توی ماشین از شیشه به بیرون نگاه میکنم، پرچم کوچکی دستم است ولی داخل ماشین نگهش داشتهام، مریم بغلم خوابش برده. ماشینی در ترافیک روان کنارمان میآید، ۴ دختر جوانند، جوانتر از من، حجابشان شباهتی به من ندارد، پرچمهایشان را از شیشه بیرون گرفتهاند و با هم حرف میزنند.دخترکی که صندلی جلو نشسته و برگشته با دوستش حرف بزند چشمش میافتد به من که نگاهش میکنم؛ نگاهم را نمیدزدم و لبخند عمیقی بهش میزنم، لبخند و پرچم دستم را میبیند و با لبخندِ گرمی، دستش را شکل مشت نشانم میدهد، دوستش برمیگردد سمتم تا ببیند دوستش با کیست، لبخند دیگری میزنم، ترافیک باز میشود و ازشان دور میشویم.
با دوستم ایستادهام زیر باران توی تجریش، ساعت ۱ نصفه شب، تنها شب تهران بودنم در جنگ است و کلی فریاد توی گلویم مانده که دارم با بزن که خوب میزنی و الله اکبر خالیشان میکنم...ماشینها از تونل پرچمی ما رد میشوند، پسری که راننده است دستش را مشت از شیشه بیرون گرفته، دختر کنارش بیحجاب است، دست مشت پسر را که میبینم دستم را مشت شده بالا میگیرم، دختر میبیندم و گرم میخندد و شبیه دوستی که سالهاست میشناسد برایم دست تکان میدهد، برایش با خنده مثل دوستی که سالهاست میشناسم دست تکان میدهم و دلم پر از شکوفه میشود...
دخترک با شلوار برمودا و کاپشن زرد و شالی که روی سرش نیست با بیخیالی پرچم را تاب میدهد و دوستش ازش فیلم میگیرد...درست کنار من ایستاده و گاهی با لبخند فریادهای همدیگر را همراهی میکنیم، فکر میکنم اگر شرایط عادی بود دیدن من و دوستانم چه حسی برایش داشت؟
این روزها حس میکنم خانوادهمان بزرگتر شده! حس میکنم بقیه را بیشتر دوست دارم، همه دخترها و خانمهای چادری توی خیابان را، آدمهایی که تا دیروز حس میکردم اهل افراطند و خودم را در تیمشان نمیدیدم، دخترکان بیحجابی را که پرچم ایران دارند، آدمهایی که شبیه من هستند، آدمهایی که شبیه من نیستند! حتی راستش حس میکنم آن پسر راننده که معلوم بود اصلا از ما و جمع شدن و شعار دادنمان خوشحال نیست را هم دوست داشتم.
یاد یک آیه از قرآن میافتم، یکی از آیاتی که روزهای اول ماه مبارک قبل از این جنگ، همینجا ازش نوشتم. میروم سراغش: وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّـهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّـهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ كُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّـهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ
و همگی به ریسمان خدا چنگ زنید، و پراکنده نشوید! و نعمت (بزرگِ) خدا را بر خود، به یاد آرید که چگونه دشمن یکدیگر بودید، و او میان دلهای شما، الفت ایجاد کرد، و به برکتِ نعمتِ او، برادر شدید! و شما بر لبِ حفرهای از آتش بودید، خدا شما را از آن نجات داد؛ این چنین، خداوند آیات خود را برای شما آشکار میسازد؛ شاید پذیرای هدایت شوید. (آل عمران/۱۰۳)
چهارم رمضان از این آیه نوشتم و نوشتم کاش خدا دوباره ما را نجات دهد و دوباره قلبهایمان را به هم نزدیک کند...حالا، راستش حس میکنم دعایم برآورده شده و خدا به نعمت خود ما را با هم نه فقط هموطنتر، که خانوادهتر کرده است:)
پ.ن: میدانم هنوز شکافهای عمیقی بین خیلیها وجود دارد، ولی من هنوزم امیدوارم که خدا نعمتش را برای ما هر روز بیشتر کند و هر روز خانواده بزرگ ما را بزرگتر کند:)
با دوستم ایستادهام زیر باران توی تجریش، ساعت ۱ نصفه شب، تنها شب تهران بودنم در جنگ است و کلی فریاد توی گلویم مانده که دارم با بزن که خوب میزنی و الله اکبر خالیشان میکنم...ماشینها از تونل پرچمی ما رد میشوند، پسری که راننده است دستش را مشت از شیشه بیرون گرفته، دختر کنارش بیحجاب است، دست مشت پسر را که میبینم دستم را مشت شده بالا میگیرم، دختر میبیندم و گرم میخندد و شبیه دوستی که سالهاست میشناسد برایم دست تکان میدهد، برایش با خنده مثل دوستی که سالهاست میشناسم دست تکان میدهم و دلم پر از شکوفه میشود...
