ک
چند درخت در باغچه کاشته شده است؟کدام شاعر به لسانالغیب شهرت دارد؟امروز چه امتحانی داری؟در چه سالی به دنیا آمدهای؟ در گروههای اسمی، «چند درخت» ، «کدام شاعر»، «چه امتحانی» و «چه سالی»، واژهای که قبل از اسم آمده است، «صفت پرسشی» است. صفت پرسشی دربارۀ نوع، چگونگی یا مقدار اسم، پرسش میکند، پیش از اسم میآید و وابستۀ پیشین اسم بهشمار میآید.به علامت «؟» در پایان این جملات توجه کنید.دانش #زبانی پایهٔ #هشتم: وابستههای اسم، صفت پرسشی
| زنگ فارسی۱۷:۱۵
ای نام تو بهترین سرآغاز بی نام تو نامه کی کنم باز؟هر که این هر دو ندارد عدمش بِه ز وجود شرف مرد به جود است و کرامت به سجودسرو چمان من چرا میل چمن نمیکند؟ همدم گل نمیشود، یاد سمن نمیکند؟ای هدهد صبا به سبا میفرستمت بنگر که از کجا به کجا میفرستمتالهی، چون تو حاضری، چه جویم و چون تو ناظری، چه گویم؟نه هر چه به قامت مهتر، به قیمت بهتر به این واژهها توجه کنید:«نام، نامه»، «جود، وجود، سجود»، «چمن، چمان»، «سمن، چمن»، «صبا، سبا»، «حاضر، ناظر»، «جویم، گویم»، «قامت، قیمت»، «مهتر، بهتر» در این واژهها، نوعی نزدیکی آوایی وجود دارد. به اینگونه نزدیکی آوایی واژهها که شعر و نثر را زیباتر و خوشآهنگتر میکند، «جناس» میگویند. دانش #ادبی پایهٔ #هشتم: جناس
| زنگ فارسی۱۷:۲۰
آمد: بیامد / نیامدافتاد: بیفتاد / نیفتادافکند: بیفکند / نیفکنداندیشد: بیندیشد / نیندیشدانداخت: بینداخت / نینداختافروخت: بیفروخت / نیفروخت هنگام افزودن پیشوند «بـِ» و «نـَ» به فعلهایی که با همزه ( ء ) شروع میشوند، املای واژه تغییر میکند و «ی» جایگزین همزه میشود.الف. نوایِ خوش، بهایِ کتاب، بویِ گلب. نورِ خورشید، باغِ زیبا، راهِ راست در مثالهای ردیف «الف»، کلمات «نوا»، «بها» و «بو» به مصوّت یا صدای «ا» و «و» ختم شدهاند. هنگام افزودن صفت و مضافالیه به اینگونه واژهها، به «ی» میانجی نیاز است؛ اما در مثالهای ردیف «ب»، واژههای «نور»، «باغ» و «راه»، به صامت ختم میشوند و به حرف میانجیِ «ی» نیازمند نیستند. دلیل: اگر دو مصوت کنار هم قرار بگیرند، بینشان «صامت میانجی» قرار میگیرد تا راحتتر تلفظ کنیم.نوا + ی + -ِ خوشبها + ی + -ِ کتاببو + ی + -ِ گل#املا #هشتم: میانجی
| زنگ فارسی۱۷:۲۰
برخی از واژهها به دو شکل بهکار میروند؛ مانند «خرف/خرفت» و «خورش/خورشت». هنگام نوشتن، لازم است به نحوۀ تلفظ گویندۀ اینگونه واژهها توجه کنیم. برخی از واژهها، بهگونهای تلفّظ و شنیده میشوند که با شکل نوشتاریشان مطابقت کامل ندارد؛ مانند «شنبه، پنبه، منبر، سنبل و...» هنگام نوشتن املای فارسی، لازم است به اینگونه واژهها توجه کنیم:نوشتار: شنبه، پنبه، منبَر، سُنبلگفتار: شمبه، پمبه، ممبَر، سُمبل برخی از واژهها در زبان فارسی، به دو شکل نوشته و خوانده میشود؛ بیآنکه در معنای آنها تغییری ایجاد شود. در هنگام نوشتن آنها، لازم است به تلفّظ واژه و املای درست آن دقّت و توجّه کافی کرد. مانند هوشیار، هُشیار.#املا #هشتم: تلفظ
