بله | کانال علوم انسانی و جنگ
عکس پروفایل علوم انسانی و جنگع

علوم انسانی و جنگ

۱,۲۵۶عضو
*امیر راقب*، دانشجوی دکتری نظریۀ سیاسی دانشگاه تهران،‌ *ایکس*:
‏ترامپ ایران را تهدید به استفاده از راهبرد R2P (responsibility to protect) کرد: تهاجم نظامی به بهانۀ محافظت از معترضان. این استراتژی آخرین بار در لیبی به کار گرفته شد. مطابق برآورد عفو بین‌الملل، شمار قربانیان در لیبی، ۷ تا ۱۰ برابر بیش از قبل حملۀ ناتو شد و این کشور چند تکه شد!@humanitiesonwar

۱۸:۵۵

مصطفی نجفی*، پژوهشگر روابط بین‌الملل، *ایکس*:

‏نباید خود ‌را فریب داد. *واقعیت این است که در حال حاضر، راه‌حل مناسبی برای توافق با آمریکا وجود ندارد.

‏مگر اینکه جمهوری اسلامی ایران بپذیرد پروژۀ هسته‌ای را برچیند، محدودیت روی برد و تعداد موشک را بپذیرد، از سیاست‌های منطقه‌ای خود عقب‌نشینی کند و تعهد دهد دیگر بازیگری مزاحم برای اسرائیل و نظم آمریکایی-اسرائیلی در منطقه نیست.
‏حتی اگر همه شروط را بپذیرد، مشخص نیست در ازای تسلیم، ایران امتیازی دریافت می‌کند یا نه، مابه‌ازای آن فقط بمباران نشدن است! ‏البته همۀ این‌ها را می‌خواهند تا هر وقت بخواهند با خیال راحت بمباران کنند!@humanitiesonwar

۲۰:۳۶

*بابک نگاهداری*، رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس، *ایکس*:
تهدید حمله به دو کشور دارای ذخایر انرژی فراوان، نظیر ونزوئلا و ایران از سوی آمریکا را باید در چارچوب رقابت با چین و مهار روسیه از طریق کنترل منابع مهم انرژی و نفت جهان تحلیل کرد. *نظام بین‌الملل در حال بازآرایی مجدد پس از جنگ جهانی دوم است و مبارزه با قاچاق مواد مخدر و حمایت از اعتراضات، بهانۀ نیات شومی است*. هوشیاری امروز مردم در حفاظت از ایران عزیز، یک ضرورت ملی است.@humanitiesonwar

۱۰:۳۹

حیدرعلی مسعودی*، استادیار روابط ‌بین‌الملل دانشگاه شهید بهشتی، *ایران*:

به نظر می‌رسد *مهم‌ترین و اولویت‌دارترین مسأله در سیاست خارجی ایران در سال پیش ‌رو، جلوگیری از امنیتی‌سازی برنامۀ موشکی ایران از سوی اسرائیل باشد.

امنیتی‌سازی به چه معناست؟ امنیتی‌سازی به معنای بازنمایی یک موضوع عادی به‌مثابۀ یک تهدید وجودی است؛ تهدیدی که گویی تنها از طریق اقدام فوری و فوق‌العاده می‌توان با آن مواجه شد.
حداقل وظیفۀ دستگاه دیپلماسی ایران آن است که این ادراک را در طرف مقابل ایجاد کند؛ ادراکی مبنی بر این‌که هرگونه حملۀ مجدد با واکنش‌ها و تبعات مشخص و پرهزینه‌ای همراه خواهد بود.@humanitiesonwar

۱۲:۰۰

ابراهیم اسکافی*، مترجم و دانش‌آموختهٔ زبان‌شناسی، *ایکس*:

*‏انتصاب یک تجزیه‌طلب در مقام ریاست «صدای آمریکا»، معنایش این است که زین پس آمریکا «صدای تجزیه‌طلبان» خواهد بود.
از سوی دیگر، اسرائیل متحد آمریکا علیه ایران، حامی رضا پهلوی است. ‏پس طرح کلی، تجزیۀ ایران و سپردن دولت مرکزی که احتمالاً سهم چندانی از ایران کنونی ندارد به رضا پهلوی است.
@humanitiesonwar

