بازارسال شده از
تو لرزانندهء دریاهاییو کوه را از این سو به آن سو میکشانیتا غربت خود را از یاد ببرددرختان نیایشگران تواندو دختران به جهان میآیندتا در سپاه تو مشق عشق کنند
تختگاه تو قاف استو سیمرغان گرد نام تو میگردند
ناتوانی منبا سجده بر تو توانایی میشود
جهان تبهگن با نیایش تو زیبایی میآموزدو جانهای درمانده در دامان تو میآویزندتا رستگاری بیاموزند
امان خاک و خاکبان برمن ببخشای اگرت به غفلت مرور کردهام
تو پناه آسمانهاییمن به زیان خود کوشیدهاماگر دل سودایی خود را از تو دور کردهام
آمرزش جان و توانمندی تنم را مگر هم تو چارهای بیندیشیورنه دیدن فردا تکرار تاریکی امشب است
عصمت جاودان آل عمران دختر هفتمین تجلی خداوندمگر شفاعت توام در سایهء آمرزش بنشاندورنه حاصل من مشقت تکرار یارب یارب استبی آنکه روزنهای به روز بگشایم
به گوشهء چشم اجابت در من بنگرپیش ازآنکه شرمسارتر از همیشهبه سوی تو بازآیم.
۲۹ مرداد ۱۴۰۴
تختگاه تو قاف استو سیمرغان گرد نام تو میگردند
ناتوانی منبا سجده بر تو توانایی میشود
جهان تبهگن با نیایش تو زیبایی میآموزدو جانهای درمانده در دامان تو میآویزندتا رستگاری بیاموزند
امان خاک و خاکبان برمن ببخشای اگرت به غفلت مرور کردهام
تو پناه آسمانهاییمن به زیان خود کوشیدهاماگر دل سودایی خود را از تو دور کردهام
آمرزش جان و توانمندی تنم را مگر هم تو چارهای بیندیشیورنه دیدن فردا تکرار تاریکی امشب است
عصمت جاودان آل عمران دختر هفتمین تجلی خداوندمگر شفاعت توام در سایهء آمرزش بنشاندورنه حاصل من مشقت تکرار یارب یارب استبی آنکه روزنهای به روز بگشایم
به گوشهء چشم اجابت در من بنگرپیش ازآنکه شرمسارتر از همیشهبه سوی تو بازآیم.
۲۹ مرداد ۱۴۰۴۶:۵۷
بازارسال شده از
از نیمه رفته است شبانگاهبی آنکه از تباهی خود وا پرسد که رو به سوی کجا داری؟کدام چاه بر سر راه است؟کدام دلو بر زبر چاه؟ *زنی به جنگ میرود پنه لوپه استمردی به کنج خانه... اولیس است.کدام پیروزینهفته است دراین پیکار؟کدام حوت خانهء یونس خواهد شد؟کدام ابر می گذرد بر ماه؟
به هود گفتم برخواهی گشت؟خندید ...خسته ... دل تنگشولای کهنه بر دوشدر خندهء ستاره پناهی می جستجنازههای امت مغرورش گرسنه زخم خورده بر دوحاشیهء راه *جایی که باد جای سلیمان بنشیندنه هدهدی خبری می رساند از بلقیسنه مور تاب ران ملخ داردنه آصفی کنار دست توخواهد بود ای شاه
چرا به غفلت از این روزگار چشم بپوشیمبرای اینکه مبادا گرسنه بمانیم؟برای اینکه نبینیم؟برای اینکه نشنویم چه رفته است؟بار گناه نمرود بر دوش بی گناهترین فرشتگان؟!چشم فرشته کور ؟آنگاه دیو بر زبر گاه؟
انی ترکت ملت قوم یکذبونانی ترکت نفسی فی السجنانی رفضت اخوانی ....کدام چاره برای کدام وارستن؟آغاز هفت سال فاجعه امروز استبا هفت گاو لاغرهفتاد خوشه گندم خشک و سیاه
بازیگران اگرچه فراوانندبازی نبود وبازی نیستسودای پادشاهی داردهرسایه ای که می گذرد بی همراه
