همه
تازهها
داغترینها
فروشگاهی
سبک زندگی
فرهنگی
آموزشی
مذهبی
سرگرمی
حضور ۱۰۰ درصدی کارکنان ادارات هرمزگان از فردااستانداری هرمزگان: از فردا شنبه ۳۰ خرداد ماه ۱۴۰۵، ضمن تداوم فعالیت ادارات در ساعات ۷:۰۰ تا ۱۳:۰۰، تمامی کارکنان ملزم به حضور ۱۰۰ درصدی در محل کار خود هستند. امت بیدار@ommatbidar۴۷۲
آقایم زنده است!
انگار همین دیروز بود! یک سال از جنگ دوازدهروزه گذشته. هیچوقت باورم نمیشد توی مراسم سالگرد شهدا وقتی باد سربندهای سایبان گلزار شهدا را تکان میدهد، قلب من هم مجروح و داغدار در صف خانواده شهدا بایستد. هیچوقت باورم نمیشد آقایم شهید شود! هیچوقت فکرش را هم نمیکردم محرمی از راه برسد و آقا نباشد!
جنگ رمضان که شروع شد و شنیدم بیت را زدهاند، هیچ نترسیدم! به دلم بد راه ندادم. خیالم راحت بود آقایم را بردهاند جایی امن!جنگزده بودیم. مجبور شدیم خانهای اجاره کنیم دور از محیط نظامی. روزهدار بودم، دل و دماغ پختوپز توی خانهای که همهچیزش با من غریبی میکرد نداشتم. به خاطر بچهها بلند شدم به چلو و پلو درست کردن.
خبر مدرسه میناب دلم را سوزانده بود. آب از گلویم پایین نمیرفت. یک دستم به کفگیر و ملاقه بود، یک دستم به گوشی و اخبار را رصد میکردم. دلم شور میزد و ناخواسته اشک میریختم. بچهها عین خیالشان نبود. گوش تیز میکردند و کنجکاو بودند اولین نفر باشند که صدای پدافند یا انفجار را میشنوند.
تا سحری از دلهره به خودم پیچیدم. خانهای که اجاره کرده بودیم تلویزیون نداشت. نزدیک اذان بود. غذا را گرم کردم. قوری چای و کتری آبجوش را هم گذاشتم کنار سفره، بشقابها را چیدم و بهسختی پارچ آب را از شیرِ شکسته ظرفشویی پر کردم. خواستم همسر و بچههایم را بیدار کنم که دستم رفت سمت گوشی؛ تلخی آن لحظه مثل زهری که با گوشت و خونم آمیخته شده، هرگز از جانم بیرون نخواهد رفت.
نمیتوانستم خبر شهادت آقا را تحمل کنم. محله ناآشنا بود. ترسیدم منافقی صدای گریهام را بشنود. نمیخواستم دشمنشاد شوم. روسریام را مچاله کردم، گذاشتم توی دهانم و با تمام توانم جیغ کشیدم. از خدا خواستم بمیرم. غریبی آن خانه به کنار، احساس میکردم شدهام غریبترین یتیم روی زمین!
صدای جیغ و دادم از لای روسری که بیرون میآمد، شبیه زوزه گرگ بود. هرچه زور میزدم انگار مرگ هم از حال و روز من میترسید و فرار میکرد.
با صدای نالهام، همسرم بیدار شد. دوید سمتم و شانههایم را تکان داد، گفت: «یا خدا! مردی! بهخدا الان میمیری! چته؟ چی شده؟» نمیتوانستم حرف بزنم. روسری را که از دهانم بیرون کشید، صدای نالهام توی خانه پیچید. بچهها بیدار شدند. به زبانم نمیچرخید بگویم چه شده، صفحه گوشی را نگاه میکردم بلکه خبر تکذیب شود!خانه شد ماتمکده و قوری چای، کنار بشقابهای خالی سرد شد.
حالا که توی مراسم سالگرد شهدای جنگ دوازدهروزه نشستهام، خانواده شهدا را میبینم کمی آرامتر گریه میکنند. دیگر باورشان شده زورشان به تقدیر نمیرسد. دست از شکوه و شکایت هم برداشتهاند.