۱۳:۱۵

رحمان قهرمان‌پور*، نویسنده و پژوهشگر روابط بین‌الملل، *ایکس*:‏

*برکناری مادورو توسط آمریکا،‌ بار دیگر این پرسش حیاتی را برای متحدان چین و روسیه مطرح کرد که چرا این دو کشور در شرایط حساس،‌ مانع سقوط متحدان خود نمی‌شوند؟
آیا نمی‌توانند یا نمی‌خواهند؟ آیا صرفاً دنبال بهره‌برداری از منابع متحدان خود و بهره‌گیری از آن‌ها در تأمین منافع خود هستند؟
@humanitiesonwar

۱۰:۰۳

عطاالله مهاجرانی، نویسنده و تاریخ‌پژوه، *ایرنا*:
واقعیت این است که در جهان جدیدی به‌ سر می‌بریم. در این جهان، دموکراسی و حقوق دولت‌ها و ملت‌ها، منشور سازمان ملل و اعلامیه حقوق بشر، الفاظ پوچ و تهی از معناست؛ چنانکه در اردیبهشت‌ سال گذشته گیلعاد اردان، نماینده اسرائیل در سازمان ملل، هنگام بحث قطعنامه پیشنهادی کشورهای عربی در مورد به «رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطین» پشت تریبون سازمان ملل متحد قرار گرفت و منشور ملل متحد را پشت تریبون سازمان ملل توی ماشین خردکن کوچک و دستی که همراهش آورده بود، خرد کرد.@humanitiesonwar

۷:۵۸

دبیرخانۀ شورای دفاع جمهوری اسلامی ایران*:

جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر انسجام ملی، توان بازدارندگی همه‌جانبه و آمادگی کامل دفاعی، بار دیگر تصریح می‌کند که امنیت، استقلال و تمامیت ارضی کشور، خط قرمزی غیرقابل عبور است. هرگونه تعرض به منافع ملی، مداخله در امور داخلی یا اقدام علیه ثبات ایران با واکنشی متناسب، هدفمند و تعیین‌کننده مواجه خواهد شد.

*در چارچوب دفاع مشروع، جمهوری اسلامی ایران خود را محدود به «واکنش پس از اقدام» نمی‌داند و نشانه‌های عینی تهدید را بخشی از معادلۀ امنیتی تلقی می‌کند.

تشدید ادبیات تهدید و مداخله که فراتر از یک موضع‌گیری لفظی است، می‌تواند به‌مثابه رفتاری خصمانه فهم شود؛ مسیری که تداوم آن، پاسخ متناسب، قاطع و تعیین‌کننده‌ای را به‌دنبال خواهد داشت و مسئولیت کامل پیامدها بر عهده طراحان این روند است.@humanitiesonwar

۱۵:۱۵

*رضا نصری*، دانش‌آموختۀ حقوق بين‌الملل، *ایکس*:
‏راه آن‌ها این است که با تشدید تحریم‌ها، مردم را فقیرتر و مستأصل‌تر کنند و روانۀ خیابان‌ها کنند؛ سپس، با کمپین‌های رسانه‌ای و عوامل میدانی، اعتراض‌ها را به خشونت بکشانند؛ و بعد، همان خشونت را بهانۀ تشدید چرخۀ تنش و مداخلۀ نظامی کنند. این راه نمی‌تواند راه سعادتمندی یک ملت باشد.@humanitiesonwar

۱۷:۳۷

حسن بهشتی‌پور*، کارشناس‌ ارشد روابط بین‌الملل، *اعتماد*:

فقدان اصلاحات و تعامل با مردم باعث شد که شهروندان ونزوئلا واکنش چندانی به مداخله امریکا نشان ندهند. این مسئله تأسف‌بار است؛ زیرا نشان می‌دهد حتی *دولت‌هایی که ادعای مردمی بودن دارند، در صورت عملکرد نادرست، زمینه را برای مداخلات خارجی فراهم می‌کنند.

