ن
از زیباییهای نقطهی اکنون این است که خیابان دیگر به حرف هیچ «هماهنگکننده»ای گوش نمیدهد. دوران بچهمتصلهای بلندگو به دست که از طرف قرارگاههای بصیرتپراکنی برای مردم «خط» تعیین میکردند، تمام شده. لحظهی زیبایِ بیاعتمادی مطلق فرا رسیده. لحظهی مرگ دلالها و واسطهها. لحظهی مرگ مطلعین و کُدبازها. لحظهی تمام شدنِ همهی آنهایی که به اسم تحلیل دادن، خفه میکردند. حالا به این خیابان اگر هزار انگ بدتر از خوارج و فرقان و تندور و ایتایی بچسبانند، دیگر معادله به ماقبل ۹ اسفند باز نمیگردد. حالا اینکه یک مداح مثلاً بخواهد مطالبات خیابان را با ردیف کردنِ مشتی لیچار خوار و خفیف بشمارد، چه اهمیتی دارد وقتی خیابان بیتوجه به عربدههای این عروسکهای سخنگو، راه خودش را میرود.
۲۳:۱۸