مریم کارگرنجفی
یادداشت شماره ۹ "مریم کارگرنجفی" با موضوع «از نصرت الهی تا فتحی پایدار» بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند رحمتگر مهربان ¤ إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ﴿۱﴾: چون یاری خداوند و پیروزی فرا رسد ¤ وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا﴿۲﴾: و ببینی که مردم دسته دسته در دین خدا درآیند ¤ فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا﴿۳﴾: پس به ستایش پروردگارت نیایشگر باش و از او امرزش خواه که او همواره توبهپذیر است (سوره مبارکه نصر) گاهی تلاشهای ما برای اثبات حقانیت یک امر، با وجود شواهد و سوابق روشن، به نتیجه نمیرسد و گویی گام برداشتن در مسیری بیهوده است. اما در میانه حوادثی غیرمنتظره و با فداکاری و به برکت خون بزرگانی چون شهیدان، آن حقانیت به شکلی معجزهآسا آشکار میشود. در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه اخیر، شاهد بودیم که چگونه مردم به واسطه این رویدادها و فداکاریها، فوج فوج به ولایت روی آوردند. پیامها، بیانیهها، مصاحبهها، توئیتها و اعلام حمایتها از سوی کسانی که پیشتر در زمره ساکتین بودند یا حتی مخالفین، گواهی بر آشکار شدن قدرت و قوت ولایت بود. اما در حقیقت پیروزی واقعی، پس از فرا رسیدن نصرت الهی و فتح آغاز میشود. همانطور که آیه شریفه میفرماید: «فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ» این بدان معناست که: - «سَبِّحْ»: خداوند را از هرگونه نقص و ضعف مبرا بدانیم. - «بِحَمْدِ رَبِّكَ»: نعمتهای الهی را به شکرانه یاد کنیم، خود را نیازمند واقعی او بدانیم و مهمتر از همه، تقوای پیروزی را رعایت نماییم. این یعنی مغرور نشویم و در برابر نعمات الهی فروتنی پیشه کنیم. - «وَاسْتَغْفِرْهُ»: به کاستیها و قصورهای خود اعتراف کنیم و برای رفع نواقص و جلوگیری از انحراف و خطا، از خداوند طلب مغفرت نماییم. امید است با استغفار و توبه، ما را خداوند بپذیرد و همانطور که ما به سوی دین الهی هدایت شدهایم، دین نیز در قلب و جان ما استقرار یابد و این چرخه، موجب نصرت و فتحهای بزرگتر شود . نکته کلیدی اینجاست که یادمان نرود وحدت حاصل شده، میتواند آغاز یک حرکت بزرگ اجتماعی باشد که استمرار و پایداری این حرکت، از آغاز آن بسیار مهمتر است. ○ (۳۰ تیرماه ۱۴۰۴) #یادداشت @maryam_kargarnajafi
یادداشت شماره ۹ "مریم کارگرنجفی" با موضوع «از نصرت الهی تا فتحی پایدار» بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند رحمتگر مهربان ¤ إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ﴿۱﴾: چون یاری خداوند و پیروزی فرا رسد ¤ وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا﴿۲﴾: و ببینی که مردم دسته دسته در دین خدا درآیند ¤ فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا﴿۳﴾: پس به ستایش پروردگارت نیایشگر باش و از او امرزش خواه که او همواره توبهپذیر است (سوره مبارکه نصر) گاهی تلاشهای ما برای اثبات حقانیت یک امر، با وجود شواهد و سوابق روشن، به نتیجه نمیرسد و گویی گام برداشتن در مسیری بیهوده است. اما در میانه حوادثی غیرمنتظره و با فداکاری و به برکت خون بزرگانی چون شهیدان، آن حقانیت به شکلی معجزهآسا آشکار میشود. در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه اخیر، شاهد بودیم که چگونه مردم به