دخترک با شلوار برمودا و کاپشن زرد و شالی که روی سرش نیست با بیخیالی پرچم را تاب میدهد و دوستش ازش فیلم میگیرد...درست کنار من ایستاده و گاهی با لبخند فریادهای همدیگر را همراهی میکنیم، فکر میکنم اگر شرایط عادی بود دیدن من و دوستانم چه حسی برایش داشت؟
این روزها حس میکنم خانوادهمان بزرگتر شده! حس میکنم بقیه را بیشتر دوست دارم، همه دخترها و خانمهای چادری توی خیابان را، آدمهایی که تا دیروز حس میکردم اهل افراطند و خودم را در تیمشان نمیدیدم، دخترکان بیحجابی را که پرچم ایران دارند، آدمهایی که شبیه من هستند، آدمهایی که شبیه من نیستند! حتی راستش حس میکنم آن پسر راننده که معلوم بود اصلا از ما و جمع شدن و شعار دادنمان خوشحال نیست را هم دوست داشتم.
یاد یک آیه از قرآن میافتم، یکی از آیاتی که روزهای اول ماه مبارک قبل از این جنگ، همینجا ازش نوشتم. میروم سراغش: وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّـهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّـهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ كُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّـهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ
و همگی به ریسمان خدا چنگ زنید، و پراکنده نشوید! و نعمت (بزرگِ) خدا را بر خود، به یاد آرید که چگونه دشمن یکدیگر بودید، و او میان دلهای شما، الفت ایجاد کرد، و به برکتِ نعمتِ او، برادر شدید! و شما بر لبِ حفرهای از آتش بودید، خدا شما را از آن نجات داد؛ این چنین، خداوند آیات خود را برای شما آشکار میسازد؛ شاید پذیرای هدایت شوید. (آل عمران/۱۰۳)
چهارم رمضان از این آیه نوشتم و نوشتم کاش خدا دوباره ما را نجات دهد و دوباره قلبهایمان را به هم نزدیک کند...حالا، راستش حس میکنم دعایم برآورده شده و خدا به نعمت خود ما را با هم نه فقط هموطنتر، که خانوادهتر کرده است:)
پ.ن: میدانم هنوز شکافهای عمیقی بین خیلیها وجود دارد، ولی من هنوزم امیدوارم که خدا نعمتش را برای ما هر روز بیشتر کند و هر روز خانواده بزرگ ما را بزرگتر کند:)
۲۱:۰۰
دیمه
توی ماشین از شیشه به بیرون نگاه میکنم، پرچم کوچکی دستم است ولی داخل ماشین نگهش داشتهام، مریم بغلم خوابش برده. ماشینی در ترافیک روان کنارمان میآید، ۴ دختر جوانند، جوانتر از من، حجابشان شباهتی به من ندارد، پرچمهایشان را از شیشه بیرون گرفتهاند و با هم حرف میزنند. دخترکی که صندلی جلو نشسته و برگشته با دوستش حرف بزند چشمش میافتد به من که نگاهش میکنم؛ نگاهم را نمیدزدم و لبخند عمیقی بهش میزنم، لبخند و پرچم دستم را میبیند و با لبخندِ گرمی، دستش را شکل مشت نشانم میدهد، دوستش برمیگردد سمتم تا ببیند دوستش با کیست، لبخند دیگری میزنم، ترافیک باز میشود و ازشان دور میشویم. با دوستم ایستادهام زیر باران توی تجریش، ساعت ۱ نصفه شب، تنها شب تهران بودنم در جنگ است و کلی فریاد توی گلویم مانده که دارم با بزن که خوب میزنی و الله اکبر خالیشان میکنم... ماشینها از تونل پرچمی ما رد میشوند، پسری که راننده است دستش را مشت از شیشه بیرون گرفته، دختر کنارش بیحجاب است، دست مشت پسر را که میبینم دستم را مشت شده بالا میگیرم، دختر میبیندم و گرم میخندد و شبیه دوستی که سالهاست میشناسد برایم دست تکان میدهد، برایش با خنده مثل دوستی که سالهاست میشناسم دست تکان میدهم و دلم پر از شکوفه میشود... دخترک با شلوار برمودا و کاپشن زرد و شالی که روی سرش نیست با بیخیالی پرچم را تاب میدهد و دوستش ازش فیلم میگیرد... درست کنار من ایستاده و گاهی با لبخند فریادهای همدیگر را همراهی میکنیم، فکر میکنم اگر شرایط عادی بود دیدن من و دوستانم چه حسی برایش داشت؟ این روزها حس میکنم خانوادهمان بزرگتر شده! حس میکنم بقیه را بیشتر دوست دارم، همه دخترها و خانمهای چادری توی خیابان را، آدمهایی که تا دیروز حس میکردم اهل افراطند و خودم را در تیمشان نمیدیدم، دخترکان بیحجابی را که پرچم ایران دارند، آدمهایی که شبیه من هستند، آدمهایی که شبیه من نیستند! حتی راستش حس میکنم آن پسر راننده که معلوم بود اصلا از ما و جمع شدن و شعار دادنمان خوشحال نیست را هم دوست داشتم. یاد یک آیه از قرآن میافتم، یکی از آیاتی که روزهای اول ماه مبارک قبل از این جنگ، همینجا ازش نوشتم. میروم سراغش: وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّـهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّـهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ كُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّـهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ و همگی به ریسمان خدا چنگ زنید، و پراکنده نشوید! و نعمت (بزرگِ) خدا را بر خود، به یاد آرید که چگونه دشمن یکدیگر بودید، و او میان دلهای شما، الفت ایجاد کرد، و به برکتِ نعمتِ او، برادر شدید! و شما بر لبِ حفرهای از آتش بودید، خدا شما را از آن نجات داد؛ این چنین، خداوند آیات خود را برای شما آشکار میسازد؛ شاید پذیرای هدایت شوید. (آل عمران/۱۰۳) چهارم رمضان از این آیه نوشتم و نوشتم کاش خدا دوباره ما را نجات دهد و دوباره قلبهایمان را به هم نزدیک کند... حالا، راستش حس میکنم دعایم برآورده شده و خدا به نعمت خود ما را با هم نه فقط هموطنتر، که خانوادهتر کرده است:) پ.ن: میدانم هنوز شکافهای عمیقی بین خیلیها وجود دارد، ولی من هنوزم امیدوارم که خدا نعمتش را برای ما هر روز بیشتر کند و هر روز خانواده بزرگ ما را بزرگتر کند:)
با دوستم ایستادهام زیر باران توی تجریش، ساعت ۱ نصفه شب، تنها شب تهران بودنم در جنگ است و کلی فریاد توی گلویم مانده که دارم با بزن که خوب میزنی و الله اکبر خالیشان میکنم... ماشینها از تونل پرچمی ما رد میشوند، پسری که راننده است دستش را مشت از شیشه بیرون گرفته، دختر کنارش بیحجاب است، دست مشت پسر را که میبینم دستم را مشت شده بالا میگیرم، دختر میبیندم و گرم میخندد و شبیه دوستی که سالهاست میشناسد برایم دست تکان میدهد، برایش با خنده مثل دوستی که سالهاست میشناسم دست تکان میدهم و دلم پر از شکوفه میشود... دخترک با شلوار برمودا و کاپشن زرد و شالی که روی سرش نیست با بیخیالی پرچم را تاب میدهد و دوستش ازش فیلم میگیرد... درست کنار من ایستاده و گاهی با لبخند فریادهای همدیگر را همراهی میکنیم، فکر میکنم اگر شرایط عادی بود دیدن من و دوستانم چه حسی برایش داشت؟ این روزها حس میکنم خانوادهمان بزرگتر شده! حس میکنم بقیه را بیشتر دوست دارم، همه دخترها و خانمهای چادری توی خیابان را، آدمهایی که تا دیروز حس میکردم اهل افراطند و خودم را در تیمشان نمیدیدم، دخترکان بیحجابی را که پرچم ایران دارند، آدمهایی که شبیه من هستند، آدمهایی که شبیه من نیستند! حتی راستش حس میکنم آن پسر راننده که معلوم بود اصلا از ما و جمع شدن و شعار دادنمان خوشحال نیست را هم دوست داشتم. یاد یک آیه از قرآن میافتم، یکی از آیاتی که روزهای اول ماه مبارک قبل از این جنگ، همینجا ازش نوشتم. میروم سراغش: وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّـهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّـهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ كُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّـهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ و همگی به ریسمان خدا چنگ زنید، و پراکنده نشوید! و نعمت (بزرگِ) خدا را بر خود، به یاد آرید که چگونه دشمن یکدیگر بودید، و او میان دلهای شما، الفت ایجاد کرد، و به برکتِ نعمتِ او، برادر شدید! و شما بر لبِ حفرهای از آتش بودید، خدا شما را از آن نجات داد؛ این چنین، خداوند آیات خود را برای شما آشکار میسازد؛ شاید پذیرای هدایت شوید. (آل عمران/۱۰۳) چهارم رمضان از این آیه نوشتم و نوشتم کاش خدا دوباره ما را نجات دهد و دوباره قلبهایمان را به هم نزدیک کند... حالا، راستش حس میکنم دعایم برآورده شده و خدا به نعمت خود ما را با هم نه فقط هموطنتر، که خانوادهتر کرده است:) پ.ن: میدانم هنوز شکافهای عمیقی بین خیلیها وجود دارد، ولی من هنوزم امیدوارم که خدا نعمتش را برای ما هر روز بیشتر کند و هر روز خانواده بزرگ ما را بزرگتر کند:)متن را که مینویسم و میفرستم، با خودم فکر میکنم هیچوقت در زندگیام به اندازه این روزها به آدمهایی که اصلا نمیشناسم، لبخند نزدهام!لبخندهای عمیقِ از ته دل، لبخندهایی از سر دوست داشتن:)
۲۱:۰۵
جنگیدن ملت شاعر
کتاب دیگری هم قصد کردهام بخوانم، آن هم باز از نادر ابراهیمی است. کتاب کوچکی که یک بار قبل جنگ در انقلابگردی برای خودم خریدمش، در موردش اصلا نشنیده بودم و برایم جالب بود.اسمش هست با سرودخوان جنگ، در خطهی نام و ننگ روایت نادر ابراهیمی است از سفر به جبهه جنوب در دفاع مقدس.
او سال ۱۳۶۵ در مورد دفاع مقدس مقابل عراق نوشته، من اما سال ۱۴۰۵ در مورد دفاع مقدس مقابل آمریکا و اسرائیل میخوانمش:
این به اعتقاد خالص و صادقانهی من، عظیمترین، مومنانهترین، دلاورانهترین، ایرانیترین، و نیز سالمترین جنگیست که ملت ما از آغاز تاریخ خود تاکنون داشتهاست. (ص ۹)
جنگ کنونی نخستین جنگ آزادیخواهانه، داوطلبانه، و معنوی ملت ما در تمام تاریخ حیات این ملت است و شکل تازهای از جنگهای استقلال و اعتقاد در سراسر جهان.
این جنگ، قبل از هر چیز، یک نکتهی بسیار بنیادی از یادرفته را به یاد همهی ما آورد، و آن اینکه ما ملتی ترسو، بزدل، توسریخور، تریاکی، تسلیم و بیحمیت نیستیم، و سپس این نکته را، که ایمان، انگیزه و اسلحهی عظیم و خطیریست برای تهیدستانه و غیرتمندانه جنگیدن و پیروز شدن... (ص ۱۱)
در دقایقی از تاریخ، برای یک ملت، زندگی جنگ است و جنگ، تمامی زندگی. در چنین دقایقی، ملت غذای جنگ میپزد، سرای جنگ میسازد، جامهی جنگ میدوزد، خواب جنگ میبیند، و صبورانه، ساحرانه و سنگی میجنگد؛ و خوشا به حال ملتی که میداند برای چه باید جنگید و جان سپرد و جاودانه شد... (ص ۱۳)
شاعر!
هرگز باور نکردهای که از حماسه به غزل میتوان رسید. هرگز باور نکردهای.
اینک، همقلم با شاعر تاریخ، برای مردمی که سخت میجنگند، که خوب میجنگند، که میدانند چرا میجنگند، بیا و مرثیههای نو بساز، و تعزیههای نو... اما جامهی مرثیهها و تعزیههایت را بر تن حماسه بپوشان تا از آن میان، تغزلی عاشقانه سربرآورد. (ص ۲۰)
علی میگوید: عطر از این اتوبوس است که از جبهه میآید، رزمنده میبرد، اسیر میآورد. اما قطار، رزمنده میبرد و برمیگرداند، و معمولاً مجروحانی را که باید به تهران یا جاهای دیگر برسانند هم.
حاتمیکیا میگوید: اینجا، در هر زمینهای، بچهها اصلاحات خودشان را دارند. درک زبان آنها همزبانی میخواهد. قطار وقتی به جبهه میآید "دلاور" است و وقتی برمیگرداند "دلبر".