پارسال یکی از همسران شهدا به خدا گلایه میکرد: «چرا خدا وقتی میدونستی سرنوشت من اینه، چهار تا بچه بهم دادی؟! چرا گذاشتی چهار تا بچم یتیم بشن؟!» یک نفر آهسته توی گوشش گفت و من هم شنیدم که: «ناشکری نکن! مادر شهید فلانی از این داره میسوزه که یادگاری بهجا نمونده! تو خب ماشاءالله چهار تا یادگاری داری!»راست میگفت! یادگاری از خودت بهجا گذاشتن هم توفیق میخواهد.
امروز که من دلخوشم به این زندگی و زندگی هنوز سبز است و شادی توی دلم جریان دارد، برمیگردد به عطر آقای شهیدم که یادگار مانده است توی خون و رگهای رهبر عزیزم!دلخوشم به اینکه آقایم زنده است! همین برای من بس. دیگر تفاهمنامه امضا شود یا نه، توافق بشود یا نشود همین که پرچم انقلاب توی دستان مبارک آقایم ایستاده، برای آرامش قلبم کافیست!
پ.ن: من عاشقانه رهبرم را دوست دارم. شاید اسمش عشق نباشد، بگویند ولایتپذیری. اما اسمش را هر چه که بگذارند وظیفه من فقط دعا به جان رهبر عزیزم است و بس!
#جنگ_رمضان
سمانه قاسمیمنشچهارشنبه | ۲۷ خرداد ۱۴۰۵ | #لرستانــــــــــــــــــــــــــــــراوینا | روایت مردم ایرانراوی ماه | روایت مردم لرستان
مجلـه | بلـــه | ایتـــا | دیگررسانهها
انگار همین دیروز بود! یک سال از جنگ دوازدهروزه گذشته. هیچوقت باورم نمیشد توی مراسم سالگرد شهدا وقتی باد سربندهای سایبان گلزار شهدا را تکان میدهد، قلب من هم مجروح و داغدار در صف خانواده شهدا بایستد. هیچوقت باورم نمیشد آقایم شهید شود! هیچوقت فکرش را هم نمیکردم محرمی از راه برسد و آقا نباشد!
جنگ رمضان که شروع شد و شنیدم بیت را زدهاند، هیچ نترسیدم! به دلم بد راه ندادم. خیالم راحت بود آقایم را بردهاند جایی امن!جنگزده بودیم. مجبور شدیم خانهای اجاره کنیم دور از محیط نظامی. روزهدار بودم، دل و دماغ پختوپز توی خانهای که همهچیزش با من غریبی میکرد نداشتم. به خاطر بچهها بلند شدم به چلو و پلو درست کردن.
خبر مدرسه میناب دلم را سوزانده بود. آب از گلویم پایین نمیرفت. یک دستم به کفگیر و ملاقه بود، یک دستم به گوشی و اخبار را رصد میکردم. دلم شور میزد و ناخواسته اشک میریختم. بچهها عین خیالشان نبود. گوش تیز میکردند و کنجکاو بودند اولین نفر باشند که صدای پدافند یا انفجار را میشنوند.
تا سحری از دلهره به خودم پیچیدم. خانهای که اجاره کرده بودیم تلویزیون نداشت. نزدیک اذان بود. غذا را گرم کردم. قوری چای و کتری آبجوش را هم گذاشتم کنار سفره، بشقابها را چیدم و بهسختی پارچ آب را از شیرِ شکسته ظرفشویی پر کردم. خواستم همسر و بچههایم را بیدار کنم که دستم رفت سمت گوشی؛ تلخی آن لحظه مثل زهری که با گوشت و خونم آمیخته شده، هرگز از جانم بیرون نخواهد رفت.
نمیتوانستم خبر شهادت آقا را تحمل کنم. محله ناآشنا بود. ترسیدم منافقی صدای گریهام را بشنود. نمیخواستم دشمنشاد شوم. روسریام را مچاله کردم، گذاشتم توی دهانم و با تمام توانم جیغ کشیدم. از خدا خواستم بمیرم. غریبی آن خانه به کنار، احساس میکردم شدهام غریبترین یتیم روی زمین!
صدای جیغ و دادم از لای روسری که بیرون میآمد، شبیه زوزه گرگ بود. هرچه زور میزدم انگار مرگ هم از حال و روز من میترسید و فرار میکرد.
