نکند فکر کنی در دل من یاد تو نیست 
🩹
🩹۱۱:۴۱
من ، این منو تغییر میدم
۱۷:۵۳
رمان ناحله#پارت_صد_و_هفتفاطمه تو یه اردوگاهی نگه داشتن!دیگه حالم از ماشین بهم میخورد. تقریبا بیشتر مسافرا پیاده شدن .کولمو از بالای سرم گرفتم و گذاشتمش رو دوشم.ریحانه و محمدم وسایلشونو گرفتن و پیاده شدن. کنار شمیم منتظر ریحانه ایستادم . قرار شد باهم بریم داخل.سنگینی کوله اذیتم میکرد. به دیوارایِ گلی نگاه میکردم که توش قاب عکس شهدا بود. کنارش با یه رنگ قرمز نوشته بود "شهدا را یاد کنید حتی با ذکر یک صلوات"ی نفس عمیق کشیدم و بوی اسفند و گلپرو به ریه هام کشیدم.یه سری خادم ایستاده بودن و خوش آمد میگفتن. جلوتر یه حالِ عجیبی بودیه نوای بی کلامی پخش میشد و خانوما به جای روسری چفیه سبز رو سرشون بسته بودن و آقایونم دور گردنشون چفیه سبز بود.یه سری اتوبوس بیرون اردوگاه خالی بود. همه گریه میکردن وهمو تو بغلشون میفشردن. داشتمنگاشون میکردم که صدای بوق پیاپی چندتا اتوبوس پشت هم توجهم و جلب کردبرگشتم ببینم چه خبره که متوجه شدم یه عده ای با همین لباس پیاده شدن .اونا اومدن تو و بقیه خادمایی که تو بودن رفتن تو اتوبوس. همشون بدون استثنا گریه میکردن حالم عجیب عوض شده بود. اونایی که تازه اومده بودن میخندیدن و شاد بودن. رفتم جلواز یکیشون پرسیدم جریان چیه؟چرا اینا گریه میکنن؟
با خنده گفت
+اینا خادمای اینجان.یک ماه بودن. الان دیگه رفتن و جاشونو دادن به خادمای جدید که ما باشیم.
با راهنمایی یه خادم رفتیم تو اردوگاه خانوما.
بعد چند دقیقه بهمون تو یه اتاق اسکان دادن .
من و شمیم و ریحانه وسایلمون و رو سه تا تخت کنار هم انداختیم که کسی جامون و نگیره بعدش هم گروهی باهم رفتیم سمت دستشویی!
واسه شام رفته بودیم سالن غذاخوری.
وقتی برگشتیم ریحانه و شمیم از خستگی رو تخت ولو شدن و خوابیدن.
همه ی چراغا خاموش بود
یه فکری به سرم زد.
آروم از رو تخت پاشدم و رفتم بیرون.
دوتا خادم رو یه صندلی نشسته بودن واروم اروم پچ پچ میکردن .
رفتم نزدیکشونو سلام کردم،اوناهم با خوشرویی جوابمو دادن.
بهشون نزدیک تر شدم وآروم گفتم
_ببخشید نخ و سوزن دارین؟
یکیشون خندید و گفت
+آره دارم
از جاش بلند شد و گفت
+با من بیا
پشت سرش رفتم.
رفت تو یه اتاقی و بعد چند ثانیه برگشت.
یه نخ قهوه ای خیلی زخیم با یه سوزن گنده بهم داد.
ازش گرفتم و تشکر کردم.
رفتم و روی سکوی دم یکی از اتاقا که چراغش روشن بود نشستم و دونه های تسبیح و از تو جیبم در اوردم و روی زمین ریختمشون.
سوزن و به زور نخ کردم . خدا رو شکر نخش به اندازه ی کافی ضخیم بود .
اخرین دونه ی تسبیح و به نخ کشیدم.
آخرشو به قسمت ریش ریش تسبیح گره زدم.