| زنگ فارسی۱۷:۲۲
الفبای خطّ فارسی در مقایسه با الفبای خطهای مشهور دنیا، پرنقطهترین است؛ بنابراین، در نوشتن املا لازم است حرفهای یکنقطهای، دونقطهای و سهنقطهای را بشناسیم و نقطۀ هر حرف را در جای خاصّ آن قرار دهیم؛ مثال: نزد، ترد، بنی، نبی#املا #هشتم: نقطه
| زنگ فارسی۱۷:۲۲
تنوین « ً » یکی از نشانههای خطّی زبان است که با صدای «ن» ساکن شنیده میشود. باید به شکل درست این نشانه، توجّه کرد؛ مانند حتماً، تقریباً، رسماً، مسلماً. نوشتن اینگونه واژهها، با حرف «ن» بهصورت حتمن، تقریبن، رسمن، مسلمن نادرست است.#املا #هشتم: تنوین
| زنگ فارسی۱۷:۲۲
این خبر را از فلان رسانه شنیدهام.هر خبری را از هر رسانهای باور نکن. هر روز، چند صفحه قرآن بخوان.علی، چند کتاب از کتابخانه امانت گرفت.دانشآموزان چند درخت در مدرسه کاشتند.ایران در پاسخ به حملات، چند موشک به سمت دشمن شلیک کرد.از هیچ چیز نترسید. در گروههای اسمیِ «فلان رسانه»، «هر خبری»، «هر رسانهای»، «هر روز»، «چند صفحه»، «چند کتاب»، «چند درخت»، «چند موشک» و «هیچ چیز»، وابستۀ پیشینِ «فلان»، «هر»، «هیچ» و «چند» پیش از اسم (هسته) آمده و «صفت مبهم» نامیده میشوند. صفت مبهم، نوع، چگونگی، شمار و مقدار اسم را بهطور مبهم و نامعیّن نشان میدهند. به علامت «نقطه» در پایان جملاتی که دارای گروه اسمی با صفت مبهمِ «چند» هستند توجه کنید. این جملات پرسشی نیستند.چند موشک پرتاب شد. چند: صفت مبهمچند موشک پرتاب شد؟ چند: صفت پرسشیدانش #زبانی پایهٔ #هشتم: وابستههای اسم، صفت مبهم
| زنگ فارسی۱۷:۲۵
عجب عطر گرانقیمتی به دوستش هدیه داد!عجب موشکی شلیک کردند!عجب امتحان سختی بود!عجب حرفی زدی!چه باغ باصفایی است!چه انشای زیبایی نوشتهای!چه پرسش دقیقی از معلم پرسیدی!روباه به زاغ گفت: چه سری! چه دُمی! عجب پایی! در گروههای اسمی «عجب عطری!»، «عجب موشکی!»، «عجب امتحانی!»، «عجب حرفی!»، «چه باغی!»، «چه انشایی!»، «چه پرسشی!»، «چه سری!»، «چه دُمی!» و «عجب پایی!» واژۀ قبل از اسم، «صفت تعجبی» است. صفت تعجبی احساس و عاطفۀ گوینده را دربارۀ اسم بیان میکند، پیش از اسم میآید و وابستۀ پیشین اسم بهشمار میآید.️به علامت «!» در پایان این جملات و گروههای اسمی توجه کنید!دانش #زبانی پایهٔ #هشتم: وابستههای اسم، صفت تعجبی
| زنگ فارسی۱۷:۲۵
برخی از واژهها به دو شکل بهکار میروند؛ مانند «خرف/خرفت» و «خورش/خورشت». هنگام نوشتن، لازم است به نحوۀ تلفظ گویندۀ اینگونه واژهها توجه کنیم. برخی از واژهها، بهگونهای تلفّظ و شنیده میشوند که با شکل نوشتاریشان مطابقت کامل ندارد؛ مانند «شنبه، پنبه، منبر، سنبل و...» هنگام نوشتن املای فارسی، لازم است به اینگونه واژهها توجه کنیم:نوشتار: شنبه، پنبه، منبَر، سُنبلگفتار: شمبه، پمبه، ممبَر، سُمبل برخی از واژهها در زبان فارسی، به دو شکل نوشته و خوانده میشود؛ بیآنکه در معنای آنها تغییری ایجاد شود. در هنگام نوشتن آنها، لازم است به تلفّظ واژه و املای درست آن دقّت و توجّه کافی کرد. مانند هوشیار، هُشیار.#املا #هشتم: تلفظ