واسطه این رویدادها و فداکاریها، فوج فوج به ولایت روی آوردند. پیامها، بیانیهها، مصاحبهها، توئیتها و اعلام حمایتها از سوی کسانی که پیشتر در زمره ساکتین بودند یا حتی مخالفین، گواهی بر آشکار شدن قدرت و قوت ولایت بود. اما در حقیقت پیروزی واقعی، پس از فرا رسیدن نصرت الهی و فتح آغاز میشود. همانطور که آیه شریفه میفرماید: «فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ» این بدان معناست که: - «سَبِّحْ»: خداوند را از هرگونه نقص و ضعف مبرا بدانیم. - «بِحَمْدِ رَبِّكَ»: نعمتهای الهی را به شکرانه یاد کنیم، خود را نیازمند واقعی او بدانیم و مهمتر از همه، تقوای پیروزی را رعایت نماییم. این یعنی مغرور نشویم و در برابر نعمات الهی فروتنی پیشه کنیم. - «وَاسْتَغْفِرْهُ»: به کاستیها و قصورهای خود اعتراف کنیم و برای رفع نواقص و جلوگیری از انحراف و خطا، از خداوند طلب مغفرت نماییم. امید است با استغفار و توبه، ما را خداوند بپذیرد و همانطور که ما به سوی دین الهی هدایت شدهایم، دین نیز در قلب و جان ما استقرار یابد و این چرخه، موجب نصرت و فتحهای بزرگتر شود . نکته کلیدی اینجاست که یادمان نرود وحدت حاصل شده، میتواند آغاز یک حرکت بزرگ اجتماعی باشد که استمرار و پایداری این حرکت، از آغاز آن بسیار مهمتر است. ○ (۳۰ تیرماه ۱۴۰۴) #یادداشت @maryam_kargarnajafi یادداشت شماره ۱۰ "مریم کارگرنجفی" با موضوع «مدیرانِ حال و حالِ مدیران»در دنیای مدرن امروز، که با رشد فزاینده توسعه فناوری در اکثر حوزهها مواجه هستیم، اصرار بر حفظ و بهکارگیری برخی از مدیران پیشین و استمرار روشهای منسوخ شدۀ مدیریتی، رویکردی اشتباه و خطایی فاحش است که متأسفانه در همه دولتها تکرار میشود. بهعنوان مثال در سازمانی که مدیر ارشد آن همچنان از بهکارگیری سیستمهای اتوماسیون اداری (که از ابتداییترین و حداقلیترین ابزارهای الکترونیکی مورد نیاز اداری است) امتناع میورزد و مسئول دفترش به ناچار مکاتبات را به صورت کاغذی چاپ و دوباره آنها را اسکن میکند، این سازمان عملاً از رده خارج شده و کارآیی خود را به کلی از دست داده است و دیگر نمیتوان انتظار داشت که به نیازهای روز جامعه پاسخ دهد، چرا که فاصلۀ بین فناوری روز و عملکرد واقعی سازمان با اِعمال چنین شیوۀ مدیریتی، روز به روز بیشتر میشود.دو موضوع کلیدی همواره در مجموعههای دولتی مورد غفلت قرار میگیرد:۱- جوانگرایی در مدیریت: در اکثر سازمانهای دولتی، غالباً کدخدایانی وجود دارند که پستها را بین دوستان و شرکای خود که عموماً هم مثل خودشان از مدیران جا خوش کرده و قدیمی هستند تقسیم میکنند و عملاً جایی برای جوانان تازهنفس باقی نمیماند و اگر زمانی جوانی بتواند بهعنوان مدیر منصوب شود نیز -با این احساس که از حقوق خود محروم شدهاند- هزار و یک منت بر سرش میگذارند و حتی اگر آن جوان به چندین روش علمی و فناوریهای روز هم مجهز باشد باز به او سرکوفت بیتجربگی میزنند...
۲- آموزش مدیران: با وجود تعداد محدود ساعات آموزشی معین شده بصورت سالانه برای هر فرد و تعیین یک واحد آموزشی خاص برای این منظور و همچنین نظام آموزشی ناکارآمد فعلی، هیچ یک از مدیران متناسب با شرایط روز دنیا آموزش نخواهد دید.
به نظر میرسد سیستمهای دولتی برای بهبود عملکردشان نیازمند بازنگری جدی در حوزه مدیریت و آموزش هستند.○ (۲۰ مردادماه ۱۴۰۴)
#یادداشت@maryam_kargarnajafi
۱۶:۳۳