بله | کانال پارادایم پلاس
عکس پروفایل پارادایم پلاسپ

پارادایم پلاس

۴عضو
بازارسال شده از مشکات بیان

پادکست بانک آینده.mp3

۰۲:۵۵-۵.۳۶ مگابایت
.undefined پادکست بانک آینده
undefined «گزارشی از پروژه‌های غیرنقدشونده، سوءمدیریت منابع و تأثیر این بحران بر کل نظام بانکی ایران.»
undefined گوینده: مهدی رحیمی آتانی
#پادکست
پارادایم پلاس — چارچوبی برای دیدن بازی قدرتundefined @ParaPlus.

۶:۵۷

بازارسال شده از مشکات بیان
thumbnail
undefined ترامپ، مادورو و بازی بزرگ نفت
undefined «آمریکا تولیدکننده بزرگ است اما صاحب ذخایر بزرگ نیست.»
این جمله فقط یک مقایسه عددی نیست؛ بلکه اشاره به یک واقعیت راهبردی در سیاست انرژی آمریکاست. در جهانی که امنیت انرژی آینده بیش از تولید روزانه، به مالکیت و دسترسی به ذخایر وابسته است؛ این شکاف اهمیتی فراتر از آمار پیدا می‌کند و ونزوئلا دقیقاً در همین نقطه ایستاده است.
ونزوئلا با بیش از ۳۰۰ میلیارد بشکه ذخیره اثبات‌شده نفت، در رتبه نخست جهان قرار دارد؛ بالاتر از عربستان سعودی. این در حالی است که ایالات متحده، با وجود تولید بالای نفت، تنها نهمین کشور جهان از نظر ذخایر محسوب می‌شود. هم‌زمان، مصرف جهانی نفت از ۸۸.۶ میلیون بشکه در روز در سال ۲۰۲۰ به بیش از ۱۰۱ میلیون بشکه در روز در ۲۰۲۴ رسیده و چشم‌انداز تقاضا همچنان صعودی است. در چنین شرایطی، تفاوت در ذخایر صرفاً یک عدد نیست بلکه مزیت ژئوپلیتیکی است.
undefinedبنابراین، چه عاملی باعث شد ونزوئلا تا این حد در معرض فشار قرار بگیرد؟
ونزوئلا نه پرونده هسته‌ای داشت، نه قابلیت موشکی بازدارنده و نه شبکه‌ای از بازیگران ایدئولوژیک برای بی‌ثبات‌سازی منطقه. حتی در گزارش‌های رسمی نهادهای قضایی آمریکا درباره قاچاق مواد مخدر، تمرکز اصلی بر مکزیک است و نقش ونزوئلا حاشیه‌ای توصیف می‌شود.
با کنار هم گذاشتن این واقعیت‌ها، پرسش ساده اما جدی مطرح می‌شود: اگر تهدید مستقیمی وجود نداشت؛ منطق این رویارویی چه بود؟
undefined پاسخ شفاف است:
نفت

undefinedمهدی رحیمی آتانی
#یادداشت

پارادایم پلاس — چارچوبی برای دیدن بازی قدرتundefined @ParaPlus.

۶:۵۹

بازارسال شده از مشکات بیان
thumbnail
.undefinedundefined از تبعید مالی تا راهکارهای جایگزین
وقتی ایران را از شبکه سوئیفت خارج کردند؛ ضربه‌اش شبیه بریدن شاهرگ اقتصادی بود. انتقال پول سخت و پرهزینه شد، تجارت خارجی کند و واردات کالاهای حیاتی با تأخیر و ترس همراه شد.
اما این پایان قصه نبود؛ اینجا تازه داستان شروع شد، ایران کم‌کم از نقش تماشاچی تحریم بیرون آمده است و خودش بازی را می‌چیند.
آینده‌ای که در حال شکل‌گیری است؛ بر پایه یک شبکه پیام‌رسان مالی بومی بنا می‌شود که مستقیماً به SPFS روسیه و CIPS چین وصل خواهد شد.
در این مسیر، حذف از سوئیفت نه حکم پایان، بلکه آغاز ساخت یک جاده مالی جدید است که مقصدش دسترسی آزاد به جهان بدون نگهبان‌های غربی است ولی لازمه این موضوع بازیگری فعال ایران و درک مسئولان از ظرفیت های موجود در اقتصاد جهانی است.
undefinedمهدی رحیمی آتانی
#یادداشت
undefinedلینک یادداشتundefinedhttps://virasty.com/Rahimi_Atani/1764567905930178375
پارادایم پلاس — چارچوبی برای دیدن بازی قدرتundefined @ParaPlus.

