دیدم در حال بازی هستند اما دخترها جدا پسرها جدا، به همدیگر بد و بیراه میگفتند و همدیگر را تهدید میکردند. امیرعلی میگفت ما با دخترها بازی نمیکنیم.گفتم:امیرعلی شما دارید چه میسازید گفت مسجد.به دخترها گفتم شما چی؟گفتند:کتابخونه.گفتم: امیرعلی به نظرت اگر باهم یک چیز را بسازید، آجرهاتون بیشتر نمیشه؟ با همفکری یک چیز را بهتر نمی سازید؟ اول مقاومت کرد که اینها نمی تونن ما بهتریم و...گفتم: تو به هانا و زینب بگو بلکه قبول کردند و تونستید یک چیز خوب بسازیدرفتند و شروع کردند با هم گفتگو کردند. نوع گفتگوی امیر علی بیشتر از بالا به پایین و حرف خودش بود اما بازهم یک قدم رو به جلو بود چرا که حداقل اجازه داد هانا و زینب همراهش باشن.امیر علی اجازه داد کتابخانه هانا در حیاط مسجدش ساخته بشه.البته نقش مهدی بارز بود گفت اگر هانا و زینب بیان من راضی هستم و خودش رفت آجرهای آنها را آورد تا باهم یک کار را انجام دهند.
۱۲:۴۹
۱۲:۴۹
در یک هفته دو جشنواره برگزار کردن، کاری طاقت فرساست.سپاس از مربیهای خانههای بلوط که تلاش بسیار کردند.چندماه روستا به روستا گشتند فعالیت کردند تا این جشنواره برگزار شود.از روستاهای مختلف استان کهگیلویه به شهر دهدشت آمدند تا در کنار هم هنرنمایی کنند.ساعت هشت صبح تا شش عصر پنجاه کودک قصه گفتند.الهی شکر بر این نعمت.
۱۸:۲۶
۱۶:۵۶
در جشنواره قصهگویی کودکان روستا، فقط از والدین و کودکان دعوت کردیم.هنگام اهدای جوایز با هدف تکریم والدین، آنها را دعوت کردیم برای اهدای جوایز فرزندانشان.
۱۶:۵۶
سومین جشنواره قصه گویی کودکان روستا در استان کهگیلویه و بویراحمد
۷:۳۳
امروز یک درس جدی در مدیریت گرفتم.فهمیدم ارزیابیهایی که برای مربیان انجام میدادم «در ظاهر» گفتوگو محور بود،اما در واقع از بالا به پایین و دستوری پیش میرفت.و این یعنی ارزیابی نبود… فقط قضاوت مودبانه بود.ارزیابی درست باید مشارکتی باشد:یعنی مربی فقط شنونده نباشد، شریکِ تحلیل باشد.با هم بررسی کنیم:
چه چیزی خوب پیش رفت؟ چه چیزی نیاز به رشد دارد؟ خود مربی چه احساس و برداشتی دارد؟ راهحل را خودش پیشنهاد بدهدو مدیر فقط مسیر را تسهیل کند، نه اینکه حکم صادر کند.مدیریت یعنی رشد دادن آدمها، نه نمره دادن به آنها.
چه چیزی خوب پیش رفت؟ چه چیزی نیاز به رشد دارد؟ خود مربی چه احساس و برداشتی دارد؟ راهحل را خودش پیشنهاد بدهدو مدیر فقط مسیر را تسهیل کند، نه اینکه حکم صادر کند.مدیریت یعنی رشد دادن آدمها، نه نمره دادن به آنها.۲۰:۵۹
اینجا هنر فقط رنگپاشی نیست؛تمرینِ دیدنِ زیباییهاست…تمرینِ آرام شدن، لمسِ زندگی، و باور اینکه میشود از یک تکه چوب ساده، یک قصه ساخت.وقتی کودک با دنیا مهربانتر میشود، دلش هم مهربانتر میشود.
۷:۲۹
۷:۲۹
بر سر رفتن بچهها به تنگه آب بیرون از روستا چالش داشتیم، والدین هم معترض بودند و مقداری ما را مقصر میدانستند.مادران را دعوت کردیم به خانه بلوط و به شیوه تسهیلگری بین کودکان و مادران گفتگو راه انداختیم، هر کدام دغدغه و نظر خودشان را مطرح کردند. در پایان به توافق رسیدند که بچهها ماهی یکبار به تنگه بروند اما با چند شرط.قرار شد از این نوع جلسات با والدین مرتب داشته باشیم.سپاس از مربیان و مدیر فهمیم خانه بلوط.
۱۹:۴۴
امروز با مربی هنر خانه بلوط درباره «تسهیلگری در هنر کودک» گفتوگو کردم.قرار شد قبل از نقاشی، حواس را بیدار کنیم؛قبل از آموزش، تجربه بسازیم؛و بهجای تصحیح، سؤال بپرسیم.تخیل از لمس و دیدنِ عمیق متولد میشود.به بچهها نمیگوییم «چه بکشند». اول حواسشان را بیدار کنیم: لمس کن. بشنو. بو کن. نگاه کن.بعد میگوییم: «حالا چیزی را بکش که طبیعت به تو گفت.»مقداری در مورد اشعار سهراب سپهری گفتگو کردیم.
۱۳:۴۲
برای مربیان کلاس داشتم، یکباره صدای گریه و دعوا بلند شد، رفتم ببینم چه شده، دیدم سر یکی از بچهها خون میاد، دعواشون شده بود، مهدی، علی را هل داده بود سرش به چیزی خورده بود و کمی خونی شد.به مهدی گفتم از علی عذرخواهی کن و از دلش در بیار.مهدی به علی گفت بیا من را بزن، علی هم نامردی نکرد زد تو گوش مهدی. دعوا خوابید.برگشتم و کلاسم را ادامه دادم، مهدی آمد پیشم گفت میشه دستمال کاغذی بهم بدی خون سر علی را پاک کنم، بعد از چند دقیقه صدای خنده و بازی شون بلند شد.
۱۸:۱۷
۱۸:۱۷
چند سال است که در ساخت خانه های بلوط با ما همراهی دارد، سرامیککار و نماکار ماهری است، آقای دولتخواه ذهن خلاق و با سلیقهای دارد، نیاز نیست بالا سرش باشی، بسیار متعهد و اخلاق مدار است. کارش را به خوبی انجام میدهد.در گرمای امروز تا ساعت چهار با زبان روزه کار کرد، اما ذرهای در کارش کم نگذاشت.مهندس فروغ نژاد که نظارت فنی خانه بلوط را بر عهده دارد می گوید سید را نیاز نیست سراغش بیایی، یقین دارم که کارش را بلد است و خوب انجام میدهد.
۲۰:۱۸
۲۰:۱۸
رفته بودم روستای شیخحسینِ چرام، با مربیان خانه بلوط جلسه داشتم.قبلش برای بچهها کتاب «کلاغ خنزر پنزری» را خوندم.گفتم: «حالا هرکی یه کتاب برداره، خودش بخونه.»گفتن: «به شرطی که تو هم بشینی به قصههای ما گوش بدی!»قبول کردم.یکییکی اومدن، نشستن روبهروم، قصه گفتن…با جدیتِ یه نویسنده، با شوقِ یه کشف تازه.اونجا فهمیدمگاهی بهترین کارِ مربی اینه که معلم نباشه…فقط شنونده باشه.راستی،ما چقدر برای قصههای بچهها وقت میذاریم؟
۱۵:۲۱
۱۵:۲۱