زیاد بد نشده بود .قابل تحمل بود.
تسبیحو گذاشتم تو جیبم و رفتم تو اتاق.
رو تخت دراز کشیدم و بعد چندتا پیامک به مامان و دادن خبرهای روز خوابم برد.
صبح رفتیم هویزه و فتح المبین یه حال عجیبی بهم دست داده بود قدم هامو که روی خاک میزاشتم ناخودآگاه گریم میگرفت.شهدا روباورکرده بودم و الان خیلی بیشتر از همیشه دوستشون داشتم !وقتی فکر میکردم میفهمیدم چقدر الانم از گذشتم قشنگ تره!حس میکردم با ارزش تر شدم!دیگه یاد گرفته بودم چادرم و چجوری رو سرم نگه دارم!چجوری جلوشو نگه دارم که باز نشه بهش عادت کرده بودم و از خدا خواستم همیشه رو سرم بمونه!با دقت به حرفای راویا گوش میکردم و واسه مظلومیت شهدا اشک میریختم و هر لحظه بیشتر از قبل به حرفای ریحانه پی میبردم!باکسی حرف نمیزدم!تو اتوبوس هم بیشتر وقت ها کتاب میخوندم.فرداشب عید بود ومن برای اولین بار پیش خانواده ام نبودم و برعکس تصور اصلاهم احساس ناراحتی نمیکردم!#نویسندگان:فاطمه زهرا درزی و غزاله میرزاپور
۱:۵۰
رمان ناحله#پارت_صد_و_هشتغروب شده بود!اومده بودیم جایی که بهش میگفتن طلاییه!نماز جماعت وکه خوندیم ،با بچه ها رفتیم و یه گوشه روی خاک ها نشستیم.دلم میخواست بدون فکر کردن به چیزی ساعت ها همونجا بشینم.ریحانه سعی میکرد منو وادار کنه به حرف زدن،ولی وقتی جواباش و تو یکی دوتا کلمه بهش میدادم میفهمید که موفق نشده و بیخیال میشد!با دستام خاک نرم زمین و جمع میکردم بعد دوباره پایین میریختمش. من دختری بودم که حاضر بودم پاهام از درد بشکنه ولی نشینم روخاکها و لباسم خاکی نشه ولی الان بدون هیچ غصه ای با آرامش نشسته بودم رو خاک و از خاکی شدن چادرم لذت می بردم!چادر خاکیم منو یاد روضه حضرت زهرا مینداخت!هرچی بیشتر هوا تاریک می شد دلم بیشتر میگرفت.به خاک زل زده بودم که با صدای پسرا با تعجب سرم وبالا آوردم شمعی که روی کیک تو دست محسن بود تعجبم و بیشتر کرد ریحانه با ذوق به شمیم نگاه کرد و گفت :تو میدونستی؟؟شمیم گفت:نه بابا.فقط محسن گفته بود تولد آقا محمده نگفت بود میخوان با کیک بیان بالاسرش!چطور یادم نبود تولد محمده؟محسن کیک و گذاشت کنار محمد که یه کتابی دستش بود.نمیدونم مفاتیح بود یا قرآن.شوکه شده بود و انتظار نداشت دوستاش تو طلاییه براش تولد بگیرن. محمد بلند شد و همه رو بغل کرد چون تاریک شده بود بقیه کاروان ها رفته بودن وفقط کاروان ما همراه تعدادی از خادما بودن.داشتم بهشون نگاه می کردم که یکی دستم و کشید.ریحانه بلندم کرد و تند تند به جمعشون نزدیک شد و گوشیش رو در آورد که فیلم بگیرهیخورده نزدیک تر که شدم نوشته رو کیکش و خوندم (شهید شی الهی)عکس محمد هم روش بود .توعکس لباسی شبیه لباس خادما تنش بود.دور هم نشستن .دوستاش باهاش شوخی میکردن به گفته دوستاش شمع و فوت کرد یکی گفت :عه حداقل قبلش آرزو میکردی بلاخره یکی راضی شه زنت شه یکی دیگه گفت :آقا محمد یه نگاه به شمع روی کیکت بنداز .