| زنگ فارسی۱۷:۲۵
گلستان سعدی هشت باب و بوستان ده باب دارد. قرآن صدوچهارده سوره دارد.اوّلین سوره در قرآن، سورهٔ حمد یا فاتحه است.دومین ماه سال شمسی، اردیبهشت است.سیزدهمین روز فروردین، روز طبیعت نام دارد. در گروههای اسمی «هشت باب»، «ده باب»، «صدوچهارده سوره»، «اولین سوره»، «دومین ماه» و «سیزدهمین روز» واژهای که پیش از اسم آمده است، صفت شمارشی است. صفت شمارشی دربارۀ شمار اسم توضیح میدهد، پیش از اسم میآید و وابستۀ پیشین اسم بهشمار میآید. اعداد اصلی (یک، دو، سه و...) و اعداد ترتیبی (اوّلین، دومین، سومین و...) صفت شمارشی هستند. دانش #زبانی پایهٔ #هشتم: وابستههای اسم، صفت شمارشی
| زنگ فارسی۱۷:۲۵
من این کتاب را خواندهام.آن سرباز شهید شد.او در همین شهر زندگی میکرد.دانشآموزان به همان کلاس رفتند. در گروههای اسمی «این کتاب»، «آن سرباز»، «همین شهر» و «همان کلاس» واژۀ پیش از اسم، «صفت اشاره» است. صفت اشاره دربارۀ دوری و نزدیکی اسم توضیح میدهد، قبل از اسم میآید و «وابستۀ پیشین» اسم بهشمار میآید. صفتهای اشاره: این، آن، همین، هماندانش #زبانی پایهٔ #هشتم: وابستههای اسم، صفت اشاره
| زنگ فارسی۱۷:۲۶
در این شعر، شاعر با بهرهگیری از واژۀ «تشنه»، تصویری از حسّ و حال عمومی در عاشورای سال ۶۱ هجری قمری را ارائه کرده است:شد چنان از تَف دل کام سخنور «تشنه»که ردیف سخنش آمده یک سر «تشنه»
خشک گردید هم از دود دل و دیده دواتخامه با سوز رقم کرد به دفتر «تشنه»
آه و افسوس از آن روز که در دشت بلابود آن خسرو بیلشکر و یاور «تشنه»
با لب خشک و دل سوخته و دیدهٔ ترغرقهٔ بحر بلا بود در آن بر «تشنه»
همچو ماهی که فتد ز آب برون، آل نبیمیتپیدی دلشان، سوخته در بر «تشنه»
آل احمد همه عطشان ز بزرگ و کوچکنسل حیدر همه از اکبر و اصغر «تشنه»
تشنهلب کشته شود در لب شط از چه گناه؟آن که سیراب کند در لب کوثر «تشنه»؟
برد عباس جوان، ره چو سوی آب فراتماند بر یاد حسین تا صف محشر «تشنه»
گشت از کلک «فدایی» چو دلش دود بلندبر ورق کرد رقم بس که مکرر «تشنه»
تکرار مناسب واژهٔ «تشنه»، فریاد «العطش» را در سراسر فضای موسیقایی شعر نشان میدهد. طنین ردیف «تشنه»، تصویر مورد نظر شاعر را در ذهن و زبان خواننده و شنونده مجسّم میکند و بر بار عاطفی و احساسی کلام گوینده میافزاید.کاربرد هنری ردیف، سبب زیبایی، گیرایی و گوشنوازی این شعر شده است. ردیف، علاوهبر آنکه نقشی مهم در افزایش موسیقی شعر دارد، در کامل کردن معنای هر بیت و انتقال پیام نهایی آن نیز مؤثر است.دانش #ادبی پایهٔ #هشتم: ردیف
| زنگ فارسی۱۶:۲۹