میگویم: ملت شاعر هرگز از شاعرانه سخن گفتن بازنمیماند. (ص ۲۴)
ملت شاعر هرگز از شاعرانه سخن گفتن بازنمیماند:)
کتاب دیگری هم قصد کردهام بخوانم، آن هم باز از نادر ابراهیمی است. کتاب کوچکی که یک بار قبل جنگ در انقلابگردی برای خودم خریدمش، در موردش اصلا نشنیده بودم و برایم جالب بود.اسمش هست با سرودخوان جنگ، در خطهی نام و ننگ روایت نادر ابراهیمی است از سفر به جبهه جنوب در دفاع مقدس.
او سال ۱۳۶۵ در مورد دفاع مقدس مقابل عراق نوشته، من اما سال ۱۴۰۵ در مورد دفاع مقدس مقابل آمریکا و اسرائیل میخوانمش:
این به اعتقاد خالص و صادقانهی من، عظیمترین، مومنانهترین، دلاورانهترین، ایرانیترین، و نیز سالمترین جنگیست که ملت ما از آغاز تاریخ خود تاکنون داشتهاست. (ص ۹)
جنگ کنونی نخستین جنگ آزادیخواهانه، داوطلبانه، و معنوی ملت ما در تمام تاریخ حیات این ملت است و شکل تازهای از جنگهای استقلال و اعتقاد در سراسر جهان.
این جنگ، قبل از هر چیز، یک نکتهی بسیار بنیادی از یادرفته را به یاد همهی ما آورد، و آن اینکه ما ملتی ترسو، بزدل، توسریخور، تریاکی، تسلیم و بیحمیت نیستیم، و سپس این نکته را، که ایمان، انگیزه و اسلحهی عظیم و خطیریست برای تهیدستانه و غیرتمندانه جنگیدن و پیروز شدن... (ص ۱۱)
در دقایقی از تاریخ، برای یک ملت، زندگی جنگ است و جنگ، تمامی زندگی. در چنین دقایقی، ملت غذای جنگ میپزد، سرای جنگ میسازد، جامهی جنگ میدوزد، خواب جنگ میبیند، و صبورانه، ساحرانه و سنگی میجنگد؛ و خوشا به حال ملتی که میداند برای چه باید جنگید و جان سپرد و جاودانه شد... (ص ۱۳)
شاعر!
هرگز باور نکردهای که از حماسه به غزل میتوان رسید. هرگز باور نکردهای.
اینک، همقلم با شاعر تاریخ، برای مردمی که سخت میجنگند، که خوب میجنگند، که میدانند چرا میجنگند، بیا و مرثیههای نو بساز، و تعزیههای نو... اما جامهی مرثیهها و تعزیههایت را بر تن حماسه بپوشان تا از آن میان، تغزلی عاشقانه سربرآورد. (ص ۲۰)
علی میگوید: عطر از این اتوبوس است که از جبهه میآید، رزمنده میبرد، اسیر میآورد. اما قطار، رزمنده میبرد و برمیگرداند، و معمولاً مجروحانی را که باید به تهران یا جاهای دیگر برسانند هم.
حاتمیکیا میگوید: اینجا، در هر زمینهای، بچهها اصلاحات خودشان را دارند. درک زبان آنها همزبانی میخواهد. قطار وقتی به جبهه میآید "دلاور" است و وقتی برمیگرداند "دلبر".
میگویم: ملت شاعر هرگز از شاعرانه سخن گفتن بازنمیماند. (ص ۲۴)
ملت شاعر هرگز از شاعرانه سخن گفتن بازنمیماند:)
۲۰:۳۶
امروز روز عجیبی بود، انگار در فیلمهای سورئال داشتیم زندگی میکردیم!جنگندهای مورد هدف قرار گرفته بود و خلبان (یا خلبانان) اجکتکرده باید پیدا میشد.ایران از ساکنین و عشایر دلیر منطقه رسما خواست اگر آمریکایی دیدند بزنند یا بگیرند، مردم واقعا رفتند برای گرفتن خلبان، آمریکا نیروی امدادی فرستاد برای یافتن خلبانش، ایرانیان خودجوش جایزه تعیین کردند برای زنده گرفتن خلبان...
همه اینها برای امروز بود!آخ که چه خاطرات جالبی داریم برای تعریف برای آیندگان، چه صحنههایی نابی داریم برای فیلم ساختن!خدا را شکر بابت روزها و اتفاقاتی که تجربه میکنیم:)
داشتم میگفتم، امروز روز عجیبی بود، هنوز نمیدانیم سرنوشت خلبان آن جنگنده چه شده، جنگنده دیگری زدیم، دو بالگرد دشمن هم آسیب دیدند، چیزهای دیگری هم بوده...ولی:)اینها را ما که نزدیم، خدا زده!
