ی
وقتی پهپادها یا موشکهای ایرانی به هدف برخورد میکنند، به هوا نپر، به سجده برو!#الهیات_موشک از کودکی، کارتونها و انیمیشنها و سریالها و فیلمها به ما یاد داده اند که وقتی موفقیتی کسب میکنی "هورا" بگو، و در فوتبالها و سایر برنامههای ورزشی به ما آموزش عملی دادهاند که وقتی گُل میزنی به هوا بپر و با غرور شادی کن. اما دین به ما یاد میدهد که هنگام موفقیت مغرور مشو بلکه آنرا از خدا بدان و شکر خدا کن. با اینکه ظاهرا خودت گُل زدهای، ولی حمد را از آنِ خدا بدان! اگر موفقیت مهمی است سجده شکر به جا بیاور(به سجده بیفت و الحمد لله بگو)، و اگر موفقیت مهمتر باشد دو رکعت نماز شکر بخوان و در رکوع و سجده نماز یا بعد از نماز حمد و شکر خدا را به جا بیاور به خاطر نعمتی که به تو داده یا بلایی که از تو دفع نموده. اصلا دقت کردهای که کلمه «موفقیت»(که امروزه ما آنرا بهمعنای بههدف رسیدن توسط خودمان میدانیم)، همریشه «توفیق» است؟ و «موفق» در واقع «اسم مفعول» است و به معنای توفیق پیدا کرده از جانب خداست. ولی فرهنگ غربی نعمت الهی را تبدیل به موفقیت فردی کرده است! خداوند در سوره نصر میفرماید: «إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ ... فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَ اسْتَغْفِرْهُ: وقتی نصرت الهی و پیروزی رسید، [به جای غرور و شادی مستانه] به حمد الهی تسبیح گوی و از او طلب آمرزش کن». لذا هنگام موفقیت موشکهای ایرانی -در کنار حمد الهی و سجده شکر- میتوانی بگویی: سبحان ربی العظیم و بحمده، و استغفر الله ربی و اتوب الیه. در جنگ بدر وقتی مسلمین بر کفار مکه پیروز شدند، قرآن به سرعت غرور و تکبر را از مسلمین دور کرد و این موفقیت را به خدا نسبت داد: «فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ قَتَلَهُمْ وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى: شما آنها را نكشتيد و لكن خدا آنان را كشت، و آن گاه كه تو تیر افكندى تو نيفكندى و لكن خدا افكند»(انفال:17). همچنین وقتی رزمندگان ایرانی خرمشهر را از عراق پس گرفتند، امام خمینی ره به سرعت ایرانیان را از بهخودبالیدن و آنرا به خود نسبت دادن دور کرد و فرمود: «خرمشهر را خدا آزاد کرد». این #تربیت_توحیدی_جامعه توسط دین است. ما عادت کردهایم که وقتی ضعیفتر از دشمنیم یا با سختیای مواجه میشویم، ناامید شویم؛ و وقتی قویتر از دشمنیم یا وقتی پیروز میشویم، مغرور گردیم، ولی دستور خداوند در آیات متعدد قرآن اینست که در شرایط اول امیدمان به خدا باشد، و در شرایط دوم آنرا از خدا بدانیم و او را حمد بگوییم؛ و در هر دو حالت نه دست از تلاش و عمل برداریم و نه دست از توکل و دعا. لذا همان قرآنی که به مؤمنین دستور میدهد «وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَ عَدُوَّكُمْ: و آنچه در توان داريد از نيرو و اسبان جنگی آماده كنيد تا به وسيله آنها دشمن خدا و دشمن خودتان را بترسانید»(انفال:60)، همان خدا وقتی در جنگ حُنین مسلمانان قدرتشان از کفار بیشتر بود و مسلمانان به این برتری ظاهری شادمان و مغرور شده بودند و به فراوانی لشکر خود اعتماد کرده بودند و اینکه پیروزی به دست خداست را را فراموش نموده بودند، خداوند ابتدا مسلمانان را شکست داد به طوری که از جنگ گریختند، و وقتی دوباره توکلشان به خدا شد آنها را دشمن پیروز نمود. لذا تلاش و توکل را باید همزمان داشت، چه در ضعف و چه در قوت. ترس آن را دارم که تکیه بر اسباب و غرّه شدن به موشک ها ما را از استغاثه و التجای به درگاه الهی غافل کند، و همین مسأله نصرت الهی را باز ما دور سازد. خلاصه #مشرک_موشکی نباشیم. خلاصه نه وقتی برتری تجهیزات دشمن را میشنویم باید مرعوب شویم و قدرت بیانتهای الهی را فراموش کنیم، بلکه با توجه به معنای آن بگوییم «يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْديهِم: دست خدا بالای همه دستهاست»، و نه وقتی سلاحهای قوی خود را میبینیم باید به آنها مغرور شویم و از اصابت آنها به دشمن شادیِ لهوگونه یا مغرورانه کنیم، بلکه همه آنرا از قدرت خدا بدانیم. چنانکه امام صادق ع فرمود: کسی که خدا نعمتی به او بدهد و او نزد آن نعمت [از روی سرمستی] به بزن و بکوب بپردازد در واقع کفران نعمت کرده، و کسی که مصیبتی به او برسد و او نزد آن مصیبت [از روی بیتابی] آه و ناله کند اجر مصیبتش را از بین برده است.(کافی) اگر این مطلب را پسندیدید، لطفا آنرا پیشنهاد مجله دهید.#ذکر #دعا #سلاح_المؤمن#یک_فنجان_روایت
«یک فنجان روایت» برای نشر روایات کاربردی ble.ir/join/ZDA3NWRjYT۳:۵۲