م
مرکز رشد دانشگاه امام صادق (ع)
پرونده مشق رشد؛ قسمت سوم: قصهی «مأموریتی بودن» ویژه ایام چهلم استاد شهید دکتر مصباحالهدی باقری یاران مرکز رشد، در آستانه اربعین استاد شهید خود، دکتر مصباحالهدی باقری، عزم کردند در لابلای اوراق و نوشتههای خود گشتند و چهل آموزه از استاد خود را در لباس واژهها ریختند. در ادامه قسمت سوم این آموزهها را مرور میکنیم. ۱۷. مأموریتی بودن یعنی موثر بودن: الگوی کار مأموریتی، آدم رو به دردبخور میکنه. هر وقت آدم احساس کرد، به درد بخور نیست، یعنی مأموریتی نیست. این مهمترین ممیزه مأموریتی بودنه. آدم مأموریتی یعنی صبح و شب نشناختن، دویدن و جوش زدن؛ مأموریتی بودن یعنی «حاج قاسم سلیمانی» شدن. ۱۸. مسیر مأموریت از تعهد میگذره: مسیر آدمها رو دو چیز شکل میده: اولین و اصیلترینش «تعهد» هست که ماهیتاً درونیه. به هر میزان که تعهد تضعیف بشه و کار نکنه، راه دوم جایگزین میشه، یعنی بوروکراسی! هرچی که این جعل و جابهجایی میان تعهد درونی با بوروکراسی رقم بخوره، اولین چیزی که قربانی میشه آرمانه. وقتی تعهد درونی توی آدم بمیره، آرمان میمیره. ۱۹. آدم مأموریتی منتظر نمیمونه: هر کسی تو زندگی به مأموریت رسید، منتظر کسی یا چیزی نمیمونه تا براش تعیین تکلیف کنه! منتظر تعریف کار مشخص برای خودش از سمت یکی دیگه نمیمونه! فعالانه کار تعریف میکنه و پیش میره. الگوی رفتارش، محرک-پاسخی نیست که منتظر یک محرک بیرونی باشه تا واکنشی نشون بده. از «سر خود وا کنی» و «رفع تکلیفی» کار انجام نمیده که صرفاً با اون بخواد پاسخ به مافوق بده. هدف داره و میخواد چیزی رو به جایی برسونه؛ لذا در ادای تکلیف و مسئولیت، منتظر تشویق و بازخواست کسی نمیمونه. ۲۰. الگوی مرسوم کارمندی نقطه مقابل مأموریتی بودن: الگوی معیوب و مخرب «کارمندی»، الگوی تام و تمامش همانی هست که قرآن فرمود: «فَاستَخَفَّ قَومَهُ فَاَطاعُوهُ». فرعون قومش رو سبک و تحقیر کرد و آنها اطاعتش کردند. این الگوی کار، انسان رو تحقیر میکنه، استعداد او که خلیفهاللهی هست رو هدر میده و از اون چیزی میسازه که خیلی خیلی قیمتش پایینتر از گوهر ارزشمند اونه. ۲۱. انسان مأموریتی در قرآن تعریف شده: آیات قرآنی مرتبط با الگوی مأموریتی در خصوص کار کردن معلومه؛ «رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ....» است؛ «وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا» است؛ منشأ و ساختش با «لَقَد جاءَكُم رَسولٌ مِن أَنفُسِكُم عَزيزٌ عَلَيهِ ما عَنِتُّم حَريصٌ عَلَيكُم بِالمُؤمِنينَ رَءوفٌ رَحيمٌ» هست و بالاخره قله این است: «مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَی نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا». ۲۲. مسیر مأموریت ساختنی است نه کشف کردنی: مسیر رسیدن، ایستادن و استقرار در مأموریت ساختنیه تا کشف کردنی. یک کوشش دائمی برای بهبود و رشد مستمر. آماده برای اصلاحات مستمر از طریق بازنگری و رصد دائم. ۲۳. آدم مأموریتی و بهترین خود شدن: آدم مأموریتی در جستجوی «بهترین خودشه». همیشه میخواد چیزی بشه که در منطقه موجه برای او، بهترینه. این بهترین نسخه، یک الگوی ذهنی و انتزاعی نیست؛ بهترین استعدادها و ظرفیتهایش رو میخواد رنگ واقعیت بزنه. بهترین خود شدن به معنی اینه که از همه ظرفیتهای لازم برای رسیدن به یک نقطه مشخص استفاده کنه. ۲۴. مأموریتی بودن یعنی....: مأموریتی بودن یعنی تشخیص درست مسئله؛ یعنی استفاده درست از ظرفیتها، یعنی در نزدیکترین نقطه از نیاز ایستادن، یعنی داشتن نبض دائم از خود، محیط، مسئله، مقصد و آرمان. یعنی انعطاف پذیری دائمی برای تغییر در هر سطحی. مأموریتی بودن یعنی منتظر معجزه نموندن، یعنی داشتن امضای منحصر به فرد، یعنی حظ حداکثری و بالاخره مأموریتی بودن یعنی شوق برای اینکه بقیه هم این طوری باشند. #مشق_رشد #مصباح_رشد #شهید_مصباح_الهدی #مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) Rushd.ir @rushdisu
