ج
در تاخیر آفات است!در گفتگو با روزنامه #نوبنیاد نظرم را پیرامون تعویق انتخابات شورای شهر بیان نمودم.https://nobonyadonline.ir/?p=8990#انتخاباتhttps://virasty.com/Alirezataslimi/1777037204316777282
@Alireza_taslimii
۲۰:۲۱
بازارسال شده از
دکترین خاک در برابر خاک علیرضا تسلیمی در جهان کنونی که بسان جنگلی بیقانون است و هیچ قاعدهای جز زور در آن حکمفرما نیست، آنجا که منطق عریان قدرت بر هر استدلالی سایه میافکند، مفهوم «بازدارندگی» مهمترین سپر محافظ ملتهاست. وقتی طبل جنگ نواخته میشود و متجاوزین حریم کشور را نقض میکنند، دکترین راهبردی «معادله خاک در برابر خاک» رخ مینماید؛ قاعدهای که میگوید برای بقا و حفظ امنیت، باید هزینه تجاوز را به شکلی تصاعدی، همهجانبه و غیرقابلتحمل بالا برد. تردیدی نیست که در صورت بروز یک درگیری، هدف قراردادن پایگاهها، منافع و بازوهای منطقهای دشمن، گامی لازم و تاکتیکی گریزناپذیر است. این اقدام، ماشین جنگی خصم را در پیرامون مختل کرده و پیام قاطعیت را مخابره میکند. اما تاریخ نبردها و منطقِ موازنه قدرت به ما میآموزد که این اقدام اگرچه «لازم» است، اما هرگز «کافی» نیست. معادله «خاک در برابر خاک» بر این منطق متین و قاطع استوار است که برای ایجاد یک بازدارندگی واقعی و تغییر محاسبات دشمن، شمشیر پاسخ باید عمق سرزمین متجاوز را بشکافد. وقتی پای تمامیت ارضی و امنیت ملی در میان است، مماشات معنایی ندارد. بالابردن هزینه برای دشمن، ابعادی چندگانه دارد و صرفاً به نابودی ادوات نظامی ختم نمیشود. در عرصه افکار عمومی، جامعه متجاوز باید بداند که سیاستهای جنگطلبانه رهبرانشان، بهای سنگینی برای آرامش، امنیت و اقتصاد روزمره آنها به همراه دارد. فروریختن حس امنیت در داخل خاک دشمن که دهههاست آن را بهدور از واقعه و خارج از گود نگه داشته، بزرگترین ضربه به اراده سیاسی اوست. ازسویدیگر، در نبردهای کنونی، جنگها به سمت تقابل زیرساختها کشیده شدهاند. بر اساس این معادله، اگر دشمن راهبرد «جنگ زیرساختی» را در پیش گرفت و شریانهای حیاتی و اقتصادی ما را هدف قرارداد، پاسخ متقابل، هموزن و دقیق به زیرساختهای او، یک ضرورتِ حیاتی است. در نهایت، دکترین «خاک در برابر خاک» پیام روشنی به جهان مخابره میکند: دوران تهاجمِ بدون هزینه به سر آمده است. لینک کامل یادداشت را در سایت نوبنیاد بخوانید @NobonyadOnline۱۶:۴۵
جام جم دکترین خاک در برابر خاک علیرضا تسلیمی در جهان کنونی که بسان جنگلی بیقانون است و هیچ قاعدهای جز زور در آن حکمفرما نیست، آنجا که منطق عریان قدرت بر هر استدلالی سایه میافکند، مفهوم «بازدارندگی» مهمترین سپر محافظ ملتهاست. وقتی طبل جنگ نواخته میشود و متجاوزین حریم کشور را نقض میکنند، دکترین راهبردی «معادله خاک در برابر خاک» رخ مینماید؛ قاعدهای که میگوید برای بقا و حفظ امنیت، باید هزینه تجاوز را به شکلی تصاعدی، همهجانبه و غیرقابلتحمل بالا برد. تردیدی نیست که در صورت بروز یک درگیری، هدف قراردادن پایگاهها، منافع و بازوهای منطقهای دشمن، گامی لازم و تاکتیکی گریزناپذیر است. این اقدام، ماشین جنگی خصم را در پیرامون مختل کرده و