این تجربه، عبرتی بزرگ برای همه کشورهاست: بی‌توجهی به اصلاحات داخلی و ناکارآمدی مدیریت می‌تواند زمینه را برای مداخلات خارجی فراهم کند و همین‌طور نظم بین‌الملل را به چالش بکشد.@humanitiesonwar

۲۰:۱۹

*علی ودایع*، پژوهشگر روابط بین‌الملل، *اعتماد*:
*«قاعدتاً» ترامپ به دنبال تکرار تجربه ونزوئلا در ایران نیست*؛ چراکه می‌داند ایران برخلاف کاراکاس، دارای «عمق استراتژیک» و «بازدارندگی نامتقارن» با «سیاه‌چالۀ ژئوپلیتیک» است؛ ولی سطح متفاوتی از تقابل را دنبال می‌کند. هرگونه رفتار واشنگتن برای برخورد فیزیکی (مشابه مدل کاراکاس) با تهران، به جای تثبیت دکترین مونرو، منجر به انفجار کلِ «معمای امنیت» در خاورمیانه خواهد شد. @humanitiesonwar

۶:۲۷

خبرگزاری آسوشیتدپرس*، ‌ترجمۀ شفقنا:

نظرسنجی AP-NORC- از پاسخ‌دهندگان خواسته است پنج موضوعی را که می‌خواهند دولت آمریکا در سال آینده روی آن‌ها کار کند به اشتراک بگذارند.

سیاست خارجی و موضوعاتی مانند درگیری روسیه و اوکراین، مسایل مربوط به اسرائیل یا *دخالت کلی در خارج از آمریکا تنها برای حدود یک‌چهارم از بزرگسالان آمریکایی، جزو اولویت‌های اصلی بوده است.

این رقم نسبت به دو سال قبل که تقریباً یک‌سوم از آمریکایی‌ها مسائل خارجی را یک موضوع مهم می‌دانستند، کاهش یافته است.@humanitiesonwar

۷:۰۴

فرید زکریا*، واشنگتن پست، *ترجمۀ فرارو*:

جنگ اوکراین ازآن‌رو آزمونی سرنوشت‌ساز است که نمی‌توان آن را صرفاً به یک مناقشهٔ مرزی تقلیل داد. این جنگ، در عمل، شبیه یک همه‌پرسی است دربارهٔ این پرسش که *آیا «فتح سرزمینیِ آشکار و بی‌پرده» دوباره به ژئوپلیتیک قرن بیست‌ویکم بازگشته است یا نه؟

این پرونده به ما خواهد گفت آیا ائتلاف غربی که طی حدود ۸۰ سال گذشته تا حد زیادی ثبات بین‌المللی را حفظ کرده است می‌تواند خود را با ورود به قرنی خشن‌تر تطبیق دهد یا این‌که ما در برابر چشمان‌مان شاهد ازهم‌گسیختنِ یک آرایش تاریخی هستیم. تراژدی در این است که انتخاب میان صلح و جنگ نیست؛ بلکه میان صلحی است که از جنگ بعدی جلوگیری می‌کند و صلحی که زمان آن را از پیش برنامه‌ریزی می‌کند.@humanitiesonwar

۷:۱۳

محمدرضا جوادی یگانه*، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تهران، *ایکس:
‏حل مسائل درهم‌تنیدۀ فعلی، با «یک» تصمیم سیاسی (تغییر نگرش حکومت به مردم) آغاز می‌شود، نه با تصمیم‌های سیاستی کارشناسان؛ و نه با تلاش برای اقناع یا اسکات مردم.‏ جامعۀ پساجنگ، انتظار تغییر و گشایش را داشت و دارد. برآوردن خواست عموم مردم، عقب‌نشینی نیست، تقویت انسجام اجتماعی است.@humanitiesonwar

۷:۵۷

thumbnail
میزگرد حکمرانی برای پیروزی در نبرد؛ بررسی ریختار مدیریت کشور در فضای جنگ و بایسته‌های پیروزی
محمدصادق امامیان | مصطفی زمانیان | مهدی جمشیدی | علی عبدی | محمدطاهر رحیمی | رضا باقری‌پور@humanitiesonwar

۸:۲۴

علی عبدحق*، کارشناس اقتصاد سیاسی، *کرانه*:

اینکه ما اقتصاد را چگونه مفهوم‌پردازی می‌کنیم، یک بحث آکادمیک صرف نیست؛ بلکه یک انتخاب استراتژیک است که مستقیماً آسیب‌پذیری‌ها و راهبردهای ملی ما را شکل می‌دهد. *متأسفانه، گفتمان غالب اقتصادی در ایران، که در دانشگاه‌ها تدریس می‌شود و در میان نخبگان رواج دارد، اقتصاد را علمی می‌داند که صرفاً با محاسبات ریاضی سروکار دارد.
این نگرش، تصمیمات اقتصادی را از دلالت‌های سیاسی و امنیتی خود تهی می‌کند و آن‌ها را به معادلاتی بی‌روح برای بهینه‌سازی سود تقلیل می‌دهد.