با صدای نالهام، همسرم بیدار شد. دوید سمتم و شانههایم را تکان داد، گفت: «یا خدا! مردی! بهخدا الان میمیری! چته؟ چی شده؟» نمیتوانستم حرف بزنم. روسری را که از دهانم بیرون کشید، صدای نالهام توی خانه پیچید. بچهها بیدار شدند. به زبانم نمیچرخید بگویم چه شده، صفحه گوشی را نگاه میکردم بلکه خبر تکذیب شود!خانه شد ماتمکده و قوری چای، کنار بشقابهای خالی سرد شد.
حالا که توی مراسم سالگرد شهدای جنگ دوازدهروزه نشستهام، خانواده شهدا را میبینم کمی آرامتر گریه میکنند. دیگر باورشان شده زورشان به تقدیر نمیرسد. دست از شکوه و شکایت هم برداشتهاند.
پارسال یکی از همسران شهدا به خدا گلایه میکرد: «چرا خدا وقتی میدونستی سرنوشت من اینه، چهار تا بچه بهم دادی؟! چرا گذاشتی چهار تا بچم یتیم بشن؟!» یک نفر آهسته توی گوشش گفت و من هم شنیدم که: «ناشکری نکن! مادر شهید فلانی از این داره میسوزه که یادگاری بهجا نمونده! تو خب ماشاءالله چهار تا یادگاری داری!»راست میگفت! یادگاری از خودت بهجا گذاشتن هم توفیق میخواهد.
امروز که من دلخوشم به این زندگی و زندگی هنوز سبز است و شادی توی دلم جریان دارد، برمیگردد به عطر آقای شهیدم که یادگار مانده است توی خون و رگهای رهبر عزیزم!دلخوشم به اینکه آقایم زنده است! همین برای من بس. دیگر تفاهمنامه امضا شود یا نه، توافق بشود یا نشود همین که پرچم انقلاب توی دستان مبارک آقایم ایستاده، برای آرامش قلبم کافیست!
پ.ن: من عاشقانه رهبرم را دوست دارم. شاید اسمش عشق نباشد، بگویند ولایتپذیری. اما اسمش را هر چه که بگذارند وظیفه من فقط دعا به جان رهبر عزیزم است و بس!
#جنگ_رمضان
سمانه قاسمیمنشچهارشنبه | ۲۷ خرداد ۱۴۰۵ | #لرستانــــــــــــــــــــــــــــــراوینا | روایت مردم ایران
راوی ماه | روایت مردم لرستانمجلـه | بلـــه | ایتـــا | دیگررسانهها
۵۶۲۱۱
شورای اروپا: آماده حمایت از اجرای توافق ایران و آمریکا هستیم
شورای اروپا با استقبال از یادداشت تفاهم ایران و آمریکا، این توافق را فرصتی برای تقویت ثبات منطقهای دانست و آمادگی اتحادیه را برای حمایت از اجرای آن اعلام کرد.سران کشورهای عضو اتحادیه اروپا روز جمعه در بیانیه پایانی نشست خود در بروکسل اعلام کردند که این اتحادیه با هماهنگی نزدیک با شرکای منطقهای، به مشارکت در تلاشهای دیپلماتیک ادامه خواهد داد و آماده است از اجرای توافق میان ایران و آمریکا حمایت کند. khabarmohem.ir @Khabar_Fouri
شورای اروپا با استقبال از یادداشت تفاهم ایران و آمریکا، این توافق را فرصتی برای تقویت ثبات منطقهای دانست و آمادگی اتحادیه را برای حمایت از اجرای آن اعلام کرد.سران کشورهای عضو اتحادیه اروپا روز جمعه در بیانیه پایانی نشست خود در بروکسل اعلام کردند که این اتحادیه با هماهنگی نزدیک با شرکای منطقهای، به مشارکت در تلاشهای دیپلماتیک ادامه خواهد داد و آماده است از اجرای توافق میان ایران و آمریکا حمایت کند. khabarmohem.ir @Khabar_Fouri۴۱۳۷۱۰
شورای اروپا: آماده حمایت از اجرای توافق ایران و آمریکا هستیمشورای اروپا با استقبال از یادداشت تفاهم ایران و آمریکا، این توافق را فرصتی برای تقویت ثبات منطقهای دانست و آمادگی اتحادیه را برای حمایت از اجرای آن اعلام کرد.سران کشورهای عضو اتحادیه اروپا روز جمعه در بیانیه پایانی نشست خود در بروکسل اعلام کردند که این اتحادیه با هماهنگی نزدیک با شرکای منطقهای، به مشارکت در تلاشهای دیپلماتیک ادامه خواهد داد و آماده است از اجرای توافق میان ایران و آمریکا حمایت کند.https://irna.ir/xjXBrw@IRNA_1313
۲۲۵۱
هشدار بحران انسانی در غزه
انگلیس، چین، روسیه و پاکستان خواستار دسترسی بیقیدوشرط غزه به کمکهای بشردوستانه شدن. چند عضو شورای امنیت سازمان ملل هشدار دادن بحران انسانی در غزه همچنان در حال وخامت هستش.