من عاشق این آیهام: و ما رمیت اذ رمیت، ولکن الله رمیعاشق نحوه ادبی بیان آیه، پارادوکس لطیفش، مفهومش، همه چیزش...
دم خدا گرم...که امروز چند جنگنده و بالگرد و... برای ما زد:)الهی شکر
همه اینها برای امروز بود!آخ که چه خاطرات جالبی داریم برای تعریف برای آیندگان، چه صحنههایی نابی داریم برای فیلم ساختن!خدا را شکر بابت روزها و اتفاقاتی که تجربه میکنیم:)
داشتم میگفتم، امروز روز عجیبی بود، هنوز نمیدانیم سرنوشت خلبان آن جنگنده چه شده، جنگنده دیگری زدیم، دو بالگرد دشمن هم آسیب دیدند، چیزهای دیگری هم بوده...ولی:)اینها را ما که نزدیم، خدا زده!
من عاشق این آیهام: و ما رمیت اذ رمیت، ولکن الله رمیعاشق نحوه ادبی بیان آیه، پارادوکس لطیفش، مفهومش، همه چیزش...
دم خدا گرم...که امروز چند جنگنده و بالگرد و... برای ما زد:)الهی شکر
۲۱:۴۶
بازارسال شده از
۲۱:۴۶
بازارسال شده از
۲۱:۴۶
بازارسال شده از
۲۱:۴۶
بازارسال شده از
۲۱:۴۶
بازارسال شده از
۲۱:۴۶
بازارسال شده از
۲۱:۴۶
این روزها ایرانی بودنم را بیشتر دوست دارم:)
این روزها ایرانی بودن یک جور دیگری حال میدهد! یک جور دیگری فخر دارد. انگار دوست داری با ذوق و افتخار سرت را بالا بگیری و بگویی آی دنیا، میدانید من ایرانی هستم؟:)
از اینکه شبیه تجربههای قبلی و تحلیلهای غربیها نیستیم کیف میکنم!از اینکه دنیا متعجب است که چرا سیل مهاجران و پناهندگان ایرانی بعد شروع جنگ روانه اروپا و کشورهای دیگر نشده کیف میکنم، از اینکه در تجمعات صدای پدافند و انفجار نه با فرار که با الله اکبر همراه میشود کیف میکنم، از اینکه آدمهایی از هر تیپ و قیافه را پرچم به دوش و پرچم به دست میبینم کیف میکنم، از اینکه بیش از یک ماه است که ایستادهایم روبروی ابرقدرتهایی که اغلب دنیا فکر میکنند برای زنده ماندن باید به آنها باج دهند کیف میکنم، از اینکه آدمها در جنگ سیزدهبهدر میروند کیف میکنم، از اینکه عشایر با برنو پهپاد زدهاند کیف میکنم، از اینکه دنیا ماتش برده ایران این همه سال تحت تحریم چگونه اینقدر قدرتمند شده، کیف میکنم...
واقعا کشور دیگری شبیه ما هست؟!:)کشور دیگری هنگام جنگ این همه داوطلب برای جانفدا شدن دارد؟کشور دیگری در جنگ این همه ورودی در مرز و برگشته به کشور دارد؟کشور دیگری این همه سرود غیرمناسبتی و آهنگهای مختلف حتی پاپ برای عشق به وطن دارد؟کشور دیگری اینقدر داوطلب امدادی دارد؟
خلاصه، این روزها خیلی خدا را شکر میکنم که در این برهه تاریخ ایرانیام و ساکن ایران. من همیشه ایران را و ایرانی بودنم را دوست داشتم، ولی، این روزها بیشتر:)
این روزها ایرانی بودن یک جور دیگری حال میدهد! یک جور دیگری فخر دارد. انگار دوست داری با ذوق و افتخار سرت را بالا بگیری و بگویی آی دنیا، میدانید من ایرانی هستم؟:)
از اینکه شبیه تجربههای قبلی و تحلیلهای غربیها نیستیم کیف میکنم!از اینکه دنیا متعجب است که چرا سیل مهاجران و پناهندگان ایرانی بعد شروع جنگ روانه اروپا و کشورهای دیگر نشده کیف میکنم، از اینکه در تجمعات صدای پدافند و انفجار نه با فرار که با الله اکبر همراه میشود کیف میکنم، از اینکه آدمهایی از هر تیپ و قیافه را پرچم به دوش و پرچم به دست میبینم کیف میکنم، از اینکه بیش از یک ماه است که ایستادهایم روبروی ابرقدرتهایی که اغلب دنیا فکر میکنند برای زنده ماندن باید به آنها باج دهند کیف میکنم، از اینکه آدمها در جنگ سیزدهبهدر میروند کیف میکنم، از اینکه عشایر با برنو پهپاد زدهاند کیف میکنم، از اینکه دنیا ماتش برده ایران این همه سال تحت تحریم چگونه اینقدر قدرتمند شده، کیف میکنم...