پرونده مشق رشد؛ قسمت سوم: قصهی «مأموریتی بودن» ویژه ایام چهلم استاد شهید دکتر مصباحالهدی باقری یاران مرکز رشد، در آستانه اربعین استاد شهید خود، دکتر مصباحالهدی باقری، عزم کردند در لابلای اوراق و نوشتههای خود گشتند و چهل آموزه از استاد خود را در لباس واژهها ریختند. در ادامه قسمت سوم این آموزهها را مرور میکنیم. ۱۷. مأموریتی بودن یعنی موثر بودن: الگوی کار مأموریتی، آدم رو به دردبخور میکنه. هر وقت آدم احساس کرد، به درد بخور نیست، یعنی مأموریتی نیست. این مهمترین ممیزه مأموریتی بودنه. آدم مأموریتی یعنی صبح و شب نشناختن، دویدن و جوش زدن؛ مأموریتی بودن یعنی «حاج قاسم سلیمانی» شدن. ۱۸. مسیر مأموریت از تعهد میگذره: مسیر آدمها رو دو چیز شکل میده: اولین و اصیلترینش «تعهد» هست که ماهیتاً درونیه. به هر میزان که تعهد تضعیف بشه و کار نکنه، راه دوم جایگزین میشه، یعنی بوروکراسی! هرچی که این جعل و جابهجایی میان تعهد درونی با بوروکراسی رقم بخوره، اولین چیزی که قربانی میشه آرمانه. وقتی تعهد درونی توی آدم بمیره، آرمان میمیره. ۱۹. آدم مأموریتی منتظر نمیمونه: هر کسی تو زندگی به مأموریت رسید، منتظر کسی یا چیزی نمیمونه تا براش تعیین تکلیف کنه! منتظر تعریف کار مشخص برای خودش از سمت یکی دیگه نمیمونه! فعالانه کار تعریف میکنه و پیش میره. الگوی رفتارش، محرک-پاسخی نیست که منتظر یک محرک بیرونی باشه تا واکنشی نشون بده. از «سر خود وا کنی» و «رفع تکلیفی» کار انجام نمیده که صرفاً با اون بخواد پاسخ به مافوق بده. هدف داره و میخواد چیزی رو به جایی برسونه؛ لذا در ادای تکلیف و مسئولیت، منتظر تشویق و بازخواست کسی نمیمونه. ۲۰. الگوی مرسوم کارمندی نقطه مقابل مأموریتی بودن: الگوی معیوب و مخرب «کارمندی»، الگوی تام و تمامش همانی هست که قرآن فرمود: «فَاستَخَفَّ قَومَهُ فَاَطاعُوهُ». فرعون قومش رو سبک و تحقیر کرد و آنها اطاعتش کردند. این الگوی کار، انسان رو تحقیر میکنه، استعداد او که خلیفهاللهی هست رو هدر میده و از اون چیزی میسازه که خیلی خیلی قیمتش پایینتر از گوهر ارزشمند اونه. ۲۱. انسان مأموریتی در قرآن تعریف شده: آیات قرآنی مرتبط با الگوی مأموریتی در خصوص کار کردن معلومه؛ «رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ....» است؛ «وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا» است؛ منشأ و ساختش با «لَقَد جاءَكُم رَسولٌ مِن أَنفُسِكُم عَزيزٌ عَلَيهِ ما عَنِتُّم حَريصٌ عَلَيكُم بِالمُؤمِنينَ رَءوفٌ رَحيمٌ» هست و بالاخره قله این است: «مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَی نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا». ۲۲. مسیر مأموریت ساختنی است نه کشف کردنی: مسیر رسیدن، ایستادن و استقرار در مأموریت ساختنیه تا کشف کردنی. یک کوشش دائمی برای بهبود و رشد مستمر. آماده برای اصلاحات مستمر از طریق بازنگری و رصد دائم. ۲۳. آدم مأموریتی و بهترین خود شدن: آدم مأموریتی در جستجوی «بهترین خودشه». همیشه میخواد چیزی بشه که در منطقه موجه برای او، بهترینه. این بهترین نسخه، یک الگوی ذهنی و انتزاعی نیست؛ بهترین استعدادها و ظرفیتهایش رو میخواد رنگ واقعیت بزنه. بهترین خود شدن به معنی اینه که از همه ظرفیتهای لازم برای رسیدن به یک نقطه مشخص استفاده کنه. ۲۴. مأموریتی بودن یعنی....: مأموریتی بودن یعنی تشخیص درست مسئله؛ یعنی استفاده درست از ظرفیتها، یعنی در نزدیکترین نقطه از نیاز ایستادن، یعنی داشتن نبض دائم از خود، محیط، مسئله، مقصد و آرمان. یعنی انعطاف پذیری دائمی برای تغییر در هر سطحی. مأموریتی بودن یعنی منتظر معجزه نموندن، یعنی داشتن امضای منحصر به فرد، یعنی حظ حداکثری و بالاخره مأموریتی بودن یعنی شوق برای اینکه بقیه هم این طوری باشند. #مشق_رشد #مصباح_رشد #شهید_مصباح_الهدی #مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) Rushd.ir @rushdisu
