ت
بعد از ذکر تموم این مطالب بد نیست به بقیه اقدامات صهیونیستا برای اخراج کامل و همه جانبهٔ فلسطینیا که به اشکال مختلف مشخص شد، اشارهی مختصری داشته باشیم:
۱- صهیونیستا بعد از اخرج اعراب، تموم آثار جا مونده از اونا مثل روستاها، محلات مسکونی و اماکن تجاری رو منهدم کردن و طرحهای جدیدی رو به سبک یهودی به مرحله اجرا رسوندن. تازه صهیونیستا اسامی تموم اماکن نقاط جغرافیایی فلسطین مثل دشتها، کوهها، رودخانهها، دریاچه، قلهها، سلسلهجبال، شهرها، روستاها، شهرکها و مناط عربی رو به اسامی عبری تغییر دادن. اونا بعدش اسامی عربی رو که قرنها سابقهی تاریخی داشت، از نقشههای جغرافیایی، سیاسی و طبیعی حذف کردن و اسامی بیاصل و نسب و ساختگی عبری رو جایگزین اونها ساختن. و به این شکل تموم هویت و ریشههای تاریخی و فرهنگی ملت و کشور فلسطین رو از صفحهی روزگار محو کردن.
۲- مقامات صهیونیست به هیچ عنوان اجازه برگشتن به اوارههای عرب و فرزندانشون رو ندادن. البته منظور ما «بازگشت گروهی» که سازمان ملل خواستارش بود، نیست.. بلکه اونا حتی مجوز «بازگشت فردی» رو هم صادر نکردن و اعلام کردن هرکس که رفته جاش پر شده و دیگه راه برگشت نداره!
۳- رژیم صهیونیستی به دوتا شکل اعرابی رو که طی سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۶۷ میلادی از فلسطین خارج نشدن رو، تشویق یا به عبارت درستتر «مجبور» به خروج از کشور کردن. چطوری؟ اول امکانات تحصیل رو در داخل کشور برای اعراب محدود کردن که برن خارج درس بخونن و دوم کارگرای یهودی و خارجی شرق آسیا یا اروپای شرقی رو استخدام میکردن تا اعراب بیکار بمونن و برای پیدا کردن شغل خود به خود مهاجرت کنن. این روند که بهتره بهش گفته بشه تبعید پنهونی، یه تصمیم فردی از سمت اعراب بود که صد البته از روی بیمیلی و برای رهایی از شر صهیونیستا اتخاذ میشد.(بیچارهها...)
۴- اخراج امنیتی که به دوشکل اجرا میشد: اول اینها اعراب رو از اماکن و مناطقی که نزدیک یهودیا به حساب میومد، اخراج میکردن. مثل شهرهای مقدس پنجگانه، مزارع و اماکنی که یهودیا اون رو از نظر تاریخی و دینی مقدس میدونن. دوم هم اخراج اعراب از مناطق به اصطلاح استراتژیک امنیتی مثل شهرکا و محلات یهودی، گذرگاهها، پادگانای نظامی، فرودگاهها، بنادر، لنگرگاهها، کارخانهجات، جنگ افرازسازیها، پادگانهای آموزشی، مراکز علمی و تحقیقاتی و مرزها.
سیاست اخراج هیچ وقت متوقف نشد و شرایط زمانی و مکانی هم نتونست مانع ادامهٔ روندش بشه. چون تا وقتی جنبش صهیونیستی برقرار باشه این سیاست هم ادامه داره. اخراج مردم فلسطین روی دیگه سکهٔ اسکان یهودیاس. اعراب اخراج میشن تا یهودیا ساکن بشن!! معادلهٔ پر از ظلم و ستم واقعا و به بازی گرفتن تمومی قوانین بینالمللی، حقوق بشر و اصول و ارزشهای انسانی و اخلاقی و الی آخر... این میون هم توافقنامهها و پیمانایی مثل «اسلو» و «الخلیل»، نمادی خیلی صریح از پافشاری صهیونیست توی مذاکرات برحق خودش برای اخراج یا عدم صدور مجوز بازگشت فلسطینیا محسوب میشه.
