ممریم کارگرنجفی
یادداشت شماره ۱۱ "مریم کارگرنجفی" با موضوع «نمایش با همایش» برگزاری همایش، کنفرانس و سمینارهای پرخرج و کمفایده یا بیفایده، یکی از معضلات کشور ماست که بهنظر میرسد بیشتر جنبه نمایشی دارد. هزینههایی که باید برای پیشبرد امور اختصاص یابد متاسفانه صرف برگزاری این چنین رویدادهای بیپایان و پر کردن صندلیهای خالی سالنهای عریض و طویل میگردد؛ مدیران هم معمولاً بهعنوان سخنرانان اصلی دعوت میشوند و بالطّبع کار روزانه بخشی از کارمندان شده تهیه متنهای سخنرانی و دست آخر هم که مدیران پشت تریبون میروند، به جای استفاده از مطالب تخصصی و کارشناسی بهقولی شروع میکنند به «حرف دل» گفتن و یا انتقاد از زمین و زمان و دادن وعدههای سرخرمن؛ از آمار و اطلاعات متناقض یا نادرست و بعضاً بدونِسندی که در این برنامهها ارائه میشود هم بگذریم که خودتان بهتر میدانید. خیلی اوقات این سوال در ذهن حاضرین (که خیلیهایشان به اجبار و برای پرکردن صندلیهای خالی به جلسه برده شدهاند) شکل میگیرد که مخاطب این حرفها و مسئول این وعدهها کیست؟ چرا همین مدیران بهعمل که میرسند حرفهایشان را فراموش میکنند؟ «لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُون!» بعد هم که نوبت به پذیرایی و صرف ناهار میرسد... اگر زمانی بنا باشد، کمیتهای برای مدیریت و ساماندهی برگزاری همایشها تشکیل شود، صدای اعتراض عدهای بلند میشود، چرا که عملکرد و دستاوردشان صرفاً نمایش و همایش است. لااقل بخش زیادی از این رویدادها میتواند بصورت مجازی برگزار شود. ○ (۲۹ مهرماه ۱۴۰۴) #یادداشت @maryam_kargarnajafi
یادداشت شماره ۱۱ "مریم کارگرنجفی" با موضوع «نمایش با همایش» برگزاری همایش، کنفرانس و سمینارهای پرخرج و کمفایده یا بیفایده، یکی از معضلات کشور ماست که بهنظر میرسد بیشتر جنبه نمایشی دارد. هزینههایی که باید برای پیشبرد امور اختصاص یابد متاسفانه صرف برگزاری این چنین رویدادهای بیپایان و پر کردن صندلیهای خالی سالنهای عریض و طویل میگردد؛ مدیران هم معمولاً بهعنوان سخنرانان اصلی دعوت میشوند و بالطّبع کار روزانه بخشی از کارمندان شده تهیه متنهای سخنرانی و دست آخر هم که مدیران پشت تریبون میروند، به جای استفاده از مطالب تخصصی و کارشناسی بهقولی شروع میکنند به «حرف دل» گفتن و یا انتقاد از زمین و زمان و دادن وعدههای سرخرمن؛ از آمار و اطلاعات متناقض یا نادرست و بعضاً بدونِسندی که در این برنامهها ارائه میشود هم بگذریم که خودتان بهتر میدانید. خیلی اوقات این سوال در ذهن حاضرین (که خیلیهایشان به اجبار و برای پرکردن صندلیهای خالی به جلسه برده شدهاند) شکل میگیرد که مخاطب این حرفها و مسئول این وعدهها کیست؟ چرا همین مدیران بهعمل که میرسند حرفهایشان را فراموش میکنند؟ «لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُون!» بعد هم که نوبت به پذیرایی و صرف ناهار میرسد... اگر زمانی بنا باشد، کمیتهای برای مدیریت و ساماندهی برگزاری همایشها تشکیل شود، صدای اعتراض عدهای بلند میشود، چرا که عملکرد و دستاوردشان صرفاً نمایش و همایش است. لااقل بخش زیادی از این رویدادها میتواند بصورت مجازی برگزار شود. ○ (۲۹ مهرماه ۱۴۰۴) #یادداشت @maryam_kargarnajafi یادداشت شماره ۱۲ "مریم کارگرنجفی با موضوع «کم گوی و گزیده گوی»خاطرم هست چند سال پیش در یکی از دیداریهایی که مقام معظم رهبری (مدظلهالعالی) به مناسبت ولادت با سعادت حضرت زهرا (س) و روز زن با بانوان داشتند،* خانم جوانی بدون آمادگی و داشتن نوشته صحبت کرد. رهبری در پایان فرمودند بهتر بود آن خانم هم مشابه سایرین از قبل نکات را مینوشت و از روی کاغد میخواند. حضرت آقا همواره پیش از سخنرانیهایشان مطالب را یادداشت و نکتهبرداری نموده و با حضور ذهن کامل و هدفمند بیانات پرمغز و راهگشایشان را تشریح و تبیین مینمایند. از حاجآقا قرائتی شنیدم که میگفتند بیش از ۴۰ سال است که پنجشنبه شبها در رسانه ملی، برنامه قرآنی دارم ولی یاد ندارم تا الان یکبار بدون مطالعه و بدون یادداشت کردن نکات لازم در برنامه حاضر شده باشم.رهبری عظیمالشان انقلاب در دیدار دانشجویی در اسفندماه ۱۴۰۳ در باب بیان انتقاد نیز تأکید داشتند که: "نقد کردن اشکالی ندارد، اما باید تفاوت قائل شد بین نقد و تهمت زدن؛ مراقب باشید در نقد، کسی را متهم نکنید... اینکه وانمود بشود که در فلان مسئلهی اقتصادی یا فلان مسئلهی فرهنگی یا... بنبست وجود دارد، غلط است؛ این ناامید میکند مردم را؛ از این بجد باید پرهیز بشود. اختلافافکنی، دو قطبیسازی، ناامیدسازی، بدبینسازی به مسئولان تصمیمگیر، اینها نباید باشد."متأسفانه بعضاً شاهدیم که برخی از مدیران و مسئولین، بدون مطالعه و اطلاع دقیق در محافل مختلف سخن میگویند؛ سخنانی که گاهی میشود سوژه اصلی رسانههای زرد و معاند و بهانهی درگیریهای لفظی داخلی و دردی بر دردهای مردم میافزاید و در نهایت نتیجهای جز افزایش ناامیدی و تشدید فشارها نخواهد داشت و اینجاست که مردم با زبان بیزبانی میگویند: ته (تو) که نوشم نهای نیشم چرایی؟!اثربخشی مطلوب و کارآمدی در بیان دیدگاهها و انتقادات، نیاز به مطالعه عمیق و نگرشی کارشناسانه و تأمل در تکتک کلمات دارد. کاش مسئولین و صاحبان تریبون در گفتار و نوشتار خود دقت بیشتری به خرج دهند و قبل از بیان هر مطلبی، از صحت و سقم آن اطمینان حاصل نموده و به اثر این صحبتها در جامعه هم نیمنگاهی داشته باشند، تا شاهد کاهش اختلافات و افزایش امید در بین مردم باشیم. ○ (۱۱ آبانماه ۱۴۰۴)
#یادداشت@maryam_kargarnajafi
۵:۳۳