در ترجمۀ جملەهای عربی، انگلیسی، ترکی و... به زبان فارسی، فعل در آخر جملۀ ترجمهشده (جملهٔ فارسی) میآید. ضربالمثل ترکی: اوزو یئخئلان آغلاماز.ترجمهٔ فارسی: کسی که خودش زمین بخورد، گریه نمیکند (خودکرده را تدبیر نیست).جملهٔ عربی: تَواضَعُوا لِمَن طَلَبتُم مِنهُ العِلمَ (امام صادق (ع)).ترجمهٔ فارسی: نسبت به کسی که از او علم میآموزید، فروتنی کنید.جملهٔ عربی: قولوا الحقّ وَ لَو عَلَی اَنْفُسِکُم.ترجمهٔ فارسی: حق را بگویید؛ هر چند به زیانتان باشد.جملهٔ عربی: رأسُ الایمانِ ألِاحْسانُ اِلَی النّاسِ.ترجمهٔ فارسی: بالاترین درجهٔ ایمان نیکی به مردم است.جملهٔ انگلیسی:I like my books and read them every day.ترجمهٔ فارسی: من کتابهایم را دوست دارم و هر روز آنها را میخوانم. جای اجزای جمله در زبانهای مختلف یکسان نیست. مترجمان هنگام ترجمه، به این نکتۀ مهم توجّه میکنند.دانش #ادبی پایهٔ #هشتم: ترجمه
| زنگ فارسی۱۶:۲۹
یکی را به سر بر نهد تاج بخت یکی را به خاک اندر آرد ز تختبا چشم ادب نگر پدر را از گفتۀ او مپیچ سر را در هر یک از بیتهای بالا، شاعر با بیانی غیرمستقیم، مقصود خود را آورده است.در مثال ۱، «تاج بر سر یکی نهادن» بهمعنای «گرامی و بزرگ داشتن» است و «یکی را به خاک اندر آوردن» بر مفهوم «کوچک و پست شمردن» دلالت دارد.در مثال ۲، شاعر با بیان جملۀ «سر مپیچ» مخاطب خود را از «نافرمانی» بر حذر میدارد. هر گاه بخواهیم دربارۀ مطلبی، بهطور غیرمستقیم، صحبت کنیم و دربارۀ امری پوشیده سخن بگوییم، از «کنایه» بهره میگیریم. «کنایه» سخنی است که دو مفهوم دور و نزدیک دارد و مقصود گوینده معنای دور آن است.دانش #ادبی پایهٔ #هشتم: کنایه
| زنگ فارسی۱۶:۳۰
ص۱
۱۱:۵۴
ص۲
۱۱:۵۴
کانال آموزشی ادبیات پایه هشتم شهید فیاض بخش تصویر
تصویرسوال
۶:۵۳
کانال آموزشی ادبیات پایه هشتم شهید فیاض بخشگلستان سعدی هشت باب و بوستان ده باب دارد. قرآن صدوچهارده سوره دارد.
اوّلین سوره در قرآن، سورهٔ حمد یا فاتحه است. دومین ماه سال شمسی، اردیبهشت است. سیزدهمین روز فروردین، روز طبیعت نام دارد. در گروههای اسمی «هشت باب»، «ده باب»، «صدوچهارده سوره»، «اولین سوره»، «دومین ماه» و «سیزدهمین روز» واژهای که پیش از اسم آمده است، صفت شمارشی است. صفت شمارشی دربارۀ شمار اسم توضیح میدهد، پیش از اسم میآید و وابستۀ پیشین اسم بهشمار میآید. اعداد اصلی (یک، دو، سه و...) و اعداد ترتیبی (اوّلین، دومین، سومین و...) صفت شمارشی هستند. دانش #زبانی پایهٔ #هشتم: وابستههای اسم، صفت شمارشی | زنگ فارسی
گلستان سعدی هشت باب و بوستان ده باب دارد. قرآن صدوچهارده سوره دارد.
اوّلین سوره در قرآن، سورهٔ حمد یا فاتحه است. دومین ماه سال شمسی، اردیبهشت است. سیزدهمین روز فروردین، روز طبیعت نام دارد. در گروههای اسمی «هشت باب»، «ده باب»، «صدوچهارده سوره»، «اولین سوره»، «دومین ماه» و «سیزدهمین روز» واژهای که پیش از اسم آمده است، صفت شمارشی است. صفت شمارشی دربارۀ شمار اسم توضیح میدهد، پیش از اسم میآید و وابستۀ پیشین اسم بهشمار میآید. اعداد اصلی (یک، دو، سه و...) و اعداد ترتیبی (اوّلین، دومین، سومین و...) صفت شمارشی هستند. دانش #زبانی پایهٔ #هشتم: وابستههای اسم، صفت شمارشی | زنگ فارسی️۷:۰۹