پیام قاطعیت را مخابره میکند. اما تاریخ نبردها و منطقِ موازنه قدرت به ما میآموزد که این اقدام اگرچه «لازم» است، اما هرگز «کافی» نیست. معادله «خاک در برابر خاک» بر این منطق متین و قاطع استوار است که برای ایجاد یک بازدارندگی واقعی و تغییر محاسبات دشمن، شمشیر پاسخ باید عمق سرزمین متجاوز را بشکافد. وقتی پای تمامیت ارضی و امنیت ملی در میان است، مماشات معنایی ندارد. بالابردن هزینه برای دشمن، ابعادی چندگانه دارد و صرفاً به نابودی ادوات نظامی ختم نمیشود. در عرصه افکار عمومی، جامعه متجاوز باید بداند که سیاستهای جنگطلبانه رهبرانشان، بهای سنگینی برای آرامش، امنیت و اقتصاد روزمره آنها به همراه دارد. فروریختن حس امنیت در داخل خاک دشمن که دهههاست آن را بهدور از واقعه و خارج از گود نگه داشته، بزرگترین ضربه به اراده سیاسی اوست. ازسویدیگر، در نبردهای کنونی، جنگها به سمت تقابل زیرساختها کشیده شدهاند. بر اساس این معادله، اگر دشمن راهبرد «جنگ زیرساختی» را در پیش گرفت و شریانهای حیاتی و اقتصادی ما را هدف قرارداد، پاسخ متقابل، هموزن و دقیق به زیرساختهای او، یک ضرورتِ حیاتی است. در نهایت، دکترین «خاک در برابر خاک» پیام روشنی به جهان مخابره میکند: دوران تهاجمِ بدون هزینه به سر آمده است. لینک کامل یادداشت را در سایت نوبنیاد بخوانید @NobonyadOnline
دکترین خاک در برابر خاک علیرضا تسلیمی در جهان کنونی که بسان جنگلی بیقانون است و هیچ قاعدهای جز زور در آن حکمفرما نیست، آنجا که منطق عریان قدرت بر هر استدلالی سایه میافکند، مفهوم «بازدارندگی» مهمترین سپر محافظ ملتهاست. وقتی طبل جنگ نواخته میشود و متجاوزین حریم کشور را نقض میکنند، دکترین راهبردی «معادله خاک در برابر خاک» رخ مینماید؛ قاعدهای که میگوید برای بقا و حفظ امنیت، باید هزینه تجاوز را به شکلی تصاعدی، همهجانبه و غیرقابلتحمل بالا برد. تردیدی نیست که در صورت بروز یک درگیری، هدف قراردادن پایگاهها، منافع و بازوهای منطقهای دشمن، گامی لازم و تاکتیکی گریزناپذیر است. این اقدام، ماشین جنگی خصم را در پیرامون مختل کرده و پیام قاطعیت را مخابره میکند. اما تاریخ نبردها و منطقِ موازنه قدرت به ما میآموزد که این اقدام اگرچه «لازم» است، اما هرگز «کافی» نیست. معادله «خاک در برابر خاک» بر این منطق متین و قاطع استوار است که برای ایجاد یک بازدارندگی واقعی و تغییر محاسبات دشمن، شمشیر پاسخ باید عمق سرزمین متجاوز را بشکافد. وقتی پای تمامیت ارضی و امنیت ملی در میان است، مماشات معنایی ندارد. بالابردن هزینه برای دشمن، ابعادی چندگانه دارد و صرفاً به نابودی ادوات نظامی ختم نمیشود. در عرصه افکار عمومی، جامعه متجاوز باید بداند که سیاستهای جنگطلبانه رهبرانشان، بهای سنگینی برای آرامش، امنیت و اقتصاد روزمره آنها به همراه دارد. فروریختن حس امنیت در داخل خاک دشمن که دهههاست آن را بهدور از واقعه و خارج از گود نگه داشته، بزرگترین ضربه به اراده سیاسی اوست. ازسویدیگر، در نبردهای کنونی، جنگها به سمت تقابل زیرساختها کشیده شدهاند. بر اساس این معادله، اگر دشمن راهبرد «جنگ زیرساختی» را در پیش گرفت و شریانهای حیاتی و اقتصادی ما را هدف قرارداد، پاسخ متقابل، هموزن و دقیق به زیرساختهای او، یک ضرورتِ حیاتی است. در نهایت، دکترین «خاک در برابر خاک» پیام روشنی به جهان مخابره میکند: دوران تهاجمِ بدون هزینه به سر آمده است. لینک کامل یادداشت را در سایت نوبنیاد بخوانید @NobonyadOnlineدکترین خاک در برابر خاک