بیست و هفت سالت شده،جهت اطلاع عرض کردم حاج آقایی که از حرف دوستای محمد خندش گرفته بود گفت :راست میگن آقا محمد .درست نیست جوون مذهبی مثه شما مجرد بمونه .دینت و کامل کن پسرمحمد خندید و در جوابشون گفت :ان شالله به زودی!تمام این مدت از خدا خواستم مهرم و به دلش بندازه .اگه قسمت نبود و نشد حداقل مهرش و از دل من بیرون کنه .بیشتر از قبل دلم گرفت .تصمیمم رو گرفته بودم .مامانم درست میگفت،آدمی که انتخاب کرده بودم درست بود ولی خودم چی ؟ منم آدم درستی بودم ؟نگاهم و ازشون گرفتم و دورشدم.نشستم رو زمین و پاهام رو تو بغلم جمع کردم یه صدای آشنایی به گوشم رسید چند وقتی که اینجا بودم،چند بار اینو گوش دادم و هر بار بی اراده گریم گرفت(دلم گرفته ،بازم چشام بارونیه وای... )تا اولین جمله رو خوند زدم زیر گریهحس کردم کلی چشم دارن بهم نگاه میکنن .خجالت می کشیدم ازشون! اون مداحی تموم شده بود اشکام رو پاک کردم واقعا سبک شده بودم.دستم وتوخاک فرو بردم و یاد حرف راوی افتادم (بچه ها دستتون که روی این خاکا باشه تو دست شهداست،میدونین چرا ؟ استوخوناشون و بردن ،گوشتشون اینجاست،پوستشون اینجاست .خونشون....)دوباره گریم گرفت.با احساس قدم هایی اشکام و پاک کردمریحانه بود :فاطمه تویی؟ سرم و آوردم بالا و با صدای گرفته گفتم:آره چرا تنها نشستی؟کلی دنبالت گشتم .بیا باید چند دقیقه دیگه بریم.از جام بلند شدم قدم هام و آروم برمیداشتم وپام رو به زمین نمیکوبیدم .
همه پخش شده بودن وبعضیا به اتوبوس برگشتن.
محمد یه گوشه نماز میخوند
با دیدنش یاده تسبیحی که براش درست کرده بودم افتادم
سجده که کرد دوتا تسبیح و کنارش گذاشتم.
یه تسبیح دیگه رو فتح المبین براش خریده بودم،جای تسبیحی که پاره شد
ازش دور شدم و به اتوبوس برگشتم.
سرم و به شیشه تکیه دادم و چشمام رو بستم.
_محمدداشتم شمع روی کیک رو به اصرار بچه ها فوت میکردم،ولی تمام مدت حواسم بهش بودداشتیم حرف میزدیم که متوجه شدم نیست امشب به خودم اعتراف کردم که دوسش دارم و از خدا خواستم کمک کنه بهترین تصمیم و بگیرم.خیلی تغییر کرده بود.سربه زیرو کم حرف شده بود .اون شیطنت قبلی تو چشماش پیدا نبود .کم کم داشت شبیه اسمش میشد و من چقدر ازاین اتفاق خوشحال بودم.نگاهم افتاد به تسبیحی که دوباره مثه قبل شده بود و تسبیح جدید کنارش .لبخند زدم،حس خوبی داشتم .از حس خوبی که داشتم عذاب وجدان گرفته بودم بخاطر همین دلم و زدم به دریا و ریحانه رو صدا زدم.اومد کنارم .دستش و گرفتم تا بشینه اطرافمون خلوت بود.به چشماش نگاه کردم و گفتم :من باید یه چیزی و بگم بهت+اینجا؟الان؟دیرمیشه رفتیم اردوگاه بگو!_نه باید الان بگم!به ناچار گفت:خب بگو_ریحانه یه چیزی شده!نگاه ریحانه رنگ ترس به خودش گرفت و : دیگه چیشده؟ یاحسین بازم مصیبت ؟#نویسندگان:فاطمه زهرا درزی و غزاله میرزاپور
۱:۵۱
- یکروایتعاشقانہ * .
