حرفی با تو ندارم جز آنکه بگویم؛اشک شوق امانم نمیدهد وقتی کسی را میبینم که برای اثبات اصالتش، در میان جمع گردن فراز میکند و با صدای بلند میگوید:من فرزند یک معلمم!
مهدی میرعظیمیمعمار روایت
موسسه انتشارات یک صفحهایhttps://ble.ir/RadioYek
مهدی میرعظیمیمعمار روایت
موسسه انتشارات یک صفحهایhttps://ble.ir/RadioYek
۲:۲۵
تلنگر صبحگاه
حرفی با تو ندارم جز آن که بگویم اشک شوق امانم نمیدهد وقتی کسی را میبینم که برای اثبات اعتبار و اصالتش، در میان جمع، گردن فراز میکند و با صدای رسا میگوید:من فرزند یک مُعلّمم.
مهدی میرعظیمیمعمار روایت
فرزندانمان را هر صبح به تلنگری برای دوباره اندیشیدن دعوت کنید.
️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek
#تلنگر
حرفی با تو ندارم جز آن که بگویم اشک شوق امانم نمیدهد وقتی کسی را میبینم که برای اثبات اعتبار و اصالتش، در میان جمع، گردن فراز میکند و با صدای رسا میگوید:من فرزند یک مُعلّمم.
مهدی میرعظیمیمعمار روایت
فرزندانمان را هر صبح به تلنگری برای دوباره اندیشیدن دعوت کنید.️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek#تلنگر
۴:۳۰
The first, second, third and fourth world is like snake and ladders game.The ladders are the books while the unread books are the snakes.جهان اول و دوم و سوم و چهارم همان بازی مار و پله است. پلهاش کتاب است و مارش کتاب نخوانی.نویسنده: مهدی میرعظیمیمترجم: نیاز روستا
️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek#ترجمه
۱۰:۳۰
داستان لبخند معلمانه
زمین از تمیزی برق میزد. چند تابلو زیبا با رنگهای شاد روی دیوار نصب بود. خانمی روزنامه میخواند. به ظاهرش میآمد که دبیر بازنشسته باشد. با همان وقار و شکوه معلمها. به ساعت نگاه کردم هنوز ده دقیقه تا اولین قطار وقت مانده بود. جوانی بعد از من آمد. چند قدم که جلو رفت پا روی خط زرد گذاشت. از انتهای سالن صدایی بلند شد: «آقای عزیز؛ بیا عقب!». سرم را به طرف صاحب صدا چرخاندم و دیدم با سرعت به سمت جوان میآید. یکی از کارکنان مترو بود. وقتی به جوان رسید خیلی مودبانه او را به پشت خط زرد هدایت کرد. جوان که دلخور شده بود گفت: «آقای محترم؛ شما که با بچه حرف نمیزنی. هنوز تا آمدن قطار خیلی مانده». لبخندی زد و گفت: «من جسارت نکردم. وظیفه دارم که نگذارم کسی از خط زرد عبور کند». قانع نشد و گفت: «زیاد فیلم دیدی. خودت را خیلی جدی گرفتهای». مامور مترو فقط با لبخند پاسخش را داد. قطار آمد و من کنار جوان نشستم. خانم معلم هم نشست روبهروی ما. روزنامهاش را تا کرد و گفت: «تا حالا از خودتان پرسیدهاید که چرا بعضی نگهبانهای بیمارستان از دست بیمار ناراضی هستند و بیمار از پزشک؟ اگر دنبال کنید میبینید پزشک هم از مدیر بیمارستان راضی نیست و مدیر هم از نگهبان. اینها از شهرداری گلایه دارند و شهرداری از بیمبالاتی بعضی شهروندان به ستوه آمده. آن شهروندان از اداره برق گلهمندند و مسئولان برق از قبضهای معوقه مغازهداران کلافه شدهاند. مغازهداران از بیمه شکوه میکنند و بیمه نمیتواند مطالباتش را از بدهکاران وصول کند. در خبرها میآید که دهها نفر در سانحه قطار جان میبازند که دلیلش سهلانگاری یک آدم است». مکثی کرد و پرسید: «شما آن آدم را میشناسید؟» هردو از تعجب چشمهایمان را گرد کردیم. لبهایمان را ورچیدیم و ابروهایمان را بالا بردیم. گفت: «آن آدم همین مامور مترو بود. البته نه امروز بلکه فردا. این مامورِ جوانِ تازهکارِ مسئولیتپذیر با جان و دل و طبق شرح وظایفش کار میکند. شما بهجای تشویق، او را نکوهش میکنید و به او میگویید که خودت را جدی نگیر. کمکم سهلانگار میشود. فرداست که خدای ناکرده بشنویم یک کودک در ایستگاه مترو با قطار برخورد کرد». روزنامه تا شدهاش را سر شانه جوان زد و گفت: «یادت باشد که تو آن کودک را کُشتی!». نگاهی جدی به من کرد و گفت: «با تو هم هستم!». در شفافیت چشمش همان لبخندهای زیرکانه معلمانه موج میزد. از آن روز همیشه از سر تواضع و ارادت به ماموران مترو نگاه میکنم.