این دیدگاه به‌هیچ‌وجه خنثی نیست. در واقع، این تفکر ابزاری ایدئولوژیک برای تثبیت هژمونی قدرت‌های مسلط جهانی است. در نتیجه، وقتی کشوری مانند ایران رفتار اقتصادی خود را بدون درنظرگرفتن معنای سیاسی آن تنظیم می‌کند و کنش‌هایش فاقد یک درون‌زایی سیاسی منسجم است، به طور منفعلانه به نظم سیاسی موجود که توسط بازیگران قوی‌تر صحنه چیده شده، تن می‌دهد. @humanitiesonwar

۱۹:۳۸

زنده‌یاد محمدعلی اسلامی ندوشن*، ایران‌شناس، *کتاب ایران را از یاد نبریم*:

ایران سرزمین شگفت‌آوری است. تاریخ او از نظر رنگارنگی و گوناگونی کم‌نظیر است. بزرگترین مردان و پست‌ترین مردان در این آب‌وخاک پرورده شده‌اند، حوادثی که بر سر او آمده بدان‌گونه است که در خور کشور برگزیده و بزرگی است؛ فتح‌های درخشان داشته است و شکست‌های شرم‌آور، مصیبت‌های بسیار و کامروایی‌های بسیار. گویی روزگار، همۀ‌ بلاها و بازی‌های خود را بر ایران آزموده است. او را بارها بر لب پرتگاه برده و باز از افتادن بازش داشته.

ایران، شاید سخت‌جان‌ترین کشورهای دنیاست. دوره‌هایی بوده است که با نیمه‌جانی زندگی کرده اما از نفس نیفتاده؛ و چون بیمارانی که می‌خواهند نزدیکان خود را بیازمایند، درست در همان لحظه که همه از او امید برگرفته بودند، چشم گشوده است و زندگی را از سرگرفته.*
@humanitiesonwar

۲۰:۳۶

*عباس عراقچی*، وزیر امور خارجه، *صدای ایران*:
تهدیدهای صریح و مکرر رئیس‌جمهور آمریکا علیه مقام معظم رهبری، که بالاترین مقام رسمی یک کشور مستقل محسوب می‌شود، اقدامی غیرقابل اغماض است که مصداق صریح اصل منع مداخله در امور داخلی کشورها و نادیده گرفتن اصل تعرض‌ناپذیری سران کشورهاست که از اصول عرفی شناخته‌شده بین‌المللی است و به‌طور قطع تبعات حقوقی و سیاسی گسترده خواهد داشت.@humanitiesonwar

۱۵:۲۹

*ابوالفضل فاتح*، دانش‌آموختۀ علوم ارتباطات، *خبرآنلاین*:
آمریکا به سنت‌های پیشین خود و منطق دوران استعمار بازگشته است؛ عصری که در آن سخن از بحران‌سازی‌های پی‌درپی، ترور، آدم‌ربایی و تجاوز نظامی، چپاول نظام‌مند جهان، تصاحب معادن و منابع حیاتی و تسلط بر گلوگاه‌های راهبردی است و هیچ کشوری از این منطق مستثنا نخواهد بود. اکنون تنها به امکان‌سنجی، اولویت‌بندی و محاسبۀ هزینه و فایده مشغولند. @humanitiesonwar

۱۷:۲۷

*صنم وکیل*، تحلیلگر اندیشکده چتم هاوس، *خانۀ اندیشه‌ورزان*:
راهبرد ترامپ در دور دوم ریاست‌جمهوری نه بر «تغییر رژیم» کلاسیک، بلکه بر «تسلیم راهبردی» استوار است: واداشتن ایران به پذیرش محدودیت‌های دائمی بر برنامه هسته‌ای و موشکی، کاهش نقش منطقه‌ای و پذیرش این واقعیت که آمریکا آماده تشدید ناگهانی فشار در صورت عبور از خطوط قرمز است. در این چارچوب، پیوندزدن سرکوب داخلی با هزینه‌های بین‌المللی یک تغییر کلیدی محسوب می‌شود.@humanitiesonwar

۱۸:۲۳