۱- صهیونیستا بعد از اخرج اعراب، تموم آثار جا مونده از اونا مثل روستاها، محلات مسکونی و اماکن تجاری رو منهدم کردن و طرحهای جدیدی رو به سبک یهودی به مرحله اجرا رسوندن. تازه صهیونیستا اسامی تموم اماکن نقاط جغرافیایی فلسطین مثل دشتها، کوهها، رودخانهها، دریاچه، قلهها، سلسلهجبال، شهرها، روستاها، شهرکها و مناط عربی رو به اسامی عبری تغییر دادن. اونا بعدش اسامی عربی رو که قرنها سابقهی تاریخی داشت، از نقشههای جغرافیایی، سیاسی و طبیعی حذف کردن و اسامی بیاصل و نسب و ساختگی عبری رو جایگزین اونها ساختن. و به این شکل تموم هویت و ریشههای تاریخی و فرهنگی ملت و کشور فلسطین رو از صفحهی روزگار محو کردن.
۲- مقامات صهیونیست به هیچ عنوان اجازه برگشتن به اوارههای عرب و فرزندانشون رو ندادن. البته منظور ما «بازگشت گروهی» که سازمان ملل خواستارش بود، نیست.. بلکه اونا حتی مجوز «بازگشت فردی» رو هم صادر نکردن و اعلام کردن هرکس که رفته جاش پر شده و دیگه راه برگشت نداره!
۳- رژیم صهیونیستی به دوتا شکل اعرابی رو که طی سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۶۷ میلادی از فلسطین خارج نشدن رو، تشویق یا به عبارت درستتر «مجبور» به خروج از کشور کردن. چطوری؟ اول امکانات تحصیل رو در داخل کشور برای اعراب محدود کردن که برن خارج درس بخونن و دوم کارگرای یهودی و خارجی شرق آسیا یا اروپای شرقی رو استخدام میکردن تا اعراب بیکار بمونن و برای پیدا کردن شغل خود به خود مهاجرت کنن. این روند که بهتره بهش گفته بشه تبعید پنهونی، یه تصمیم فردی از سمت اعراب بود که صد البته از روی بیمیلی و برای رهایی از شر صهیونیستا اتخاذ میشد.(بیچارهها...)
۴- اخراج امنیتی که به دوشکل اجرا میشد: اول اینها اعراب رو از اماکن و مناطقی که نزدیک یهودیا به حساب میومد، اخراج میکردن. مثل شهرهای مقدس پنجگانه، مزارع و اماکنی که یهودیا اون رو از نظر تاریخی و دینی مقدس میدونن. دوم هم اخراج اعراب از مناطق به اصطلاح استراتژیک امنیتی مثل شهرکا و محلات یهودی، گذرگاهها، پادگانای نظامی، فرودگاهها، بنادر، لنگرگاهها، کارخانهجات، جنگ افرازسازیها، پادگانهای آموزشی، مراکز علمی و تحقیقاتی و مرزها.
سیاست اخراج هیچ وقت متوقف نشد و شرایط زمانی و مکانی هم نتونست مانع ادامهٔ روندش بشه. چون تا وقتی جنبش صهیونیستی برقرار باشه این سیاست هم ادامه داره. اخراج مردم فلسطین روی دیگه سکهٔ اسکان یهودیاس. اعراب اخراج میشن تا یهودیا ساکن بشن!! معادلهٔ پر از ظلم و ستم واقعا و به بازی گرفتن تمومی قوانین بینالمللی، حقوق بشر و اصول و ارزشهای انسانی و اخلاقی و الی آخر... این میون هم توافقنامهها و پیمانایی مثل «اسلو» و «الخلیل»، نمادی خیلی صریح از پافشاری صهیونیست توی مذاکرات برحق خودش برای اخراج یا عدم صدور مجوز بازگشت فلسطینیا محسوب میشه.
۱۱:۵۲