♤
♤𝒪𝓈𝒶𝓂𝓊 𝒟𝒶𝓏𝒶𝒾♧
جهان کارگاه قدیمی ست که سقفش کوتاه ساخته شده تا آدم ها صاف نایستند. چوب هایش از ترس خشک شده و دیوار هایش با آه نسل هایی بالا رفته که یادگرفتند خم شوند تا سرشان نشکند. چون از هزینه های زخم شدن و ناتوانی در پرداخت آن می ترسند، ولی از دیدگاه من بهتر است سرت زخمی باشد تا اینکه قدت کوتاه شود. بهشت، اتاقی سفید با پنجره های بسته. پر از صندلی های مرتب و آدم هایی که به سکوتشان افتخار می کنند. انگار آنجا همه چیز تمیز است، چون کسی جرئت نکرده است چیزی را جابجا کند. فرش ها سالم مانده اند چون هیچکس راه نرفته. آنها اسمش را بهشت گذاشتند، ولی اسم واقعی اش موزه است، موزه انسان های تاکسیدرمی شده. دوزخ؟ دوزخ بیشتر شبیه موتورخانه است. تاریک و پرسروصدا،بوی روغن و آهن داغ، آدم هایی که آستین بالا زدند و دستشان سیاه شده؛ آنجا کسی از اخلاق حرف نمی زند، از فشار بخار آب حرف می زنند، از اینکه اگر پیچ را نیم دور دیگر نچرخانی کل ساختمان می خوابد. قدرت آنجا متولد می شود؛ نه در اتاق های معطر به ایمان... مسیر روشن است چون قطب نما داری. اگر اسبی که با آن به سمت شمال می روی بمیرد عوضش میکنی، اگر لازم باشد پابرهنه می روی. کسی که وسط بیابان می ایستد و درباره زیبایی کفش هایش خطبه می خواند، احتمالا هرگز قصد رسیدن نداشته. می گویند وسیله مهم است. این را کسانی می گویند که هیچ مقصدی ندارند. کسی که نقشه ای در سر دارد، ابزار را می سازد، می شکند و دوباره می سازد. چکش از فلز مهم تر نیست؛ ساختمانی که قرار است بالا برود مهم است. توده مثل مه صبحگاهیست؛ شکل ندارد اما دید را میگیرد. روشنفکر گله، کسی است که درباره یک کوه مقاله مینویسد؛ ولی هرگز کوه را بالا نمی رود. آنها اخلاق را مثل پتو دور خود می پیچند تا لرزش ترسشان دیده نشود. ضعفشان را انسانیت میبینند. چون قدرتی ندارند، مجبورند مهربان باشند. ولی ماری که نیش ندارد، هرگز نیش نمی زند. فداکاری بی قدرت بیشتر شبیه معامله ای ناخواسته است. چیزی برای از دست دادن نداری پس اسمش را ایثار می گذاری. کسی که می تواند بگیرد و نمی گیرد ارزشمند است، کسی که نمی تواند بگیرد و نمی گیرد فقط ناتوان است. دنیا مانند صفحه شطرنج است، نه باغ گل. مهره ها حرکت می کنند نه برای عدالت، بلکه برای موقعیت. بعضی ها هنوز با سربازشان شعر مینویسند. در حالی که بعضی ها با وزیرشان معامله می کنند. صفحه ها را ببین، نه رنگ مهره ها را. احساس؟ احساس زمانی ست که بازی تمام شده و تو زنده مانده ای. دستکاری و فریب ترسناک و نادرست نیست، مانند جراحی ست،اگر بافت فاسد دندان را برنداری، بدن می میرد. اگر ذهن را تكان ندهی، ساختار پوسیده می ماند. دنیا با نصیحت تغییر نکرده، با فشار تغییر کرده است، فشار، دوست انسان است که مانند گوسفندی سر در لباس گرگ کرده. بهشت بی ریسک، نا امن است. هرجایی که هزینه ندارد، دستاوردی هم ندارد. آدم های آنجا لبخند می زنند،چون چیزی را به چالش نکشیده اند که بخواهد جوابشان بدهد. بهتر است دستت به خاطر تلاش بشکند تا اینکه سالم و بی استفاده بماند. معصومیت نقابی ست که جامعه روی ترس می گذارد. سقف کوتاه را قدیس می کند تا کسی قد نکشد. هرکس بلند شود می گویند خطر ناک است. بله، خطرناک است؛ اما برای سقف. ارزش از توازن تغییر می آید نه از تایید جمع. اگر بتوانی مسیر رودخانه را نیم درجه بچرخانی، از هزاران نفری که کنار آب نشسته اند و درباره زلالی اش بحث می کنند، واقعی تری. بدبینی؟ شاید، اما بدبینی چراغ قوه است؛ تاریکی را انکار نمی کند،فقط اجازه نمی دهد در آن زمین بخوری. به تو نور می دهد تا انگیزه های پنهان آدم ها را ببینی نه لبخندشان. اغلب پشت هر لبخند، حسابگری خوابیده که باید بیدار باشی و آن را متوجه شوی. خوب بودن کافی نیست، موثر بودن شیوه ی درستی است. خوبی اگر نتیجه قدرت باشد انتخاب است. اگر نتیجه ناتوانی باشد، اجبار است. زندگی میدان تمرین است، نه سالن انتظار. اگر قرار است اشتباه کنی، در حال حرکت اشتباه می کنی. اگر قرار است زخمی شوی، در حال حرکت زخمی می شوی. ایستادن و سالم ماندن هنر نیست؛ مومیایی هم می ایستد و سالم می ماند. من بهشت بی تصمیم را به دوزخ انتخاب شده ترجیح نمی دهم. من موتورخانه را انتخاب میکنم. جایی که صدا هست، خطر هست، اما جریان نیست. قدرت، فریاد نیست. فشار ثابت دست روی اهرم است. نه خشم کور نه و نه اخلاق كور، فقط محاسبه. و حال، اگر لازم باشد سقفی فرو بریزد تا آسمان دیده شود. باید اولین آجر را برداری... —•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—• ♤ Join > @Dazai_Osamu_Shoji ♧
داستان کوتاه به قلم خودم، امیدوارم خوشتون بیاد.لطفا تا می تونید حمایت کنید
. —•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•♤ Join > @Dazai_Osamu_Shoji ♧
. —•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•—•♤ Join > @Dazai_Osamu_Shoji ♧۲۳:۴۰