ﺳـﺮ ﻗﺒﺮی نشسته بوﺩﻡ ،ﺑﺎﺭﺍﻥ میﺁﻣﺪ ، ﺭﻭی ِﺳﻨﮓ ِﻗﺒﺮ ﻧﻮشته ﺑﻮﺩ :شهـید مصطفی احمدیروشـن ؛ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺮﻳﺪﻡ ،مصطفـی ﺍﺯ من ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭی کرﺩه ﺑﻮﺩ ! . ﻭلی ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻘﺪ ﻧﻜﺮﺩه ﺑﻮﺩﻳﻢ .ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺧﻮﺍﺑﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﻌﺮﻳﻒ کرﺩﻡ ﺯﺩ زیر ﺧﻨﺪه ﻭ به ﺷﻮخی ﮔﻔﺖ ∶ﺑﺎﺩﻣﺠﻮﻥ ِﺑﻢ ﺁﻓﺖ ﻧﺪﺍﺭهﻭلی یك ﺑﺎﺭ خیلی ﺟﺪی ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ : کی شهید میشی مصطفی ؟ . ﻣﻜﺚ ﻧﻜﺮﺩ ﮔﻔﺖ : سی ﺳﺎلگی ! . ﺑﺎﺭﺍﻥ میﺑﺎﺭﻳﺪ شبی ك خاکش میکردیم :)
بهروایـتهمسـر ِـ شهیدمصطفیاحمدیروشن' ـ ـ ـ ــــــــ«𑁍»ــــــــ ـ ـ ـ
ﺳـﺮ ﻗﺒﺮی نشسته بوﺩﻡ ،ﺑﺎﺭﺍﻥ میﺁﻣﺪ ، ﺭﻭی ِﺳﻨﮓ ِﻗﺒﺮ ﻧﻮشته ﺑﻮﺩ :شهـید مصطفی احمدیروشـن ؛ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺮﻳﺪﻡ ،مصطفـی ﺍﺯ من ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭی کرﺩه ﺑﻮﺩ ! . ﻭلی ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻘﺪ ﻧﻜﺮﺩه ﺑﻮﺩﻳﻢ .ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺧﻮﺍﺑﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺗﻌﺮﻳﻒ کرﺩﻡ ﺯﺩ زیر ﺧﻨﺪه ﻭ به ﺷﻮخی ﮔﻔﺖ ∶ﺑﺎﺩﻣﺠﻮﻥ ِﺑﻢ ﺁﻓﺖ ﻧﺪﺍﺭهﻭلی یك ﺑﺎﺭ خیلی ﺟﺪی ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ : کی شهید میشی مصطفی ؟ . ﻣﻜﺚ ﻧﻜﺮﺩ ﮔﻔﺖ : سی ﺳﺎلگی ! . ﺑﺎﺭﺍﻥ میﺑﺎﺭﻳﺪ شبی ك خاکش میکردیم :)
بهروایـتهمسـر ِـ شهیدمصطفیاحمدیروشن
' ـ ـ ـ ــــــــ«𑁍»ــــــــ ـ ـ ـ۱:۵۲
۲:۰۲
۲:۱۵
۲:۲۱
اونی که منو بفهمه استادِ فلسفه ست
۱۱:۳۶
تو از من در من فراوان تری
۱۱:۳۹
این شعار نیست؛اعتقاد ماست!
۱۲:۲۴
جهت خوب شدن حال دلتون:))
۲:۰۱