از اقوام نزدیکمون دو سالی هست که ساکن اسکاتلند شدن. جایی که گویا در بعضی فصل ها سرما و برف زیادی داره و وقتی بچه ها مدرسه میرن هوا معمولا تاریکه. چند وقت پیش که اوضاع خیلی پیچیده شده و همه ی خیابون ها یخ زده بودن، مدرسه به خانواده ها ایمیل زده بود که برای جلوگیری از شکستگی ها بابت یخ بندان بچه ها دو ساعت دیرتر بیان تا کمی آفتاب بالا اومده باشه. البته که مامان خونه وقتی ایمیل رو دیدن که دخترشون در تاریکی به مدرسه رسیده بود! اونم با سختی فراوون برای رد شدن از روی یخ ها🥶کانالی در ایتا عضوم به اسم دکتر موتر. مامان دندانپزشکی که ساکن آلمان هستن. خیلی روزها بچه هاشون رو که میخوان مدرسه ببرن اول آب جوش روی قسمت های یخ زده ماشین می ریزنن و با کاردک یخ ها رو بر میدارن تا موقع رانندگی بتونن جلو رو ببینن. چند وقت پیش در سرمای نمیدونم منفی چند درجه؛ سیستم گرمایش مدرسه ی دخترشون از کار افتاده بود. مدرسه ایمیل زده بود به خانواده ها که: همراه بچه ها بالش بفرستین بذارن روی صندلی بشینن روش تا یخ نکنن... و ما امروز در ایران بعد از حدود دو ماه تق و لق بودن مدارس و اداره ها و تجربه ی انواع بلایا از جمله اغتشاش که الحمدلله ختم به خیر شد، در هوای کمی زمستانی، در حالیکه در خیلی از مناطق تهران خبری از برف و سرمای عجیب نیست تو خونه ها نشستیم و داریم به سه روز تعطیلی مفید فکر می کنیم. در حالیکه امروز کلی از پایه ها مون اردو داشتن، برای بچه ها بلال پخته بودیم و هزار تا هماهنگی دیگه...بعد از این سه روایت فقط یه سوال ذهن من رو به خودش مشغول کرده که راه حل هر چیزی فقط و فقط تعطیلیه؟؟؟
فرقی بین سرما، کمبود انرژی؛ اغتشاش و ... نیست؟؟؟
اگر ما برای حل هر بحرانی از کوچیک تا بزرگ فقط مملکت رو تعطیل کنیم در آینده با چه نیروی کاری مواجه هستیم؟؟؟ نیرویی که در دوران کودکی و نوجوانی اش یاد گرفته با هر مسئله ای فقط کرکره ی کار و زندگی و فعالیت رو پایین بکشه. 🥲
وظیفه ی ما در مقابل بچه ها چیه؟؟؟؟
@chamran_family
۹:۴۱