تفسیر آیه ۱۰۳ سوره انعام لاَّ تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الأَبْصَارَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ**ترجمه :
چشم ها او را در نمى يابد، ولى او چشم ها را در مى يابد و او نامرئى و دقيق و باريك بين و آگاه است.*كلمه ى «بَصَر» هم به معناى چشم است و هم به معناى بصيرت. *بنابراين آيه را مى توان چنين معنا كرد: نه چشم ظاهرى، خداوند را مى بيند و نه دل به عمق معرفت او راهى دارد.
«لطيف» چند معنى دارد:
آنكه عطاى خود را كم بشمارد و طاعت مردم را بسيار دقيق، رسيدگى پنهانى به امور و باريك بينى خالق اشياى ظريف و ناپيدا. اهل مدارا و رفاقت پاداش دهنده ى اهل وفا و بخشاينده ى اهل جفا.امام رضا(عليه السلام) فرمود: «لايقع الاوهام و لايُدرك كيف هو»، افكار و اوهام بر خداوند احاطه ندارد و ذات او آنگونه كه هست قابل ادراك نيست.خداوند، هرگز ديدنى نيست. همين كه حضرت موسى (علیه السلام) از زبان مردم درخواست ديدن خدا را نمود، پاسخ شنيد: «لَن تَرانِى» هرگز مرا نخواهى ديد. برخى از اهل سنّت گفته اند: خدا در قيامت ديده مى شود و به آياتى همچون «الى ربّها ناظِرَة» استدلال مى كنند.
غافل از آنكه خداوند، جسم و مادّه نيست و مراد از نظر به خداوند، نگاه با چشم دل است، زيرا ديدن با چشم، در جايى است كه چيزى داراى جسم، مكان، محدوديّت، رنگ و... باشد و همه ى اينها نشانه ى نياز و عجز است كه خداوند از اين نقص ها مبرّا مى باشد.
امام على(عليه السلام) مى فرمايد: نه تنها چشم او را نمى بيند، بلكه وهم و فكر نيز نمى تواند بر او احاطه پيدا كند.
سعدى در ترسيم اين مطلب مى گويد:
اى برتر از خيال و قياس و گمان و وهم و از آنچه گفته اند و شنيديم و خوانده ايم
مجلس تمام گشت و به آخر رسيد عمر ما همچنان در اوّل وصف تو مانده ايم
مراد از جمله ى «يدرك الابصار»، علم او به ديده هاى انسان است، مانند «سميع» و «بصير» كه به معناى علم او به شنيدنى ها و ديدنى هاست.
پیام ها خداوند، جسم مادّى نيست. «لاتدركه الابصار» هيچ كس از ذات خداوند آگاه نيست. «هو اللطيف» هيچ پرده و مانعى جلوى علم خدا را نمى گيرد. «هواللطيف الخبير» با اينكه زشتى هاى ما را مى داند باز هم به ما لطف دارد. «وهو اللطيف الخبير» خداوند به همه ى لطائف و رموز هستى آگاه است. «هواللطيف الخبير»https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۷:۵۶
️️️️️️️️️️️️️️️️️️️️۱۷:۵۶
#آیه_۱۰۴_سوره_انعام ۱۸:۰۷
تفسیر آیه ۱۰۴ سوره انعام قَدْ جَاءكُم بَصَآئِرُ مِن رَّبِّكُمْ فَمَنْ أَبْصَرَ فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ عَمِيَ فَعَلَيْهَا وَمَا أَنَاْ عَلَيْكُم بِحَفِيظٍ**ترجمه :
همانا از سوى پروردگارتان، مايه هاى بينش و بصيرت، (كتب آسمانى و دلائل روشن) براى شما آمده است. پس هر كه بصيرت يافت، به سود خود اوست و هر كس كورى گزيد، به زيان خويش عمل كرده است و من نگهبان و ضامن (ايمان شما به اجبار) نيستم.*از آيه ى ۹۵ تا اينجا در معرّفى خدا و انتقاد از شرك بود، اين آيه به منزله ى نتيجه و خلاصه ى آيات گذشته است.
مشابه اين آيه در قرآن زياد است كه نتيجه ى ايمان وكفر، خوبى وبدى، يا بصيرت وكوردلىِ انسان را متوجّه خود او مى داند.