پرونده مشق رشد؛ قسمت چهارم: قصهی «استادِ راه» ویژه ایام چهلم استاد شهید دکتر مصباحالهدی باقرییاران مرکز رشد، در آستانه اربعین استاد شهید خود، دکتر مصباحالهدی باقری، عزم کردند در لابلای اوراق و نوشتههای خود گشتند و چهل آموزه از استاد خود را در لباس واژهها ریختند. در ادامه قسمت چهارم این آموزهها را مرور میکنیم.۲۵. استاد؛ رکن مسیر رشد: هر کسی که هستیم و هر چیزی که داریم، بزرگتر و مُرشد و بلد راه، نیاز واجب و ضروری ماست. فرقی هم نمیکنه چند بهار رو پاییز کرده باشیم، کوچک باشیم یا بزرگ، دانشجو باشیم یا معلم، همه و همه نیازمند استاد مسیر هستیم. آن هم از جنس سرد و گرم چشیدههایی که در طوفان حوادث و وقایع زندگی، با هیأتی آرام و متین، بهت اطمینان بده و با همدلی و همراهی، تو رو از گزند آفات و آسیبها حفظ کنه. ۲۶. استاد؛ نعمت بی بدیل: «استاد مسیر» رو مهمترین سرمایه هستی برای رسیدن به توفیقات در دو دنیا و سعادتمندی و عزتمندی میدونم. هرکسی که خودش رو از وجود چنین سرمایهای محروم کنه، یا برای پیدا کردن و استفاده از آن، وقت و توان اختصاص نده، به نوعی مغبون و بازنده است.۲۷. سلوک استاد: استاد در گفتنها و راه نشوندادنها، همیشه بی تکلف و راحت ارتباط برقرار میکنه و هیچوقت، نه ادعایی بروز میده و نه پیچیده سخن میگه. درست مثل یک پدر، دستت رو میگیره و با خودش پیش میبره. استاد در تراز رشد، از هر چیزی که نشونی از تعلق و ظواهر متعارف دنیاست، به جدّ دوری میکنه.۲۸. استاد و عمقدهی به فکر و عمل: دنیای کوتاه ما با «استاد راه»، معنای بسیار بسیار متفاوتی میگیره. انگار بُعدِ «عمق» هم به زندگیمون اضافه میشه و اصطلاحاً زندگیمون عمق و ژرفا میگیره. اگر قرار باشه همهی روزهای دنیا، مزرعه باشه و در مسیر حرکت، بذرپاشی کنیم، فرصتهامون با کار بلدهای بذرشناس که میدونند چطوری از آب و خاک و نور بهره بگیرند، برکتی جاودانه پیدا میکنه. ۲۹. چگونه به استاد برسیم؟: اینکه چگونه به استاد برسیم و چطوری از او استفاده کنیم، مهمترین مسئله است؛ البته که این هم با حرکت در مسیر یافتن و رسیدن، برای انسان حاصل میشه. یک فرد، یک تشکل و اساساً یک اجتماع مؤمنانه نیاز به استاد و مرشد طریق (و در معنای دقیقش، متولی امر) داره.۳۰. طی طریق روزانه با استاد: باید به این رسید که در حالت مطلوب، روزانه مسیر مأموریتی خودت رو باهاش به اشتراک بذاری و استاد با لطفی پدرانه و مربیگونه راهنمایی و هدایتت کنه. استاد راه مثل یک مُرشد، برات از مسیر حرکت میگه؛ از اقتضائاتش، از پستی و بلندیها و از اینکه حالا تو باید چی باشی و چگونه حرکت کنی.۳۱. جفای به شأن استاد: استاد رو اگر در قالبهای متعارف استاد دانشگاهی -به معنای حرفهایش- ببینیم، جفای بزرگیه! اینکه او رو در تعداد معتنابه مقاله و کتاب محصور کنیم، جفای بزرگی به مقام بلند اوست. سرمایه بیبدیل استاد، برآمده از گوهر ارزشمندیه که در جان او ریشه داره و آن هم عشق و اشتیاق به تربیت آدمه. ۳۲. خطر طی طریق بیاستاد: هر چی نیاز به استاد رو بیشتر فهم کنیم، مسیر برامون آشناتر و از ترس غربت و ناآشنائی، بیمه میشیم. و هر چه به بیاستادی و یکهتازی سرگرم بشیم، اگر هم مسیری رو بریم با اسراف و هدر رفت زیاد همراهیم و تازه معلوم نیست عاقبت کار چی میشه. استاد راه، نه امری زینتی است و نه فوق برنامه؛ بلکه ضرورته؛ یک ضرورت بیاندازه. بدون تردید دنیای بدون مرشد، دنیای از پیش باخته و پُر از خسارته. وای از روزی که به بیاستادی عادت کنیم و منم منمها، برای خودش، وجه و رسمیت پیدا کنه. #مشق_رشد#مصباح_رشد#شهید_مصباح_الهدی
#مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) Rushd.ir @rushdisu۱۵:۳۱