۰:۳۷
كنار ميدان تجريش كنج پیاده رو،سجاده اش را پهن کرده بودنشسته بود بیست متری جمعیت دعا می کرد اشک میریخت ...انگار ، به میقات رفته باشد .کسی چه میداند شاید سالها بعد، طهران ، مثل دوکوهه، مثل طلاییه، مثل کانال کمیل، از زمینش اشک ببارد روی صفحه های دعا...همین طهران خودمان همین جای قدم های شما ...
چهارشنبه نوزدهم فروردین هزار و چهارصد و پنج#اسماءغفاري#روزنگار۱۱۰
چهارشنبه نوزدهم فروردین هزار و چهارصد و پنج#اسماءغفاري#روزنگار۱۱۰
۰:۴۴
بازارسال شده از
آقای شهید
چند ویدئو از شما را گوشه ای ذخیره کرده ام. هر گاه سختی، سردی و کسالت در این شبها و روزها عارض میشود نگاه تان میکنم تا زنده شوم، تا داغتان برایم تازه تر شود. تا کوتاه نیایم. تا دلسرد و گوشه گیر نشوم.
این آخرین تشکر شما از مردم بود. بعد از شما باز هم این مردم گل کاشتند. بعد از شما ترس بر این مردم غالب نشد.
آقاجان؛ ترامپ تهدیدمان کرده که ما را به عصر حجر می برد! مردم جواب همیشگی شما را به ترامپ دادند و میدان را ترک نکرده اند. چند شب پیش فیلهای پولادینشان در اصفهان آبروی نداشته شان را برد، درست مثل طبس ۱۳۵۹ که خودتان را به آن نقطه رساندید، مردم یاد کلام شما افتادند. داغتان سرد و نبودتان جبران نمیشود. راستی مردم گلایه دارند که قرار بود ما فدایی شما بشویم نه شما فدایی ما! ما عمری گفته بودیم: خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست. اما شما خانوادگی فدای ما شدید. مردم غصه دارند.
#علیرضا_زادبر
چند ویدئو از شما را گوشه ای ذخیره کرده ام. هر گاه سختی، سردی و کسالت در این شبها و روزها عارض میشود نگاه تان میکنم تا زنده شوم، تا داغتان برایم تازه تر شود. تا کوتاه نیایم. تا دلسرد و گوشه گیر نشوم.
این آخرین تشکر شما از مردم بود. بعد از شما باز هم این مردم گل کاشتند. بعد از شما ترس بر این مردم غالب نشد.
آقاجان؛ ترامپ تهدیدمان کرده که ما را به عصر حجر می برد! مردم جواب همیشگی شما را به ترامپ دادند و میدان را ترک نکرده اند. چند شب پیش فیلهای پولادینشان در اصفهان آبروی نداشته شان را برد، درست مثل طبس ۱۳۵۹ که خودتان را به آن نقطه رساندید، مردم یاد کلام شما افتادند. داغتان سرد و نبودتان جبران نمیشود. راستی مردم گلایه دارند که قرار بود ما فدایی شما بشویم نه شما فدایی ما! ما عمری گفته بودیم: خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست. اما شما خانوادگی فدای ما شدید. مردم غصه دارند.
#علیرضا_زادبر
۱:۰۲
ایستاده ام توی مترو. هی دور خودم میچرخم انگار چیزی گم کرده باشم . حق دارم ! بعد از چهل روز که راست یک اتاق هم از بچه ها فاصله نداشتم، همه شان را گذاشته ام خانه، پیش پدرشان دارم می دوم سمت شما.چه میگویم؟ مگر شما آنجایید؟ شما دیگر آنجا نیستید... مثل شیشه ی عطری که بشکند، پخش شده اید توی تمام شهر. نه ! تمام ایران...نه! باز همنه ... شما جاری شدید توی تمام شریان های اصلی و رگ ها و مویرگ های کالبد دنیا..مترو شلوغ است ! اما ساکت. توی هر واگن به سختی یک نفر پیدا میشود که رخت عزا تنش نباشد. آدم ها نگاهشان را از ام می دزدند. بغضشان را هم ! انگار هر چه جمع کرده اند توی لین چهل روز ، مانده باشد توی گلویشان. هی سرک می کشند ببینند چند تا ایستگاه مانده تا برسند به شما. برسند به شما؟ مگر شما آنجایید؟ آخ از آنبیت با معرفت شما که دنیا را بدون شما نخواست. صدای موشک را که شنید، دستانش را باز کرد و تنگ در آغوشتان کشید .کاش قد او می فهمیدیم. کاش اندازه ی آجرهای خانه ی شما، درک میکردیم که دنیای بعد از شما خیلی جای وحشتناکی خواهد بود.از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان دارم خفه میشوم.هر چه رجز میخوانم از دلتنگی ام کمنمیشود. در اوج قدرت صدایتان را که میشنوم از درون میپاشم....فیلم هایتان را گذاشته ام ، بچه ها که میخوابند، توی تاریکی پیش از نماز صبح، تماشا میکنم . یک دقیقه می بینمتان، یک بند استغفار میکنم ... قدرتان را ندانستیم نه؟ کاشامروز تلوزیون لعنتی را که روشن میکردیم می آمدید، به ما مردم عزیز ایران سلام میکردید و میگفتید دلتان را شاد کردیم آقا... واقعا عزیزتان بودیم ؟ واقعا عزیزتان بودیم ! اگر نه این همه لوسماننمی کردید که بعد رفتنتان نه سال جدیدمان را تحویل بگیریم نه قشنگی هلال ماه به چشممانبیاید...بعد شما روز و شبمان را گمکرده ایم اما راهمان را نه ! شما معلمخوبی بودید. ایستگاه چندمم ؟ سرک میکشم روی تابلو! کی رسیدم به میدان ولی عصر؟دلم میلرزد... قلبم دارد تند می زند ... صدای حاج محمود پیچیدا توی سرم : به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بوددیر رسیدم من...