۶:۵۹

بازارسال شده از مشکات بیان
thumbnail
.undefined «امپراتوریِ روی کاغذ؛ وقتی کمر دلار زیر بار بدهی خم می‌شود»
undefined بدهی عمومی آمریکا از مرزِ ۳۷.۹ تریلیون دلار عبور کرد؛ عددی که نه فقط یک شاخص اقتصادی بلکه نشانه‌ای از فرسایش اعتماد به قلب نظام مالی غرب است. ایالات متحده، سال‌هاست خرج می‌کند بی‌آن‌که درآمدش پاسخ‌گوی جاه‌طلبی‌هایش باشد. این حجم بدهی یعنی هر دلار چاپی، تعهدی ناپیدا بر دوش آینده جهان.
بازارهای مالی می‌دانند که «اوراق خزانه آمریکا» دیگر آن پناهگاه بی‌ریسک سابق نیست. وقتی کشوری برای پرداخت بهره بدهی‌هایش باید باز هم وام بگیرد، دیگر سخن از قدرت اقتصادی، نوعی انکارِ واقعیت است.
این بدهی صرفاً عددی بر تخته‌سفید اقتصاد نیست؛ افشاگرِ شکاف در نظم دلاری‌ست. هماوردان واشنگتن ــ از پکن تا مسکو ــ دقیق می‌دانند که امپراتوری‌هایی از درونِ حساب‌های بدهکار سقوط کرده‌اند، نه از میدان نبرد.
undefinedمهدی رحیمی آتانی
#یادداشت
پارادایم پلاس — چارچوبی برای دیدن بازی قدرتundefined @ParaPlus.

۶:۵۹

بازارسال شده از مشکات بیان
thumbnail
undefinedسناریوی ونزوئلایی در خلیج فارس؛ آمریکا چگونه نفت ایران را نشانه گرفته؟
با افزایش حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس، گمانه‌ها درباره تقابل با ایران وارد مرحله تازه‌ای شده است. شواهد میدانی و گزارش‌های اندیشکده‌هایی مانند FDD نشان می‌دهد تمرکز واشنگتن نه بر جنگ فراگیر، بلکه بر ضربه به نقاط حیاتی و فلج‌کننده اقتصاد ایران است.
undefinedجزیره خارک طبق بیشتر برآوردها مهم‌ترین و عملاً تنها مبدأ صادرات نفت خام ایران است و نقشی شبیه «شیر اصلی» در صادرات دارد. هر اختلال—از محاصره و اشغال محدود تا از کار انداختن زیرساخت‌ها—می‌تواند در کوتاه‌مدت صادرات را به‌شدت کاهش دهد، بی‌آنکه آمریکا وارد جنگ تمام‌عیار شود. این ویژگی، خارک را به گزینه‌ای جذاب در سناریوهای فشار حداکثری تبدیل کرده است.
برخلاف جنگ‌های کلاسیک، به نظر می‌رسد ترامپ به دنبال سناریویی کم هزینه تر است؛ سناریویی مبتنی بر پرهیز از ورود به خاک اصلی ایران، ترور هدفمند فرماندهان، ضربه به زیرساخت‌های حیاتی مانند نفت، بنادر و لجستیک و در نهایت بستن مسیر فروش نفت برای تشدید فشار اقتصادی و اجتماعی؛ الگویی که پیش‌تر درباره ونزوئلا آزموده شد.
در صورت هدف‌گیری شاهرگ‌های نفتی ایران، پاسخ تهران لزوماً محدود به دفاع موضعی نخواهد بود و در چارچوب بازدارندگی می‌تواند هزینه‌ها را در منطقه گسترش دهد؛ از جمله ایجاد اختلال در امنیت کشتیرانی در تنگه هرمز و افزایش ریسک برای زیرساخت‌های نفتی منطقه، با این پیام که اگر صادرات ایران متوقف شود، امنیت انرژی کل خلیج فارس نیز از وضعیت عادی خارج خواهد شد.
undefinedمهدی رحیمی آتانی
#یادداشت
undefined @ParaPlus.

۱۴:۰۸