تفسیر آیه ۹۴ سوره اعراف وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِّن نَّبِيٍّ إِلاَّ أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ**ترجمه :
و هيچ پيامبرى را در هيچ آبادى نفرستاديم، مگر آنكه مردم آنجا را گرفتار سختى ها و بلاها ساختيم، تا شايد به زارى (وتوبه) درآيند.*«بأساء»، به حوادث و ضربه هاى جسمى مثل بيمارى ومرگ و «ضرّاء»، به ضربه ها و زيان هاى مالى گفته مى شود.
*پیام ها تلخى ها و ناملايمات، به عنوان يك سنّت الهى براى همه ى اقوام وجود دارد. «ما ارسلنا فى قرية من نبىّ الاّ اخذنا...» سختى ها و مشكلات، عامل سازندگى، غفلت زدايى و توجّه به خداوند است. «لعلّهم يضّرّعون» ناگوارى ها هميشه قهر الهى نيست، گاهى لطفى است كه به شكل بلا جلوه مى كند. «لعلّهم يضّرّعون» (همان گونه كه گداختن آهن در كوره آتش، سبب نرم شدن و شكل پذيرى آن است، حوادث و شدايد نيز انسان ها را نرم و به حالت تضرّع و نيازخواهى وامى دارد.)https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۸:۳۵
️۱۸:۳۶
#سوره_اعراف_آیه_۹۵✨🕊۱۸:۳۶
تفسیر آیه ۹۵ سوره اعراف ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّي عَفَواْ وَّقَالُواْ قَدْ مَسَّ آبَاءنَا الضَّرَّاء وَالسَّرَّاء فَأَخَذْنَاهُم بَغْتَةً وَهُمْ لاَ يَشْعُرُونَ**ترجمه :
سپس به جاى ناخوشى، خوشى قرار داديم تا آنكه فزونى يافته و انبوه شدند و گفتند: به پدران ما نيز (به طور طبيعى) رنجها و خوشى ها رسيده بود (و اين حوادث تلخ و شيرين، نشانه ى قهر يا لطف خدا نيست). پس آنان را ناگهانى (با قهر خود) گرفتيم، در حالى كه درك نمى كردند.*«عَفَوا»، به معناى كثرت مال و فرزندان، يا ترك كردن و اعراض نمودن است. لطف خدا درباره آنان به حدّ وفور رسيد، ولى آنان به هوش نيامدند و عبرت نگرفتند.
*نظير اين آيه در سوره ى انعام آيه ۴۴ آمده است: «فلمّا نسوا ما ذكّروا به فتحنا عليهم أبواب كلّ شى ء حتّى اذا فرحوا بما أوتوا أخذناهم بغتة» چون تذكّرات ما را فراموش كردند، درهاى نعمت ها را به رويشان گشوديم و پس از كاميابى ها، ناگهان گرفتار قهر خويش كرديم. مثل بيمارى كه پزشك از بهبود او مأيوس شده و مى گويد: هر چه ميل دارد به او بدهيد، كارش تمام است.ممكن است براى آيه معناى ديگرى نيز باشد از جمله:بعد از رفع بلا، نسل بعد مى گفتند: حوادث تلخ مخصوص پدران ما بوده و ما در امان هستيم. غافل از آنكه سنّت خداوند بر مبتلا ساختن همه ى نسل هاست و اين گونه غفلت ها، زمينه ى قهر الهى است.
پیام ها گاهى رفاه، بينش و تحليل هاى نادرست، عامل نسيان و طغيان مى شود. «قد مسّ آباءنا الضرّاء» هر نوع خوشى و رفاهى نشانه ى لطف نيست، گاهى زمينه ساز قهر الهى است. «حتّى عفواْ... فاخذناهم بغتة» بيشتر مردودين در آزمايش هاى الهى، مرفّهانند نه محرومان.«حتّى عفوا وقالوا...» قهر الهى، خبر نمى كند و ناگهان مى رسد. «بغتة» از كنار حوادث تلخ و شيرين بى تفاوت گذشتن و عبرت نگرفتن، نشانه بى شعورى است. «لا يشعرون» غوطه ور شدن در دنيا و غفلت از ياد خدا، انسان را به عذابى ناگهانى و غافلگيرانه دچار مى كند. «فاخذناهم بغتة و هم لايشعرون»https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۸:۳۶
️️️️️️️️️️️️️️️️️️️️۱۸:۵۹
#سوره_اعراف_آیه_۹۶✨🕊۱۷:۴۸
تفسیر آیه ۹۶ سوره اعراف وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَي آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ وَلَـكِن كَذَّبُواْ فَأَخَذْنَاهُم بِمَا كَانُواْ يَكْسِبُونَ**ترجمه :
و اگر مردم شهرها و آبادى ها ايمان آورده و تقوا پيشه كرده بودند، قطعاً (درهاى) بركات آسمان وزمين را برآنان مى گشوديم، ولى آنان (آيات ما را) تكذيب كردند، پس ما هم به خاطر عملكردشان آنان را (با قهر خود) گرفتيم.*«بركات» جمع «بركت»، به موهبت هاى ثابت و پايدار گفته مى شود، در مقابل چيزهاى گذرا. در معناى «بركت»، كثرت، خير و افزايش وجود دارد. بركات، شامل بركت هاى مادّى و معنوى مى شود، مثل بركت در عمر، دارايى، علم، كتاب و امثال آن.
*سؤال:اگر ايمان و تقوا سبب نزول بركات است، پس چرا كشورهاى كافر، وضع بهترى دارند و كشورهاى اسلامى با مشكلات فراوانى روبرو هستند؟ پاسخ:اوّلاً آن كشورها از نظر علم و صنعت جلو هستند، ولى از نظر روحى و روانى آرامش ندارند. از اين نظر آنان نيز مشكلات فراوانى دارند.ثانياً: اغلب كشورهاى اسلامى، تنها نام اسلام را با خود دارند و قوانين و رهنمودهاى دين اسلام در آنجا حاكم نمى باشد.به علاوه گاهى رفاه مادّى، نوعى قهر الهى است. چنانكه قرآن مى فرمايد: «فلمّا نسوا ما ذكّروا به فتحنا عليهم أبواب كلّ شى ء» چون تذكّرات الهى را فراموش كردند، درهاى همه چيز را به رويشان گشوديم تا سرمست شوند.
در قرآن، دو نوع گشايش براى دو گروه مطرح است:
الف:رفاه و گشايش براى خوبان كه همراه بركات است، «فَتَحنا عليهم بركات». ب:رفاه و گشايش براى كفّار و نااهلان كه ديگر همراه بركت نيست، «فَتَحنا عليهم ابواب كلّ شى ء»، زيرا چه بسا نعمت ها، ناپايدار و سبب غفلت و غرور و طغيان باشد. خداوند، اين رفاه و گشايش كفّار را وسيله ى مهلت و پرشدن پيمانه ى آنان قرار داده است. بنابراين به هر نعمت ظاهرى نبايد دل خوش كرد، زيرا اگر اين نعمت ها براى مؤمنين باشد، مايه ى بركت است، و اگر براى كفّار باشد، ناپايدار و وسيله ى قهر الهى است.
امام صادق(عليه السلام) فرمودند: گاهى بنده اى از خداوند حاجت و تقاضايى دارد و خداوند دعايش را مستجاب مى كند و مقرّر مى شود تا مدّتى ديگر برآورده شود. امّا پس از آن، بنده گناهى را انجام مى دهد كه موجب برآورده نشدن حاجتش مى شود.
از مصاديق بارز اين آيه، دوران ظهور حضرت مهدى (عجّل اللّه تعالى فرجه) است كه به گفته ى روايات، در آن زمان بركات از آسمان و زمين سرازير مى شود.
https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۷:۴۹
تفسیر آیه ۹۶ سوره اعراف پیام ها ايمان آوردن و متّقى شدن جامعه، كار بسيار سختى است. «لو... آمنوا واتّقوا» («لَو»، نشانه ى كار بسيار سخت و نشدنى است) براى دريافت الطاف و بركات اجتماعى خداوند، ايمان و تقواى فردى كافى نيست، بايد اكثريّت جامعه اهل ايمان و تقوا باشند. «أهل القرى آمنوا واتّقوا» ايمان به تنهايى كافى نيست، بلكه تقوا لازم است. «آمنوا واتّقوا» سرمايه گذارى روى فرهنگ ومعنويّت جامعه، بازده اقتصادى هم دارد. «آمنوا و اتّقوا لفتحنا عليهم بركات» وعده هاى الهى را جدّى بگيريم. با ايمان و تقوا، نزول بركات حتمى است. (حرف لام در «لفتحنا») بستن و گشايش، در اختيار خداست، «لفتحنا» امّا بازتابى از عملكرد ماست. اديان آسمانى، خواستار بهبود وضع اقتصادى مردمند. «لفتحنا عليهم» انسان به طور غريزى به دريافت بركات وخيرات علاقمند است وانبيا از همين تمايلات طبيعى براى اهداف خود استفاده مى كردند. «لفتحنا عليهم بركات» آنچه از بركات دريافت مى كنيم، گوشه اى از بركات الهى است. «بركات» (كلمه ى «بركات» بدون الف و لام است، لذا شامل تمام بركت ها نمى شود) زمين و آسمان، سرچشمه ى بركات اند. «بركات من السماء و الارض» نقش آسمان در بركت رسانى، بر نقش زمين مقدّم است. «بركات من السماء و الارض» (تقدّم آسمان بر زمين) ايمان و تقوا سبب نزول بركات مى شود، ولى هر نعمت و رفاهى معلول ايمان و تقوا نيست. «آمنوا واتّقوا... بركات» عامل محروميّت ها و مشكلات، عملكرد خود ماست. «بما كانوا يكسبون» لجاجت و پافشارى بر گناه، سبب قهر و عذاب الهى است. «فاخذناهم بما كانوا يكسبون»https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۷:۴۹
