ب
حاجت ما یا حاجت حضرت زهرا(س)؟ حاجاتتان را مد نظر بیاورید و از صمیم قلب بگویید: یازهرا(س). روضه خوان با این جمله روضه را جمع کرد و رفت سراغ دعاهای پایان مجلس. روضه های این چند شب عزاداری را در ذهنم مرور کردم... یک دست بر پهلو و دست دیگرش بر گونه؛ سقط محسن(ع)؛ دلتنگیهای علی(ع) و فرزندان خردسال زهرا(س) و... هر یک برای پاره شدن جگر و خون باریدن کافیست.اما آیا مصیبت صدیقه طاهره(س) فقط همینهاست؟!حضرت فاطمه (س) در جواب این سوال که چرا اینقدر گریه میکنید میفرمایند: «لفقد النبی و ظلم الوصی». فاطمه زهرا(س) است که میتواند درک کند که فقدان پیامبر رحمت در عالم دنیا یعنی چه؟ اوست که میداند با غصب خلافت، چه بلایی در طول تاریخ بر سر اسلام و مسلمین خواهد آمد. پس چه مصیبتی از فقدان نبی و ظلم به وصی بزرگ تر؟
مصیبتهای عاطفیِ حسنین و زینبین در غم مادر، زمانی جریان ساز میشود که فهم دقیقی از اصل ماجرا داشته باشیم. آن سیلی که قلب شیعه را به وسعت تاریخ آتش زده، زمانی روضه مؤثری خواهد بود که در مسیر اهداف قیام فاطمی معنا شود. چرا که آن خانواده ملکوتی نیازی به گریه دیگران ندارد تا برایشان دلسوزی کنند.کاش بعد از شنیدن روضههای عاطفیِ فاطمیه بنشینیم و کمی هم درباره آنچه فاطمه(س) بر آن میگریست، گریه کنیم. چرا که از این گریه است که «عمل» جوانه میزند. امام خمینی میگفت: «ما ملت گریه سیاسی هستیم.» پس ما هم باید مانند فاطمه(س)، زینب(س) و زین العابدین(ع) هوشمندانه گریه کنیم! نباید خودمان را در چهارچوب گریههای عاطفی محصور نماییم. با این نگاه دیگر رابطه ما و اهلبیت در «محبت و دوستی» خلاصه نمیشود. شیعه خالص کسی است که دغدغههایش دغدغههای بانوی دو عالم باشد. اموری که به خاطر آن جان مبارکشان را فدا کردند و فرزندان کوچکشان یتیم شدند. دغدغههایی که ۷۵ یا ۹۰ روز، به طور پیوسته و بی وقفه، جهاد فاطمی معطوف به آنها بود.
فاطمه زهرا (س) در فقدان نبی و ظلم به وصی، انشقاق جامعه اسلامی را دید؛ کربلا را دید؛ شام را دید؛ مظلومیت و شهادت یازده امام را دید؛ غیبت کبری را دید؛ گمراهی میلیاردها انسانِ دور از خدا را دید؛ استعمار کشورهای اسلامی را دید؛ غزه و لبنان را دید، شهادت مظلومانه حاج قاسم و سید حسن و سنوار را دید. اینها را دید که شبانه روز میگریست! آیا گریه ندارد؟ هزار و اندی سال غیبت بهترین انسان و حجت خدا بر روی زمین گریه ندارد؟ غزه گریه ندارد؟ استیصال اقتصادی ایرانیان و فشارهای جنگ رسانهای و شناختی به جرم تشیع، گریه ندارد؟ این همه جنگ و خونریزی و غارت کشورهای مسلمان در طول تاریخ گریه ندارد؟ الحاد و شیطان پرستی بشر گریه ندارد؟ آیا با وجود این رنجهای تاریخی و خراب شدن دنیا و آخرت میلیونها انسان میتوان در گریه عاطفی محصور شد؟!
میدانید اصل نقد محدود شدن در روضه عاطفی به چیست؟ به غمبارگی و بی عملی و بی مسئولیتی!گریه غیر سیاسی انگیزه نمیآفریند! مانند گریهی انجمن حجتیه است. گریهی نشستن و دست روی دست گذاشتن و افسرده شدن است. بدتر از همه چیز، مجلس اهلبیت(ع) را در حد تخلیه عاطفی و گرفتن حاجت شخصی پایین میآورد! در حالیکه در مجلس اهلبیت(ع) باید انسان دغدغهمند و جهادگر تربیت شود. شیعیان باید بعد از گریه بر مصیبتهای زهرا(س) از خودشان بپرسند من کجای این ماجرا هستم؟ من چه کنم؟ وظیفهام چیست؟ قرار بوده یک کاری انجام شود و نگذاشتند. هزار و اندی سال است یکی در پرده غیبت گرفتار است تا شرایط مهیا شود و او بیاید برای هدایت و خوشبختی دنیا و آخرت بشریت. پس من کجای این جریان تاریخی ایستادهام؟ برای این است که برود و در همان روضه خودش و جایگاهش را بشناسد، یا علی بگوید و قیام کند. قیام کند برای به دوش کشیدن «رسالت فاطمیه». اینجا مثل شیعیان سنتی درِ خانه اهلبیت(ع) حاجت نمیآورند تا طلبکارانه منتظر برآورده شدنش باشند. بلکه حاجت و رسالت اهلبیت(ع) را میفهمند که مادری خیلی قبلتر از سال ۶۰ هجری، پشت درِ آتش گرفته، دارد صدا میزند: «هل من ناصر ینصرنی؟»
پشت این در، نگاهها تغییر میکند. مسیرهای زندگی و حاجتها عوض میشود و باید عوض شود!
فاطمه ابنعلی#فاطمیه#شهادت_حضرت_زهرا•┈┈••••✾••••┈┈•
@awaken_ir۹:۱۴