بردوش کودکان و زنان استبار مخنثان .بر دوش نان خشک است اورنگ ناکسان.بی مبداء و معاد در ورطهء دروج فرو می غلتندنه روز روشن است ،نه شب تاریکبیچاره مردم دینداربیچاره مردم بی دین.در آزمون استدراجپس از سه چار ماه تباهیپس از هجوم مسلمانان برای غارت وکشتنشکفته در غرور مسلمانیکدام سرزمین به سلامت خواهد ماند؟طومار را به دست کسی می پیچند که پشت باغ اناردر جستجوی پیکر اوزیریس استو سیب سرخ دلش را پنهان کرده ستدر زیر ابر ماتم و پشت حصار آه
بامداد ۴ مرداد ۱۴۰۴-
به هود گفتم برخواهی گشت؟خندید ...خسته ... دل تنگشولای کهنه بر دوشدر خندهء ستاره پناهی می جستجنازههای امت مغرورش گرسنه زخم خورده بر دوحاشیهء راه *جایی که باد جای سلیمان بنشیندنه هدهدی خبری می رساند از بلقیسنه مور تاب ران ملخ داردنه آصفی کنار دست توخواهد بود ای شاه
چرا به غفلت از این روزگار چشم بپوشیمبرای اینکه مبادا گرسنه بمانیم؟برای اینکه نبینیم؟برای اینکه نشنویم چه رفته است؟بار گناه نمرود بر دوش بی گناهترین فرشتگان؟!چشم فرشته کور ؟آنگاه دیو بر زبر گاه؟
انی ترکت ملت قوم یکذبونانی ترکت نفسی فی السجنانی رفضت اخوانی ....کدام چاره برای کدام وارستن؟آغاز هفت سال فاجعه امروز استبا هفت گاو لاغرهفتاد خوشه گندم خشک و سیاه
بازیگران اگرچه فراوانندبازی نبود وبازی نیستسودای پادشاهی داردهرسایه ای که می گذرد بی همراه
بردوش کودکان و زنان استبار مخنثان .بر دوش نان خشک است اورنگ ناکسان.بی مبداء و معاد در ورطهء دروج فرو می غلتندنه روز روشن است ،نه شب تاریکبیچاره مردم دینداربیچاره مردم بی دین.در آزمون استدراجپس از سه چار ماه تباهیپس از هجوم مسلمانان برای غارت وکشتنشکفته در غرور مسلمانیکدام سرزمین به سلامت خواهد ماند؟طومار را به دست کسی می پیچند که پشت باغ اناردر جستجوی پیکر اوزیریس استو سیب سرخ دلش را پنهان کرده ستدر زیر ابر ماتم و پشت حصار آه
بامداد ۴ مرداد ۱۴۰۴-
۷:۱۳
بازارسال شده از
به لولیدن درخاک مانندهتر بود آنچه زندگیش میگویند سایههاویژه بندگی ناگزیر من از بندی به بندی دیگرو زنجیر سهمگین بود و سنگین تردرآستانه تسلیمآسمان پیالهء سوفیا شد و عروس زمین و آسمان یگانه شدندزنجیرها فروافتادند خدا و خواهران هفتگانهء تابوت با یوسف نجار همخانه شدندو زمین رنگین شد و رنگینتراکنون گسسته از هر آنچه زمینی استدوشادوش آسمانهای دوردست برخاک خام دوزخمهبط ابلیس را لگد میکنمراه رفتنم در میان دروجها ومذکران مجازی این است.ورنه مرا با سایهها نسبتی نمانده استبا خداوندا خدا و پدرانم چای می خورمسیگار می کشممیگریم بر جهانی و جانی که پیش از کالی گذشتو سوفیا درگوشم زمزمه می کندخداوند خدا ما را بس نیست؟اکنون جهان دو پاره استحضور و غیابو مرا جز پرستش بیست ونهمین ماه هفتمین سیارهء فرمانرواهیچ هوس نیستقلندر عاشق را بسنده استکفی نان وجرعه ای آب
۲۰ تیرماه ۱۴۰۴
۲۰ تیرماه ۱۴۰۴۸:۴۲