (س أ ل) مهموزالعین و صحیح + ضمیر جمع مذکر مخاطبفعل و فاعل و مفعول جواب شرطمنْ أَجْرٍ : حرف جر زائده + اسم (مصدر)مفعول دومإنْ : نافیهأجْرِىَ : اسم + ضمیر متکلم "یاء"مبتدا + مضاف الیهإلَّا : ادات استثناء و حصرعلىَ اللَّهِ : حرف جر + اسم جلالهجارو مجرور متعلق به محذوف خبرو : عاطفه أمِرْتُ : فعل ماضی مجهول مجرد متکلم وحده (أ م ر) مهموزالفاء و صحیح فعل مجهول و نائب فاعل "ت"أنْ : حرف ناصبه یا مصدری أكُونَ : فعل مضارع ناقصه متکلم وحده فعل ناقصه + اسم آن " انا" مستترمنَ الْمُسْلِمِين: حرف جر + ال موصول + اسم فاعل جمع مذکر باب افعالجار و مجرور متعلق به محذوف خبر أکون پس اگر روى بگردانيد، پس درخواست نمی کنم از شما هیچ مزدی، نيست مزد من مگر بر خدا و امر شدم كه باشم از مسلمانان۱)فان تولیتم فما سالتکم من اجر (جمله کلی که عطف به جواب ندا در آیه قبله)۲)ان تولیتم :جمله شرط؛محلا مجزوم فما سالتکم من اجر: جمله جواب؛محلا مجزوم ۳)ان اجری الا علی الله:جمله اسمیه ،تعلیلیه محلی از اعراب نداره۴)وامرتُ ان اکون من المسلمین ؛عطف به تعلیلیه و محلی از اعراب نداره۵)ان اکون من المسلمین :محلا منصوب مفعول امرتُ هست
اقسام "فاء"فاء السببیّة که بر سر فعل مضارع می آید و قبل از آن نفی یا طلب (امر یا نهی...) قرار می گیرد:یا لیتنی کنت معهم فافوز فوزا عظیما معنی تا ؛بدین سبب معنی خوبی برای فاء سببیه است فاء ربط که رابط بین فعل شرط و جواب است: اگر جواب شرط جمله اسمیه یا امر یا نهی یا استفهام باشد یا (قد، س ، سوف ،لن ) داشته باشد واجب است بر سرجواب شرط فاء جواب شرط (جزاء) بیاید. مانند : ان یمسسک بخیرفهو علی کل شیء قدیر
حرف عطف: جمله ما بعدش را به ما قبلش عطف می کند مثل واو هست اما برای تعقیب و ترتیب بیشتر بکار میرهتعليل : معنی «به علت اینکه »دارد مانند: فاخرج فانک رجیم خارج شو زیرا تو رانده شده هستی فاءفصيحة: برسر جواب شرطی می آید که جمله شرط آن حذف شده استفاء استینافیه: حرفی است که ما بعد آن با کلام سابق هیچگونه رابطی ندارد (البته در لفظ) و جمله بعد شروع جمله جدید است و این فاء محلی از اعراب ندارد(فلمّا آتاهما صالحا جعلا له شرکاء فیما آتاهما فتعالی اللّه عمّا یشرکون)
نکته:فرق بین «فاء السببية» و «فاء تعليل»این است که در«فاء السببية» ما قبل آن علت برای مابعد فاء است و در«فاء تعليل»ما بعد آن علت برای ما قبل استمثلا در جمله اخرج منها فإنك رجيم جمله انک رجیم دلیل است برای خروج یعنی چون رانده شده ای از درگاه خدا پس خارج شو اما درجمله یا لیتنی کنت معهم فافوز فوزا عظیما ارزوی بودن با انها میکنیم که این بودن با آنها دلیل مبشود برای رستگاریاَن به چهار صورت می آید:حرف مصدریبعد از آن به تاویل مصدر میره
