✾࿐༅•••{
}•••༅࿐ུ➼┅══┅──عبد الرحمن بن حماد در حديثی مرفوع از برخی از اصحابش نقل می كند كه امير المؤمنين عليه السّلام در كوفه بر منبر برآمد، خدا را سپاس گفت و ستايش كرد سپس فرمود: ای مردم همانا گناهان سه گونهاند (اين را فرمود و خاموش نشست) و از سخن گفتن خود داری كرد، حبۀ عرنی (كه يكی از اصحاب آن حضرت بود) بوی عرض كرد: ای امير مؤمنان فرمودی گناهان سه گونهاند و دم فروبستی؟ فرمود: من آنها را ياد نكردم جز اينكه ميخواستم شرح دهم ولی تنگی نفسی بر من عارض شد كه ميان من و سخنم حائل شد، آری گناهان سه گونهاند: گناهی كه آمرزيده است، و گناهی كه آمرزيده نشود، و گناهی كه بر صاحبش هم اميدوار و هم بيمناكم.عرض كرد: ای امير مؤمنان آنها را برای ما بيان فرما. فرمود: آری اما گناه آمرزيده: گناه آن بندهای است كه خداوند او را در دنيا بر گناهش عقوبت كند. پس خدا بردبارتر و كريمتر از آن است كه بندۀ خود را دو بار عقوبت كند، و اما گناهی كه آمرزيده نشود. ستمكاريهائی است كه بندگان برخی به برخی كنند؛ زيرا چون خداوند تبارك و تعالی (بوسيلۀ پيمبران و احكام) بر خلقش عيان شد بخودش سوگند ياد كرده و فرموده است: بعزت و جلالم سوگند كه ستم هيچ ستمكاری (بدون كيفر) از من نگذرد گرچه زدن مشتی بمشتی باشد يا ماليدن (دستی) بدستی باشد (از روی لذت و هوسرانی) و گرچه شاخ زدن شاخداری به بي شاخی باشد. پس برای بندگان از يك ديگر قصاص گيرد تا ستمی از كسی بر كسی (بدون كيفر) نماند، سپس آنها را (خداوند) برای حساب برانگيزد، و اما گناه سوم گناهی است كه خداوند بر خلقش پنهان داشته، و توبۀ از آن را بر گنهكار روزی كرده، و بوضعی درآمده كه از گناهش بيمناك و بپروردگارش اميدوار است، پس ما برای او (يعنی اين شخص گنهكار) همان حال را داريم كه خودش آن حال را برای خود دارد اميد رحمت برای او داريم، و از عذاب نيز بر او بيمناكيم.
الکافي - جلد ۲ - صفحه ۴۴۳
✾࿐༅•••{}•••༅࿐ུ➼┅══┅──
}•••༅࿐ུ➼┅══┅──عبد الرحمن بن حماد در حديثی مرفوع از برخی از اصحابش نقل می كند كه امير المؤمنين عليه السّلام در كوفه بر منبر برآمد، خدا را سپاس گفت و ستايش كرد سپس فرمود: ای مردم همانا گناهان سه گونهاند (اين را فرمود و خاموش نشست) و از سخن گفتن خود داری كرد، حبۀ عرنی (كه يكی از اصحاب آن حضرت بود) بوی عرض كرد: ای امير مؤمنان فرمودی گناهان سه گونهاند و دم فروبستی؟ فرمود: من آنها را ياد نكردم جز اينكه ميخواستم شرح دهم ولی تنگی نفسی بر من عارض شد كه ميان من و سخنم حائل شد، آری گناهان سه گونهاند: گناهی كه آمرزيده است، و گناهی كه آمرزيده نشود، و گناهی كه بر صاحبش هم اميدوار و هم بيمناكم.عرض كرد: ای امير مؤمنان آنها را برای ما بيان فرما. فرمود: آری اما گناه آمرزيده: گناه آن بندهای است كه خداوند او را در دنيا بر گناهش عقوبت كند. پس خدا بردبارتر و كريمتر از آن است كه بندۀ خود را دو بار عقوبت كند، و اما گناهی كه آمرزيده نشود. ستمكاريهائی است كه بندگان برخی به برخی كنند؛ زيرا چون خداوند تبارك و تعالی (بوسيلۀ پيمبران و احكام) بر خلقش عيان شد بخودش سوگند ياد كرده و فرموده است: بعزت و جلالم سوگند كه ستم هيچ ستمكاری (بدون كيفر) از من نگذرد گرچه زدن مشتی بمشتی باشد يا ماليدن (دستی) بدستی باشد (از روی لذت و هوسرانی) و گرچه شاخ زدن شاخداری به بي شاخی باشد. پس برای بندگان از يك ديگر قصاص گيرد تا ستمی از كسی بر كسی (بدون كيفر) نماند، سپس آنها را (خداوند) برای حساب برانگيزد، و اما گناه سوم گناهی است كه خداوند بر خلقش پنهان داشته، و توبۀ از آن را بر گنهكار روزی كرده، و بوضعی درآمده كه از گناهش بيمناك و بپروردگارش اميدوار است، پس ما برای او (يعنی اين شخص گنهكار) همان حال را داريم كه خودش آن حال را برای خود دارد اميد رحمت برای او داريم، و از عذاب نيز بر او بيمناكيم. الکافي - جلد ۲ - صفحه ۴۴۳✾࿐༅•••{
}•••༅࿐ུ➼┅══┅──۱۲:۲۶