#لایوم_کیومک_یااباعبدالله#اسماءغفاري#روزنگار۱۱۰
#لایوم_کیومک_یااباعبدالله#اسماءغفاري#روزنگار۱۱۰
۱۱:۴۰
قویاً معتقدم روز چهل و یکم کسی که بزرگ خاندان است از روز چهلمش، به مراتب سخت تر است.آن هم خاندانی که تمام افرادش، با بزرگشان ، یک نسبت داشته اند. همه فرزندند و او پدر...خب معلوم است فردای روز چهلم پدری که این همه یتیم دارد هیچ کس دست دلش نمی رود به اینکه رنگی بپوشدو هیچ کس نیست بزرگتری کند و این همه #یتیم را از عزا در بیاورد.همه دوباره با همان لباس های سیاه، دور هم جمع می شوند. دوباره عکس پدرشان را می گذارند روی مخمل مشکی ، دور تا دورش شمع می چینندد، گل، پر میکنند و دوباره ، سرشان را می گذارند روی شانه ی هم و هم را محکم در آغوش میکشند.ما صبح شنبه ای زمستانی که قرار بود عطر بهار بپیچد توی روزگارمان، با بوی باروت و صدای انفجار قلب هایمان از خواب بیدار شدیم و فکر میکنم دیگر هیچ شبی پلک هایمان را آهسته روی هم نخواهیم گذاشت...
ما یک قبیله ایم که بی پدر شده ایم و هنوز، به حال خودمان که رها می شویم، توی راه خانه هایمان تلو تلو میخوریم ...
#روزنگار۱۱۰#اسماءغفاري
ما یک قبیله ایم که بی پدر شده ایم و هنوز، به حال خودمان که رها می شویم، توی راه خانه هایمان تلو تلو میخوریم ...
#روزنگار۱۱۰#اسماءغفاري
۱۳:۴۱
نحن لا نهزم عندما ننتصر، ننتصرو عندما نستشهد ننتصر
سيد حسن نصرالله
:ما هرگز شکست نمیخوریم وقتی پیروزمیشویم پیروزیمو وقتی شهید میشویم هم پیروزیم .
سيد حسن نصرالله
:ما هرگز شکست نمیخوریم وقتی پیروزمیشویم پیروزیمو وقتی شهید میشویم هم پیروزیم .۲۱:۱۹
۱۰:۱۲
بازارسال شده از
تصاویر دیگر از حملات به شهر صور
۱۰:۱۲
دروغ چرا؟ من کوچه پس کوچه های لبنان را از بر بودم ...از کجایش را هیچ وقت نفهمیدم .اینکه لهجه شان را چطور این همه زندگی کردم را هم .اما به خودم که آمدم، هر جا لب باز میکردم پشت بندش باید قسم میخوردم ایرانیام.کم کم، فضای زندگی ام رفت سمت بیروت، دور زد، پیچید سمت جنوب و وقتی رسید به بعلبک، یک گوشه ، کنار حرم سیدة خولة، لانه كرد و چادرش را کشید روی سرش و همان جا ماندگار شد.همسایه مان توی عمان، من را به دخترش این طوری معرفی کرده بود: لبنانیة، تجوزت ايراني!و هميشه برايشان سوال بوده كه من همسرم را توي لبنان ديده ام يا او مرا در ايران ؟حتى گارسون لبنانی رستوران جود مسقط و مطعم لبنان الأخضر صحار هم برايمان ديس مقبلات اضافي شارژ میکردند روی میز که گرد غربت هم وطن هایشان را از صورتشان پاک کنند. از ما انکار بود و از آنها اصرار. آخرش هم پچ پچ میکردند زیر گوشمان که می فهمیم چرا دوست ندارید کسی بداند !خلاصه خواه ناخواه، بيشتر زندگی ام توی تار کوچه پس کوچه های بنت جبیل و جباع و بیروت و نحلة و بعلبك و زحلة ، تنيده شد.ذائقه ام به طعم غذاهايشان عادت کرد، دستم به آشپزیشان.هنوز صدای فیروز لبخند می نشاند روی لبم، صدای اناشید حزب الله غرور، روی دلم!اولین روزی که با پرچم حزب الله رفتم توی میدان، دست همه پرچم ایران بود اما من از روی دلتنگی، دوست داشتم چیزی از نشانه های سید حسن را بگیرم توی دست.فرداش خبر زدن زایشگاه رسید.میدان یک دست شد رنگ دستمال سر نبرد امیرالمومنین...حالا هی اخبار را میجورم دنبال یک نشانی چیزی دنبال یک حنجره ای که صدای سید حسن ازش بیرون بیاید. که داد بزند ما هرگز شکست نمیخوریم ... یا پیروز میشویم یا شهید میشویم و پیروز میشویم.درست مثل همین حالا که تصاویر بنت جبیل را چیده امکنار هم و به مغزم فشار می آورم ، عکس های زیبای چند روز قبلش را بیاد بیاورد. چشمم دارد مقاومت میکند. دوست ندارم این طوری ببینمش ... راه میروم. می نشینم. پرده را کنار میزنم. دوباره راه میروم... کلافه، سردرگم ، دست به دعا!لعنت به این خطوط بدرنگ مرزهای جغرافیایی ... لعنت بر اسرائیل...
#اسماءغفاري#روزنگار۱۱۰
#اسماءغفاري#روزنگار۱۱۰
۲۲:۵۰