بله | کانال انجمن اسلامی دانشجویان مستقل ع. پ. تبریز

۲۸ فروردین

️ محکومیت دیرهنگام یعنی هم‌راستا با سکوت؛ غیرت ملی کجاست!؟
نگاهی به مسئولیت دانشگاهیان در صیانت از فضای علمی و اجتماعی دانشگاه

یکی از مهم‌ترین رسالت‌های دانشگاهیان، صیانت از فضای علمی و اجتماعی دانشگاه در برابر هرگونه انحراف، هیاهوی تحمیلی و جریان‌های منحرف کننده است. حضرت امام خمینی (ره) در این باره هشداری روشن و راهبردی به دانشگاهیان دادند. ایشان فرمودند: شما از این به بعد انشاءالله وقتی که دانشگاهها باز بشود، مبتلای به این مسائل هستید و باید با هوشمندی و با مطالعه و با مشورت بین خودتان افرادی را که می‌بینید یا به اسم آزادی و نمی‌دانم این حرف‌ها، که می‌خواهند یک آزادی خاصی در کار باشد، دلبخواهی در کار باشد، نه آزادی مطلق؛ یا به اسم دموکراسی و امثال ذلک، الفاظ جالبی که در هیچ جای دنیا معنایش پیدا نشده تا حالا و هرکس برای خودش یک معنایی می‌کند، به این‌طور چیزها گرفتار هستید که این‌ها می‌خواهند عمل بکنند و شما باید با کمال توجه و بدون هیچ درگیری - درگیری صحیح نیست، نباید ما به آنها یک صورت حق به جانبی بدهیم... - اینها هر کدامشان آمدند در دانشگاه و گفتند، یک مطلبی را گفتند، بروید جلویش بگویید: چه می‌گویید؟ یک وقت می‌خواهد هیاهو کند، که اکثراً اینطوری هستند، اینها را سران شان که وادار می‌کنند به هیاهو، جمع شوید دورش بگویید؛ آقا بنشین صحبت‌هایت را بکن. ببینید هیچ صحبت ندارد؛ فقط همین است که یک تشنجی ایجاد کند و نگذارد دانشگاه عمل خودش را انجام بدهد.

این سخنان، ترسیمگر یک وظیفه روشن برای دانشگاهیان است: هوشمندی، مطالعه، مشورت، شناسایی به‌موقع جریان‌های انحرافی، و مقابله درست و قاطع با هیاهوهای تشنج‌آفرین.

اما در این میان، گاه برخی مجموعه‌ها دائماً از مردم سخن می‌گویند و خود را نماینده خواست عمومی معرفی می‌کنند. با این حال، این پرسش پیش رویشان قرار می‌گیرد: آیا همان مردمی را که نامشان را تکرار می‌کنند، در رفتار و حضورشان نیز می‌بینند؟ آیا این حضور صریح و آشکار را در این چهل و چند روز ندیدند؟ مردمی که در دل شب با پرچم‌های خود حماسه آفریدند. اما در همان روزها، برخی از همان مجموعه‌های روشنفکر که عنوان نمایندگی مردم را فقط یدک می‌کشند، سکوت کردند. به تماشا نشستند، محاسبه کردند و منتظر ماندند تا ببینند قضیه به کجا می‌کشد. بعد از چهل و هشت روز، وقتی دود ماجرا تا حدی نشست و جهت‌گیری امن شد، آن وقت بیانیه دادند؛ بیانیه‌ای پر از شعارهای بزرگ و محکومیت‌های دیرهنگامی که بوی محاسبه‌ی سیاسی می‌دهد، نه غیرت ملی. بیانیه‌ای که اگر در روز اول منتشر می‌شد، شاید معنای دیگری داشت، اما حالا فقط یک سند است از تأخیری که به اندازه‌ی تمام آن چهل و هشت روز سنگینی می‌کند.

امروز دیگر مسئله، مسئله وطن است و هر کس باید طرف خود را مشخص کند. نمی‌شود هم از انقلاب گفت، هم از مردم، اما در عمل سکوت کرد و منتظر ماند تا تکلیف روشن شود. روزهای ابهام و محاسبه تمام شده است. گاهی فاصله میان «حرف زدن از مردم» و «دیدن مردم» بیش از آن چیزی است که گوینده می‌پندارد.

صیانت از فضای دانشگاه یعنی حضور به‌موقع در بحران، نه بیانیه‌نویسی دیرهنگام و از سر ترس، در پناه امنیتی که حاصل همین مجاهدت‌های مردم مبعوث‌شده‌ی عزیز است.
بدانید که تاریخ، سکوت چهل و هشت روزه را فراموش نمی‌کند؛ محکومیت پس از امن شدن فضا هیچ تفاوتی با سکوت ندارد.

انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه علوم پزشکی تبریز