️۱۷:۴۹
#سوره_اعراف_آیه_۹۷_۹۹✨🕊۱۷:۵۰
تفسیر آیه ۹۷ و ۹۸ سوره اعراف أَفَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَي أَن يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا بَيَاتاً وَهُمْ نَآئِمُونَ (۹۷)* *أَوَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرَي أَن يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًي وَهُمْ يَلْعَبُونَ (۹۸)**ترجمه :
*آيا اهل آبادى ها (خود را در امان مى بينند و) ايمن هستند از اينكه قهر و عذاب ما شامگاهان در حالى كه خفته اند به آنان برسد؟* *يا آنكه اهل آبادى ها در امان هستند از اينكه قهر و عذاب ما در روز، در حالى كه سرگرم بازى اند به آنان وارد شود؟*https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۷:۵۰
تفسیر آیه ۹۹ سوره اعراف أَفَأَمِنُواْ مَكْرَ اللّهِ فَلاَ يَأْمَنُ مَكْرَ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ**ترجمه :
پس آيا از مكر خدا (و عذاب ناگهانى او) ايمن شدند؟ با آنكه جز افراد زيانكار، كسى احساس ايمنى از مكر خدا نمى كند.*«مكر»، گرچه در فارسى به معناى نيرنگ و حيله است، امّا در لغت عرب، به معناى تدبير و چاره انديشى براى بازگرداندن از هدف است، چه حقّ باشد چه باطل. مكر خدا، تدبير الهى است كه نقشه ى كفّار را بر هم مى زند.
حتّى *پيامبر و امامان معصوم(عليهم السلام) نيز خود را در امان نمى دانستند و همواره مراقب اعمال خود بوده اند تا مبادا از آنان لغزشى سربزند، لذا پيامبر(صلى الله عليه وآله) فرمود: «انّى اخاف اِن عصيتُ ربّى عذاب يوم عظيم»
راوى مى گويد پشت سر امام صادق(عليه السلام) نماز مى خواندم كه حضرت در نماز فرمود: «الّلهم لاتؤمنّى مَكرك»، خداوندا! مرا از مكر خودت غافل و ايمن نگردان. آنگاه حضرت فرمود: «فلايأمن مكر اللّه الاّ القوم الخاسرون»
حضرت على(عليه السلام) مى فرمايد: حتّى بر نيكوكاران اين امّت از كيفر الهى ايمن مباش، زيرا خداوند مى فرمايد: «فلايأمن مكر اللّه الاّ القوم الخاسرون».در حقيقت ايمن نبودن از مكر الهى، به معنى توجّه به از مسئوليّت ها و تكاليف و ترس از كوتاهى در انجام وظايف است.
پیام ها براى احساس مسئوليّت، احتمال خطر كافى است. «أفَأمِن...» به نظام آرام موجود مغرور نشويم و هرگز خود را مصون ندانيم. «أفَأمِن اهل القُرى...» آرى، عذاب ها مخصوص اقوام پيشين نيست، قانون الهى شامل همه ى اقوام در هر زمانى مى شود. اگر خداوند اراده كند، مى تواند قهر خويش را در زمانى نازل كند كه هيچ راه چاره اى نباشد و شبانه همه را نابود كند. «بياتاً و هم نائمون» انسان با همه ى تدبير و ابتكار و پيشرفت، نبايد از عذاب الهى آسوده خاطر باشد. «أفأمِن... او أمن...» از اسباب توجّه و غفلت زدايى، طرح احتمال خطر است. «أفأمن، أو أمِن» خواب غفلت وسرگرمى هاى نابجا، زمينه ى قهر الهى است. «نائمون... يلعبون» زندگى بدون ايمان و تقوا، بازيچه اى بيش نيست. «و هم يلعبون» هرگز از قهر الهى احساس ايمنى نكنيم. «أفأمن... او أمن... أفأمنوا مكر اللّه» آرى، زيستن همراه با بيم و اميد مطلوب است. كسانى كه نسبت به مكر و قهر خدا بى خيالند، زيان كارند.«فلايأمن... الخاسرون»https://t.me/tafsir_audio_Quran
https://eitaa.com/tafsir_audio_Quran
۱۷:۵۰
️️️️️️️️️️️️️️️️️️️️۱۷:۵۰