واقعا کشور دیگری شبیه ما هست؟!:)کشور دیگری هنگام جنگ این همه داوطلب برای جانفدا شدن دارد؟کشور دیگری در جنگ این همه ورودی در مرز و برگشته به کشور دارد؟کشور دیگری این همه سرود غیرمناسبتی و آهنگهای مختلف حتی پاپ برای عشق به وطن دارد؟کشور دیگری اینقدر داوطلب امدادی دارد؟
خلاصه، این روزها خیلی خدا را شکر میکنم که در این برهه تاریخ ایرانیام و ساکن ایران. من همیشه ایران را و ایرانی بودنم را دوست داشتم، ولی، این روزها بیشتر:)
۲۰:۳۳
امروز اولین باری بود در این روزهای جنگ که برای یک مکان و بنا گریه کردم...
وقتی آثار باستانی آسیب جدی دیدند، وقتی زیرساختها را زد، وقتی آوار خانه مردم را دیدم، وقتی صنایع را زد، وقتی پل b1 بمباران شد، وقتی شروع کرد به تخریب دانشگاهها، هر بار دلم میلرزید ولی راستش گریه نکردم، جز برای آدمها...
ولی امروز، وقتی صبح که بیدار شدم و فهمیدم شریف را زده، وقتی فهمیدم سرور کلی شرکت دانشبنیان دچار مشکل شده، وقتی عکسی دیدم از مرکز محاسباتِ با خاک یکسان شده بغض دوید بیخ گلویم...اما باز تبدیل به اشک نشد!
ظهر اما، وقتی این فیلم را دیدم که اذان صبحِ مسجد شریف بود، همین چند ثانیه گره بغضم را باز کرد و اشکهایم پشت هم ریخت، و برای اولین بار در این روزها برای یک مکان و بنا گریه کردم...برای شریفی که دوست داشتم...برای شریفی که خانهام بود...
من شریف را همیشه خیلی دوست داشتهام، شریف خانهام بود، بخش زیادی از هویت من در دانشگاه و خوابگاه شریف شکل گرفت، من در شریف بزرگ شدم! با تجربیات خوب، با تجربیات تلخ... بخش زیادی از من حاصل شریف است.من آجر به آجر شریف را دوست داشته و دارم؛و امروز برای شریف گریه کردم...
اما راستش الان حس میکنم شریف را با زخمش بیشتر حتی دوست دارم. شریف انگار الان شریفتر شده برایم، آخر از بدترین موجودات روی زمین زخم خورده!
پ.ن: الان وقتی خواستم این فیلم را ضمیمه کنم، دوباره نگاهش کردم، این بار اما احساسم غم نبود، حسم یک مصرع شعر بود از آهنگ علاج:
ما زندهایم مثل امید...
وقتی آثار باستانی آسیب جدی دیدند، وقتی زیرساختها را زد، وقتی آوار خانه مردم را دیدم، وقتی صنایع را زد، وقتی پل b1 بمباران شد، وقتی شروع کرد به تخریب دانشگاهها، هر بار دلم میلرزید ولی راستش گریه نکردم، جز برای آدمها...
ولی امروز، وقتی صبح که بیدار شدم و فهمیدم شریف را زده، وقتی فهمیدم سرور کلی شرکت دانشبنیان دچار مشکل شده، وقتی عکسی دیدم از مرکز محاسباتِ با خاک یکسان شده بغض دوید بیخ گلویم...اما باز تبدیل به اشک نشد!
ظهر اما، وقتی این فیلم را دیدم که اذان صبحِ مسجد شریف بود، همین چند ثانیه گره بغضم را باز کرد و اشکهایم پشت هم ریخت، و برای اولین بار در این روزها برای یک مکان و بنا گریه کردم...برای شریفی که دوست داشتم...برای شریفی که خانهام بود...
من شریف را همیشه خیلی دوست داشتهام، شریف خانهام بود، بخش زیادی از هویت من در دانشگاه و خوابگاه شریف شکل گرفت، من در شریف بزرگ شدم! با تجربیات خوب، با تجربیات تلخ... بخش زیادی از من حاصل شریف است.من آجر به آجر شریف را دوست داشته و دارم؛و امروز برای شریف گریه کردم...