" /> علیرضا تسلیمی
در جهان کنونی که بسان جنگلی بیقانون است و هیچ قاعدهای جز زور در آن حکمفرما نیست، آنجا که منطق عریان قدرت بر هر استدلالی سایه میافکند، مفهوم «بازدارندگی» مهمترین سپر محافظ ملتهاست. وقتی طبل جنگ نواخته میشود و متجاوزین حریم کشور را نقض میکنند، پاسخ به این تجاوز نیازمند تدبیری است که نه تنها شعلههای درگیری را مهار کند، بلکه اندیشه تهاجمات آینده را در ذهن دشمن، در نطفه خفه سازد. در چنین آوردگاهی، دکترین راهبردی «معادله خاک در برابر خاک» رخ مینماید؛ قاعدهای که میگوید برای بقا و حفظ امنیت، باید هزینه تجاوز را به شکلی تصاعدی، همهجانبه و غیرقابل تحمل بالا برد.
تردیدی نیست که در صورت بروز یک درگیری، هدف قرار دادن پایگاهها، منافع و بازوهای منطقهای دشمن، گامی لازم و تاکتیکی گریزناپذیر است. این اقدام، ماشین جنگی خصم را در پیرامون مختل کرده و پیام قاطعیت را مخابره میکند. اما تاریخ نبردها و منطقِ موازنه قدرت به ما میآموزد که این اقدام اگرچه «لازم» است، اما هرگز «کافی» نیست. دشمنی که در ورای مرزهای خود و در زمینهای واسطه میجنگد، مادامی که حرارت آتش را در خانه خود احساس نکند، درد واقعی جنگ را درک نخواهد کرد. او پایگاههای منطقهای خود را مهرههایی در شطرنج ژئوپلیتیک میپندارد که از دست رفتنشان، اگرچه تلخ است، اما خللی در اراده و امنیت مرکزیاش ایجاد نمیکند.
معادله «خاک در برابر خاک» بر این منطق متین و قاطع استوار است که برای ایجاد یک بازدارندگی واقعی و تغییر محاسبات دشمن، شمشیر پاسخ باید عمق سرزمین متجاوز را بشکافد. وقتی پای تمامیت ارضی و امنیت ملی در میان است، مماشات معنایی ندارد. اگر دشمن به خود جرأت داد تا خاک ما را هدف قرار دهد، باید با پوست و استخوان دریابد که خاک او نیز از گزند پاسخ در امان نخواهد بود.
بالا بردن هزینه برای دشمن، ابعادی چندگانه دارد و صرفاً به نابودی ادوات نظامی ختم نمیشود. در عرصه افکار عمومی، جامعه متجاوز باید بداند که سیاستهای جنگطلبانه رهبرانشان، بهای سنگینی برای آرامش، امنیت و اقتصاد روزمره آنها به همراه دارد. فرو ریختن حس امنیت در داخل خاک دشمن که دهه هاست آن را بدور از واقعه و خارج از گود نگه داشته، بزرگترین ضربه به اراده سیاسی اوست.
از سوی دیگر، در نبردهای کنونی، جنگها به سمت تقابل زیرساختها کشیده شدهاند. بر اساس این معادله، اگر دشمن راهبرد «جنگ زیرساختی» را در پیش گرفت و شریانهای حیاتی و اقتصادی ما را هدف قرار داد، پاسخ متقابل، هموزن و دقیق به زیرساختهای او، یک ضرورتِ حیاتی است. شبکههای انرژی، شاهراههای اقتصادی، و مراکز حساس و حیاتی متجاوز باید در بانک اهداف قرار گیرند. وقتی چرخهای اقتصاد و ماشین جنگی دشمن در خاک خودش فلج شود، موازنه وحشت برقرار شده و ماشین جنگ متوقف میگردد.