هم بر فعل مضارع داخل می شه هم بر فعل ماضیالم یان للذین ان تخشع قلوبهم بر فعل ماضی داخل می شودنکته۱ :هرگاه تونستیم أن با فعل متصل مابعدش را به تأویل مصدر ببریم،أن مصدریه ست مثل ان تصوموا خیرٌ لکم،که مؤولش می شود:صیامُکم خیرٌ لکم،بَلَغنی ان نجحتَ،مؤولش می شود:بَلَغنی نجاحُک،اما اگر به تأویل مصدر نرفت،أن مصدریه نیست.نکته۲:أن مصدریه هرگاه بر سر فعل مضارع بیاید،حتما أن ناصبه ی فعل مضارع است(أن ناصبه ی مصدریه)،مانندو نرید اَن نَمنَّمفسِّرهشرایطش اینه که قبل و بعدش جمله ست (بین دو جمله وارد میشه) و قول آن جمله را بیان می کند. فعل در قبلش هم معنی قوله اما خود ریشه "قول" نباشهمانند:...أوحینا إلی موسی أن أسر.نکته:معمولا بعد از أن مفسره فعل طلبی مثل امر،نهی و...،می آید، و اگر فعل مضارع بیاید اونو منصوب نمیکنه توی قرآن فکرنمیکنم داشته باشیم که بعدش فعل مضارع اومده باشهمثل آیه ی بالا که بعد از أن فعل امر،آمده است قول اون جمله را بیان می کنه(توی وحی چی گفته شد؟؟ اینکه کوچ بده )؛ أوحینا،به معنی قول است حرف جر بر ان مفسره نه در تقدیر و نه در ظاهر وارد نمیشهزائدکه بعد از (لمّا)ی زمانیه میاد و بین فعل قسم و لو فکر کنم تو قرآن فقط بعد از لما اومدهمخفَّفه از (انَّ) ثقیلهبعد از فعل یقینی می اید(ظن ،علم ،یقن و..)نکته ۱:واجب است اسم آن ضمیر شأن باشدنکته۲:هرگاه بین أن و فعل بعدش قد،سین۲:۲۱
اقسام «اذ» «إذْ» دو قسم است: اسم زمان گذشته حرف فجائیه «اذ» اسمیه خودش چند قسم است: الف) اسم زمان گذشته«إذ» ظرفیه: از ظروف مبنی است که همواره به جمله اضافه شده و بر زمان گذشته دلالت دارد.چنانچه «إذ» اسم زمان باشد، چهار کاربرد دارد: ظرف زمان، مفعول فیه قرار می گیرد.مانند<لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ> (خداوند از مؤمنان هنگامى كه با تو بيعت كردند راضى و خشنود شد.)در اینجا «إذ» مفعول فیه است. مفعول به قرار می گیرد. <وَ اذْكُرُوا إِذْ كُنْتُمْ قَليلاً فَكَثَّرَكُم> (به خاطر بياوريد زمانى را كه اندك بوديد و او شما را فزونى داد)در اینجا «إذ» مفعول به «أذکُر» است. بدل قرار می گیرد.<وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ مَرْيَمَ إِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِها مَكاناً شَرْقِيًّا> (و در اين كتاب (آسمانى) مريم را ياد كن، آن هنگام كه از خانوادهاش جدا شد و در ناحيه شرقى (بيت المقدس) قرار گرفت) در اینجا «إذ» بدل از «مریم» است،چرا که هدف یاد کردن مریم نیست،بلکه یاد کردن حالت و ساعت خاصی از مریم است. مضاف الیهِ اسم زمان قرار می گیرد.<رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا> (اى پروردگار ما! پس از آنكه ما را هدایت كردى دلهايمان را منحرف مگردان) در اینجا «إذ» مضاف الیه «بعد» است. ب) «إذ» فجائیه «إذ» فجائیه حرفی است که پس از «بینا» و «بینما»ی ظرفیه، قرار میگیرد. مانند:إنّ أهلَ الدنيا كَرَكْبٍ بَيْنا هُم حَلُّوا إذ صاحَ سائقُهُم فارتَحَلُوا (اهل دنيا مانند كاروانى هستند كه در منزلى فرود آمده باشند و ناگاه قافلهسالار بانگ رحيل زند و آنان كوچ كنند.)۱۴:۳۶