*همچون:
«لها ما كَسَبَت وعليها ما اكتسبت» «مَن عَمِلَ صالحاً فلنفسه ومَن اَساء فَعَليها» «اِن أحسنتُم أحسنتُم لانفُسِكم و اِن أساتُم فلها» پیام ها با نزول قرآن، راه عذرى بر هيچ كس باقى نمانده است. «قد جاءكم بصائر» مردم در انتخاب راه، آزادند. «مَن أبصر ... و مَن عمى» آگاه كردن مردم، از شئون ربوبيّت الهى است. «بصائر من ربّكم» سود ايمان و زيان كفر مردم، به خودشان برمى گردد نه خدا. «فلنفسه... فعليها» كيفر گروهى از مردم، نشانه باطل بودن تعاليم انبيا نيست، بلكه نشانه ى كوردلى خود آنان است. «و مَن عمى» وظيفه ى پيامبر، ابلاغ است نه اجبار. «ما أنا عليكم بحفيظ»https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۸:۰۸
️۱۸:۰۸
#آیه_۱۰۵_۱۰۶_سوره_انعام ۱۸:۰۹
تفسیر آیه ۱۰۵ سوره انعام وَكَذَلِكَ نُصَرِّفُ الآيَاتِ وَلِيَقُولُواْ دَرَسْتَ وَلِنُبَيِّنَهُ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ**ترجمه :
و بدين سان آيات را در شكل هاى گوناگون بيان مى كنيم، (تا وسيله هدايت شود ولى كافران ايمان نياورده) و گويند: تو (نزد كسى) درس خوانده اى! (بگذار بگويند، ولى ما) براى كسانى بيان مى كنيم كه اهل فهم و علم باشند.**كفّار براى باز كردنِ راه تكذيب پيامبر مى گفتند: اين حرف ها از خودش نيست، از ديگرى آموخته است. «دَرَسْتَ» چنانكه در موارد ديگر نيز مى گفتند: «انّما يُعلِّمُه بَشَر» انسانى به او ياد داده است، «أعانَه عَليهِ قَومٌ آخَرون» گروهى ديگر كمكش كرده اند.
پیام ها تنوّع در شيوه ى بيان و استدلال و آموزش، راه پذيرش را بازتر مى كند. «نصرّف الآيات» مخالفين به اهميّت قرآن اعتراف دارند و مى گويند: اين معارف را از كسى آموخته و نمى گويند حرفها بى محتوى است. «دَرَسْتَ» در مقابل آيات الهى، برخى با تهمت و انكار ايستادگى مى كنند. «دَرَسْتَ»، ولى برخى كه اهلند، ارشاد مى شوند. «لقوم يعلمون»باران كه در لطافت طبعش خلاف نيست در باغ، لاله رويد ودر شوره زار، خَس
https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۸:۱۰
تفسیر آیه ۱۰۶ سوره انعام اتَّبِعْ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ لا إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ**ترجمه :
تنها آنچه را از سوى پروردگارت به تو وحى شده پيروى كن، معبودى جز او نيست و از مشركان روى بگردان.**در آيه ى قبل، تهمت مشركان به پيامبر مطرح شد كه مى گفتند: كلام تو وحى نيست، بلكه آموخته از ديگران است. اينجا به پيامبر دلدارى مى دهد كه تو كار خويش را بكن و به حرف مخالفان اعتنايى نداشته باش.شيوه هاى برخورد با مخالفان، در موارد مختلف متفاوت است، از جمله:
گاهى سلام كردن است. «اذا خاطَبَهُمُ الجاهلون قالوا سلاماً»
گاهى سكوت و عدم برخورد است. «ذَرهُم» ، «حَسبُنا اللّه»
گاهى اعراض و بى اعتنايى است. «أعرِض عنهم»
گاهى درشتى و غلظت است. «و اغلُظ عليهم»
گاهى مقابله به مثل است. «فاْعتَدوا عليه بِمِثل مَا اعتدى عليكم»
پیام ها رهبران الهى نبايد با تهمت ها و تحقيرها و تحليل هاى نارواى دشمنان، در راه خود سست شوند. «اِتّبع ما يوحى اليك» گاهى بشر چنان سقوط مى كند كه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) نيز به فرمان الهى از او روگردان مى شود. «وأعرض عن المشركين»https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۸:۱۱
️۱۸:۱۱
#آیه_۱۰۷_۱۰۸_سوره_انعام ۱۸:۱۲
تفسیر آیه ۱۰۷ سوره انعام وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا أَشْرَكُواْ وَمَا جَعَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَمَا أَنتَ عَلَيْهِم بِوَكِيلٍ**ترجمه :
و اگر خداوند مى خواست (همه به اجبار ايمان مى آوردند و) شرك نمى ورزيدند (ولى سنّت الهى چنين نيست) و ما تورا بر آنان نگهبان قرار نداديم و تو وكيل (ايمان آوردن) آنان نيستى.**مشيّت و خواستِ خداوند دو گونه است:
