ت
اسرائیل بن الیزر که معمولا با اسم «بعل شم طوف» شناخته میشه، یهودیت حسیدی رو قرن 18 استارت زد. لهستان که بیشتر یهودیان ییدیش زبان درش ساکن بودن سه گروه مختلف یهودی توش شکل گرفت: کسایی که مخالف کابالا بودن، گروه دوم موافق مطالعه کابالا بودن و گروه سوم کسانی بودن که سکولار شدن و مذهبی نبودن. بعد از جنبش شابتای زوی قرن 17 میلادی اختلاف بین این گروهها شدید شد. یهودیای جنوب لهستان موافق تصوف و کابالا بودن در حالی که یهودیای لیتوانی و استونی ضد کابالا بودن. بعد از جنش ضد یهودی قرن 16 و 17 میلادی خیلی از یهودیا درمونده بودن. وضعیتشون توی این زمان برای ایجاد جنبش تصوفی مناسب بود. و بنا به طرفدارای کابالایی دید سنتی و پیروی از قوانین تورات و تلمود برای اکثریت این یهودیا جذاب نبود دیگه. برای همین دید صوفی گرایانه شکل گرفت. این افراد نیستاریم یا بعل شم(استاد نام خدا، که در کابالای عملی برای ایجاد معجزه استفاده میشد) نام داشتن. بعل شمها با مجازات مخالف بودن و اعتقاد داشتن که اینطور مجازاتها با عشق و محبت درونی فاصله داره. از همین رو جنبش حسیدی (که سوالش رو پرسیدید) از نوع سیستم مجازات کنار زده شد و ایدهی دویکوس به معنی تعلق به خدا در تمامی اعمال جایگزین شد. پینوشت: توی ویدئو درمورد حسیدیها اطلاعات لازم هست. درمورد کابالا و کابالیستی غربی: https://jscenter.ir/jewish-studies/kabbalah/19513
۱:۰۷