این اعضا خواستار شدن که رژیم صهیونیستی اجازه به دسترسی بیقید و شرط کمکهای بشردوستانه به فلسطینیها رو بده.
@akhbarenfejari
انگلیس، چین، روسیه و پاکستان خواستار دسترسی بیقیدوشرط غزه به کمکهای بشردوستانه شدن. چند عضو شورای امنیت سازمان ملل هشدار دادن بحران انسانی در غزه همچنان در حال وخامت هستش. این اعضا خواستار شدن که رژیم صهیونیستی اجازه به دسترسی بیقید و شرط کمکهای بشردوستانه به فلسطینیها رو بده. @akhbarenfejari۳۴۶۱۵۷۵۴۱۱
میثم ظهوریان نماینده مشهد: هر نوع گشایشی در تنگه هرمز پیش از برقراری کامل آتش بس در لبنان (و عقب نشینی اسراییل) یعنی ایران تولد نارس اجرای یادداشت تفاهم را پذیرفتهاست.@gharargaheammarha۲۳۴۱۳۲۱۱۱
بر اساس منشور سازمان ملل، رفتار اسرائیل [در لبنان] هم «اقدام تجاوزکارانه» و هم «تهدیدی علیه صلح و امنیت بینالمللی» محسوب میشود؛ شورای امنیت موظف است این وضعیت را به عنوان تهدیدی علیه صلح بررسی کندرضا نصری، حقوقدان بینالملل:
توافقنامه (MOU) میان تهران و واشنگتن یک پنجره ۶۰ روزه برای دیپلماسی ایجاد کرد و آتشبس آن به لبنان نیز گسترش یافت. ادامه حملات اسرائیل به خاک لبنان دقیقاً با هدف نابودی این روند انجام میشود. بر اساس منشور سازمان ملل، رفتار اسرائیل هم «اقدام تجاوزکارانه» و هم «تهدیدی علیه صلح و امنیت بینالمللی» محسوب میشود و پاسخ قانونی به آن نه محکومیتهای لفظی، بلکه اجرای سازوکارهای الزامآور است. اگر ایالات متحده در مورد دیپلماسیای که خود آغاز کرده جدی است، باید جلسه اضطراری شورای امنیت را تشکیل دهد و برای صدور یک قطعنامه الزامآور تحت فصل هفتم که اسرائیل را به توقف حملات ملزم کند، فشار بیاورد. هر چیزی کمتر از این یعنی اعتراض لفظی در حالی که ابزارهای حقوقی بلااستفاده باقی میمانند به عنوان تلاش واقعی برای نجات این روند پذیرفته نخواهد شد و این برداشت را تقویت میکند که این حملات یا تحمل شدهاند یا حتی هماهنگ بودهاند.ایالات متحده میتواند جلسه اضطراری شورای امنیت را بر اساس مبانی حقوقی زیر تشکیل دهد: نخست، این رفتار از نظر حقوقی بهخودیِخود غیرقانونی است. ماده ۲ بند ۴ منشور سازمان ملل، تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی هر کشور را ممنوع میکند. بمباران لبنان توسط اسرائیل دقیقاً در تعریف «تجاوز» در قطعنامه ۳۳۱۴ مجمع عمومی (۱۹۷۴) قرار میگیرد؛ جایی که «بمباران توسط نیروهای مسلح یک دولت علیه قلمرو دولت دیگر» به عنوان نمونه کلاسیک ذکر شده است. وجود آتشبس توافقشده، استناد به ماده ۵۱ (دفاع مشروع) را از بین میبرد: دفاع مشروع مستلزم وجود حمله مسلحانه جاری و پاسخ ضروری و متناسب است. دولتی که در حالی که طرف مقابل به آتشبس پایبند است آغازگر حمله باشد، متجاوز محسوب میشود و نمیتواند تخلف خود را به نام دفاع مشروع توجیه کند.