خواست تشريعى و خواست تكوينى. خداوند از نظر تشريعى، هدايتِ همه ى مردم را خواسته است و لذا پيامبران و كتب آسمانى را فرستاده است، امّا از نظر تكوينى خواسته است كه مردم بر اساس اراده و اختيار خود، راه را انتخاب كنند، نه آنكه مجبور به پذيرش دين باشند. پیام ها اراده وخواست خداوند، تخلّف ندارد. «لو شاءاللَّه ما اشركوا» مشيّت و اراده الهى بر آزاد گذاشتن انسان هاست و وجود مشركين، نشانه اى از اين آزادى است. «ولو شاء اللَّه ما اشركوا» پيامبران الهى، مربّى و معلّم مردمند نه زندانبانانى كه با زور و تحميل، دستور دهند. «ما جعلناك عليهم حفيظاً» پيامبر، نه مسئول دفع بلا از مشركان و نه مسئول جلب منفعت براى آنان است. «ما جعلناك عليهم حفيظاً و ما انت عليهم بوكيل» انبيا ضامنِ وظيفه اند نه نتيجه. با آن همه تلاش، گروه بسيارى مشرك ماندند. «و ما أنت عليهم بوكيل» پيامبر، براى هدايت مردم سوز و گداز داشت. «و ما أنت عليهم بوكيل»https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۸:۱۲
تفسیر آیه ۱۰۸ سوره انعام وَلاَ تَسُبُّواْ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ فَيَسُبُّواْ اللّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَي رَبِّهِم مَّرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُم بِمَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ**ترجمه :
و به (معبود) كسانى كه غير خدا را مى خوانند ناسزا نگوييد كه آنان نيز از روى جهل و دشمنى به خداوند ناسزا مى گويند. ما اين گونه عمل هر امّتى را برايشان جلوه داديم. سپس بازگشت آنان به سوى پروردگارشان است، پس خداوند آنان را به آنچه مى كردند خبر مى دهد.*خداوند، انسان را چنان آفريده كه چه كارهاى خوب و چه كارهاى بد، كم كم در روح او تأثير مى گذارد و به آن عادت مى كند. از اين رو، زينت دادن كارها گاهى به خدا نسبت داده شده، «زَيَّنّا»، كه خالق اين تأثير است، و گاهى به شيطان نسبت داده شده كه از طريق وسوسه و وعده، زشت ها را زيبا جلوه مى دهد. «زيّن لهم الشّيطان»
*حضرت على(عليه السلام) در جنگ صفّين به سربازان خود توصيه مى كرد كه به پيروان معاويه دشنام و ناسزا نگويند، بلكه سيماى آنان را مطرح كنند كه بهتر از دشنام است.
اميرالمؤمنين على(عليه السلام) فرمودند: از مصاديقِ دشنام به خدا، دشنام به ولىّ خداست.
حساب لعن و نفرين و برائت، از حساب دشنام و ناسزا جداست. لعن و برائت كه در آيات ديگر قرآن از سوى خداوند اعلام شده، در واقع بيانگر اظهار موضعِ ما در برابر ستمگران و مشركان است كه بيزارى خود را از راه آنان اعلام مى كنيم. «لعنة اللّه على الظالمين» ، «برائة من اللَّه...»
پیام ها احساسات خود را نسبت به مخالفان كنترل كنيم و از هرگونه بد دهنى و ناسزا بپرهيزيم. «لاتسبّوا» به بازتاب برخوردهاى خود توجّه كنيم. «لاتسبّوا... فيسبّوااللَّه» با فحش و ناسزا، نمى توان مردم را از مسير غلط باز داشت. «لا تسبّوا» ناسزاگويى، عامل بروز دشمنى و كينه و ناسزا شنيدن است. «لاتسبّوا... فيسبّوا... عَدْواً» دشنام، يا نشانه نداشتن منطق است، يا نداشتن ادب و يا صبر. (مسلمان با پرهيز از ناسزا، بايد نشان دهد كه صبر و منطق و ادب دارد.) «لا تسبّوا» هر كارى كه سبب توهين به مقدّسات شود، حرام است. «فيسبّوا اللَّه» استفاده از حربه ى دشنام وناسزا، در نهى از منكر و تبليغات ومناظرات ممنوع است. «لاتسبّوا» كارى كه سبب كشيده شدن ديگران به گناه وحرام مى شود، حرام است.«لاتسبّوا... فيسبّوا» گاهى انسان ناخودآگاه در گناه ديگران شريك مى شود، آنجا كه مقدّمات گناه ديگران را فراهم كند. «فيسبّوااللَّه» از سنّت هاى الهى، زيبا جلوه كردن اعمال امّت ها در نظر آنان است. «زيّنا لكلّ اُمّة عملهم» (هر اُمّتى اعمال خود را هرچند ناحقّ باشد، زيبا مى پندارد) جلوه نمايى و زيباديدن، نشانه ى حقانيّت نيست. «زيّنا لكل اُمّة عملهم» آگاه كردن مردم از كرده هاى خويش در قيامت، از شئون ربوبيّت الهى است. «الى ربّهم مرجعهم فينبّهم...»https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۸:۱۳
️️️️️️️️️️️️️️️️️️️️۱۸:۲۰