اما راستش الان حس میکنم شریف را با زخمش بیشتر حتی دوست دارم. شریف انگار الان شریفتر شده برایم، آخر از بدترین موجودات روی زمین زخم خورده!
پ.ن: الان وقتی خواستم این فیلم را ضمیمه کنم، دوباره نگاهش کردم، این بار اما احساسم غم نبود، حسم یک مصرع شعر بود از آهنگ علاج:
ما زندهایم مثل امید...
۲۱:۰۴
اولین بار در فروشگاه حرم کاظمین این عبارت را دیدم، لای حرزهای کوچک مناسب بچهها چشمم خورد به سنجاق سینهای که رویش نوشته بود: بامانة موسی بن جعفر؛ و همانجا دلم را برد...
بعدتر فهمیدم عراقیها چیزی که برایشان عزیز باشد را با این عبارت امانت میسپارند دست موسی بنجعفر(ع)...
گذشت تا جنگ ۱۲ روزه، ولادت امام هفتم همان روزهای جنگ بود. آن روز یزد بودم، توی مسجد یادم افتاد به عبارتی که دلم را برده بود. توی قنوتم دعا کردم و خانواده و دوستان و ایرانم را امانت سپردم دست موسی بن جعفر(ع)...از آن روز توی خیلی از قنوتها این دعا را تکرار کردم.تصویر بالا را هم همان روزها دیدم و ذخیره کردم.
باز گذشت... رسیدیم به دی ماه و وقایعش. آن روزها بارها با مداحی بامانة موسی بن جعفر از عمق جان خواندم: اینجا شیعهخانه موسی بن جعفره...
از آن روزها بارها برای مریم سرود کودکانه شادی را گذاشتهام که خودم با بغض همراهیاش کردهام: ایران کشورِ پسر و دخترِ بابالحوائج موسیبنجعفره/ ما از هر جا که بریدیم، به حرم رسیدیم، ما سر سفره این آقا قد کشیدیم...
باز گذشت و جنگ دوباره شروع شد، روزهای اول این جنگ توی گالریام گشتم دنبال این تصویر، و این تصویر را گذاشتم برای تصویر صفحه قفل گوشی، که هر بار دست به گوشی میبرم یادم بیاید اینجا، شیعهخانه حضرت بابالحوائج است و ایران را امانت سپردهایم دست او...
امشب دوست داشتم این تصویر را بگذارم در دیمه و بنویسم، نگران نباشید! ایران را بارها امانت سپردهایم دست کسی که امانتدار خوبی است...
دوست داشتم امشب این را بگذارم و یک بار دیگر دعا کنم: ایران و همه مردمش، در پناه خدا و بامانة موسی بن جعفر...
بعدتر فهمیدم عراقیها چیزی که برایشان عزیز باشد را با این عبارت امانت میسپارند دست موسی بنجعفر(ع)...
گذشت تا جنگ ۱۲ روزه، ولادت امام هفتم همان روزهای جنگ بود. آن روز یزد بودم، توی مسجد یادم افتاد به عبارتی که دلم را برده بود. توی قنوتم دعا کردم و خانواده و دوستان و ایرانم را امانت سپردم دست موسی بن جعفر(ع)...از آن روز توی خیلی از قنوتها این دعا را تکرار کردم.تصویر بالا را هم همان روزها دیدم و ذخیره کردم.
باز گذشت... رسیدیم به دی ماه و وقایعش. آن روزها بارها با مداحی بامانة موسی بن جعفر از عمق جان خواندم: اینجا شیعهخانه موسی بن جعفره...
از آن روزها بارها برای مریم سرود کودکانه شادی را گذاشتهام که خودم با بغض همراهیاش کردهام: ایران کشورِ پسر و دخترِ بابالحوائج موسیبنجعفره/ ما از هر جا که بریدیم، به حرم رسیدیم، ما سر سفره این آقا قد کشیدیم...
باز گذشت و جنگ دوباره شروع شد، روزهای اول این جنگ توی گالریام گشتم دنبال این تصویر، و این تصویر را گذاشتم برای تصویر صفحه قفل گوشی، که هر بار دست به گوشی میبرم یادم بیاید اینجا، شیعهخانه حضرت بابالحوائج است و ایران را امانت سپردهایم دست او...
امشب دوست داشتم این تصویر را بگذارم در دیمه و بنویسم، نگران نباشید! ایران را بارها امانت سپردهایم دست کسی که امانتدار خوبی است...
دوست داشتم امشب این را بگذارم و یک بار دیگر دعا کنم: ایران و همه مردمش، در پناه خدا و بامانة موسی بن جعفر...
۲۰:۱۲