دوم، شورای امنیت صلاحیت دارد و موظف است این وضعیت را به عنوان تهدیدی علیه صلح بررسی کند. ماده ۳۹ اختیار گستردهای به شورا میدهد تا وجود «تهدید علیه صلح» را تشخیص دهد و رویه آن در گذشته نیز فراتر از درگیریهای فعال رفته و شامل اقداماتی شده که توافقهای دیپلماتیک را بیثبات میکنند. تضعیف عمدی یک روند دیپلماتیک مورد حمایت بینالمللی که دقیقاً برای جلوگیری از تکرار جنگ ایجاد شده خود چنین تهدیدی محسوب میشود. پس از چنین تشخیصی، فصل هفتم فعال میشود: اقدامات الزامآور غیرنظامی طبق ماده ۴۱ و در صورت لزوم اقدامات اجرایی طبق ماده ۴۲. مسیرهای رویهای نیز از قبل وجود دارند: هر عضو میتواند درخواست جلسه اضطراری بدهد و دبیرکل نیز طبق ماده ۹۹ میتواند موضوع را به شورای امنیت ارجاع دهد. طبق ماده ۲۴، شورا مسئولیت اصلی حفظ صلح و امنیت بینالمللی را بر عهده دارد و کشوری که این چارچوب دیپلماتیک را پیش میبرد، هم از نظر جایگاه و هم از نظر ابزارها میتواند خواستار اقدام شود. سوم، این انتخاب میزان جدیت واشنگتن را مشخص میکند. وقتی کشوری ابزارهای حقوقی لازم برای توقف یک نقض جدی را در اختیار دارد اما از آن استفاده نمیکند، فاصله میان گفتار و عمل آن، پیام اصلی خواهد بود. حسن نیت در چارچوب MOU با عمل سنجیده میشود، نه بیانیهها؛ و واکنشی که فقط به اعتراض لفظی محدود شود، کسی را قانع نخواهد کرد که این حملات واقعاً غیرقابلقبول بودهاند. برای رئیسجمهور ترامپ نیز این یک فرصت است. دولتهای پیشین اجازه دادند لابیهای حامی اسرائیل دامنه تصمیمگیری آمریکا در منطقه را محدود کنند. تشکیل جلسه شورای امنیت و پیگیری یک قطعنامه الزامآور نشان میدهد که این دولت سیاست خود را صرفاً بر اساس منافع آمریکا تعیین میکند و آماده است از رویههای گذشته فاصله بگیرد و بر اساس اقداماتش قضاوت شود، نه صرفاً بر اساس ابراز تأسفها. FarhikhteganOnline.ir @FarhikhteganOnline۱۰۷۵۱۳۱
تیتر روزنامه «الاخبار» لبنان، وابسته به حزبالله:️ایران پایان جنگ در لبنان را تحمیل میکند. @FiruzehStudio ۳۰۲۹۷۱
دبیرکل حزبالله: و هرگاه دشمن با سلاح با ما روبهرو شود، ما نیز با سلاح با او روبهرو میشویمتحمل خسارتهای سنگین، بسیار آسانتر و کمتر از تسلیم شدن و شکست خوردن است.هر گامی که در آن با اشغالگری مخالفت و مبارزه کنیم، برای ما یک پیروزی محسوب میشود.@HamSedaIr۲۳۰۲۴۹۵۱۱به دیدن محتوا و پستهای مجله ادامه بدید
«مجلهٔ بله» شامل محبوبترین پستهای کانالهاست که قابلیت نمایش پستهای مشابه را دارد و شما میتوانید ساعتها در آن وقت بگذرانید و سرگرم بشید.