در نهایت، دکترین «خاک در برابر خاک» پیام روشنی به جهان مخابره میکند: دوران تهاجمِ بدون هزینه به سر آمده است. کشوری که اراده دفاع از خود را با قاطعیت در عمق خاک دشمن به نمایش میگذارد، نه تنها سایه شوم جنگ را از سر مردم خود دور میکند، بلکه معماری امنیت ملی خود را بر پایههایی چنان استوار بنا مینهد که هیچ متجاوزی یارای آزمودن آن را نداشته باشد. این راهبرد، نه از سر جنگطلبی، بلکه غایتِ عقلانیت برای حفظ صلح و بقاست.
@Alireza_Taslimii
" /> علیرضا تسلیمیدر جهان کنونی که بسان جنگلی بیقانون است و هیچ قاعدهای جز زور در آن حکمفرما نیست، آنجا که منطق عریان قدرت بر هر استدلالی سایه میافکند، مفهوم «بازدارندگی» مهمترین سپر محافظ ملتهاست. وقتی طبل جنگ نواخته میشود و متجاوزین حریم کشور را نقض میکنند، پاسخ به این تجاوز نیازمند تدبیری است که نه تنها شعلههای درگیری را مهار کند، بلکه اندیشه تهاجمات آینده را در ذهن دشمن، در نطفه خفه سازد. در چنین آوردگاهی، دکترین راهبردی «معادله خاک در برابر خاک» رخ مینماید؛ قاعدهای که میگوید برای بقا و حفظ امنیت، باید هزینه تجاوز را به شکلی تصاعدی، همهجانبه و غیرقابل تحمل بالا برد.تردیدی نیست که در صورت بروز یک درگیری، هدف قرار دادن پایگاهها، منافع و بازوهای منطقهای دشمن، گامی لازم و تاکتیکی گریزناپذیر است. این اقدام، ماشین جنگی خصم را در پیرامون مختل کرده و پیام قاطعیت را مخابره میکند. اما تاریخ نبردها و منطقِ موازنه قدرت به ما میآموزد که این اقدام اگرچه «لازم» است، اما هرگز «کافی» نیست. دشمنی که در ورای مرزهای خود و در زمینهای واسطه میجنگد، مادامی که حرارت آتش را در خانه خود احساس نکند، درد واقعی جنگ را درک نخواهد کرد. او پایگاههای منطقهای خود را مهرههایی در شطرنج ژئوپلیتیک میپندارد که از دست رفتنشان، اگرچه تلخ است، اما خللی در اراده و امنیت مرکزیاش ایجاد نمیکند.معادله «خاک در برابر خاک» بر این منطق متین و قاطع استوار است که برای ایجاد یک بازدارندگی واقعی و تغییر محاسبات دشمن، شمشیر پاسخ باید عمق سرزمین متجاوز را بشکافد. وقتی پای تمامیت ارضی و امنیت ملی در میان است، مماشات معنایی ندارد. اگر دشمن به خود جرأت داد تا خاک ما را هدف قرار دهد، باید با پوست و استخوان دریابد که خاک او نیز از گزند پاسخ در امان نخواهد بود. بالا بردن هزینه برای دشمن، ابعادی چندگانه دارد و صرفاً به نابودی ادوات نظامی ختم نمیشود. در عرصه افکار عمومی، جامعه متجاوز باید بداند که سیاستهای جنگطلبانه رهبرانشان، بهای سنگینی برای آرامش، امنیت و اقتصاد روزمره آنها به همراه دارد. فرو ریختن حس امنیت در داخل خاک دشمن که دهه هاست آن را بدور از واقعه و خارج از گود نگه داشته، بزرگترین ضربه به اراده سیاسی اوست.از سوی دیگر، در نبردهای کنونی، جنگها به سمت تقابل زیرساختها کشیده شدهاند. بر اساس این معادله، اگر دشمن راهبرد «جنگ زیرساختی» را در پیش گرفت و شریانهای حیاتی و اقتصادی ما را هدف قرار داد، پاسخ متقابل، هموزن و دقیق به زیرساختهای او، یک ضرورتِ حیاتی است. شبکههای انرژی، شاهراههای اقتصادی، و مراکز حساس و حیاتی متجاوز باید در بانک اهداف قرار گیرند. وقتی چرخهای اقتصاد و ماشین جنگی دشمن در خاک خودش فلج شود، موازنه وحشت برقرار شده و ماشین جنگ متوقف میگردد.در نهایت، دکترین «خاک در برابر خاک» پیام روشنی به جهان مخابره میکند: دوران تهاجمِ بدون هزینه به سر آمده است. کشوری که اراده دفاع از خود را با قاطعیت در عمق خاک دشمن به نمایش میگذارد، نه تنها سایه شوم جنگ را از سر مردم خود دور میکند، بلکه معماری امنیت ملی خود را بر پایههایی چنان استوار بنا مینهد که هیچ متجاوزی یارای آزمودن آن را نداشته باشد. این راهبرد، نه از سر جنگطلبی، بلکه غایتِ عقلانیت برای حفظ صلح و بقاست.@Alireza_Taslimii
۱۶:۵۶
توهم دیپلماسی؛پاداش به ماشین ترور" />علیرضا تسلیمیدر جهان پرآشوب کنونی، میز مذاکره تنها زمانی معنا مییابد که طرفین با پذیرش حداقلهایی از حقوق متقابل و در شرایطی نسبتاً برابر پای آن بنشینند. اما گفتوگو با موجودیتی که منطقش تجاوز نظامی عریان، ریختن خون بیگناهان و ترور مقامات یک کشور است، دیگر یک کنش دیپلماتیک ارزیابی نمیشود، بلکه نوعی خودکشی استراتژیک است.دشمنی که حریم مرزها را دریده و ماشین جنگیاش را با خون مردم یک سرزمین به حرکت درآورده، به دنبال یافتن راهکار مرضیالطرفین نیست؛ هدف نهایی او تحمیل اراده خویش و وادار کردن حریف به تسلیم محض است. در چنین کارزاری، پیشکشیدن ایده مذاکره، صرفاً تاکتیکی فریبکارانه برای خرید زمان، تثبیت دستاوردهای میدانی و خلع سلاح روانی جامعه هدف است. وقتی شمشیر تهدید بر گلوی یک ملت نشسته و بوی خون در فضا پیچیده است، تمنای تعامل، دهنکجی آشکار به عقلانیت سیاسی و حراج کردن عزت ملی است.مفهوم «مذاکره زیر سایه تهدید» یک تناقض بنیادین و مضحک است. دیپلماسی نیازمند توازن قدرت و ارادهای برای رسیدن به نقطهای مشترک است. اما متجاوزی که شبانهروز در حال پمپاژ تهدید، ارعاب و رجزخوانی است، میز مذاکره را نه برای بدهبستان عادلانه، بلکه به عنوان سکویی برای دیکته کردن شروط تسلیم میآراید. پذیرش گفتوگو در چنین شرایطی، در واقع پاداش دادن به گستاخی متجاوز و مشروعیتبخشیدن به ابزار ترور اوست. این انفعال، نه تنها سایه جنگ را دور نمیکند، بلکه اشتهای سیریناپذیر دشمن را برای تعرضهای عمیقتر و جسورانهتر تحریک میسازد.تجربه تلخ تاریخ به کرات ثابت کرده است که امنیت، بقا و صلح پایدار، هرگز از مسیر التماس به متجاوز و کوتاه آمدن در برابر زورگویی تضمین نشده است. در برابر دشمنی که از هیچ جنایتی فروگذار نکرده و جز زبان سخت قدرت چیزی نمیفهمد، تنها یک پاسخ منطقی وجود دارد: تولید قدرت، تثبیت موازنه وحشت و تحمیل هزینههای فلجکننده. تا زمانی که سایه شوم تهدید برداشته نشده و ماشین ترور دشمن از کار نیفتاده است، هرگونه سخن از مذاکره، سرابی مهلک و انحرافی خطرناک از مسیر حفظ استقلال یک ملت است.@Alireza_Taslimii
۱۰:۰۴
۲۲:۴۱