نویسنده: مهدی میرعظیمیمعمار روایت
فرزندانمان را هر شب به داستانی برای دوباره گوش دادن دعوت کنید.
️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek
#داستان
زمین از تمیزی برق میزد. چند تابلو زیبا با رنگهای شاد روی دیوار نصب بود. خانمی روزنامه میخواند. به ظاهرش میآمد که دبیر بازنشسته باشد. با همان وقار و شکوه معلمها. به ساعت نگاه کردم هنوز ده دقیقه تا اولین قطار وقت مانده بود. جوانی بعد از من آمد. چند قدم که جلو رفت پا روی خط زرد گذاشت. از انتهای سالن صدایی بلند شد: «آقای عزیز؛ بیا عقب!». سرم را به طرف صاحب صدا چرخاندم و دیدم با سرعت به سمت جوان میآید. یکی از کارکنان مترو بود. وقتی به جوان رسید خیلی مودبانه او را به پشت خط زرد هدایت کرد. جوان که دلخور شده بود گفت: «آقای محترم؛ شما که با بچه حرف نمیزنی. هنوز تا آمدن قطار خیلی مانده». لبخندی زد و گفت: «من جسارت نکردم. وظیفه دارم که نگذارم کسی از خط زرد عبور کند». قانع نشد و گفت: «زیاد فیلم دیدی. خودت را خیلی جدی گرفتهای». مامور مترو فقط با لبخند پاسخش را داد. قطار آمد و من کنار جوان نشستم. خانم معلم هم نشست روبهروی ما. روزنامهاش را تا کرد و گفت: «تا حالا از خودتان پرسیدهاید که چرا بعضی نگهبانهای بیمارستان از دست بیمار ناراضی هستند و بیمار از پزشک؟ اگر دنبال کنید میبینید پزشک هم از مدیر بیمارستان راضی نیست و مدیر هم از نگهبان. اینها از شهرداری گلایه دارند و شهرداری از بیمبالاتی بعضی شهروندان به ستوه آمده. آن شهروندان از اداره برق گلهمندند و مسئولان برق از قبضهای معوقه مغازهداران کلافه شدهاند. مغازهداران از بیمه شکوه میکنند و بیمه نمیتواند مطالباتش را از بدهکاران وصول کند. در خبرها میآید که دهها نفر در سانحه قطار جان میبازند که دلیلش سهلانگاری یک آدم است». مکثی کرد و پرسید: «شما آن آدم را میشناسید؟» هردو از تعجب چشمهایمان را گرد کردیم. لبهایمان را ورچیدیم و ابروهایمان را بالا بردیم. گفت: «آن آدم همین مامور مترو بود. البته نه امروز بلکه فردا. این مامورِ جوانِ تازهکارِ مسئولیتپذیر با جان و دل و طبق شرح وظایفش کار میکند. شما بهجای تشویق، او را نکوهش میکنید و به او میگویید که خودت را جدی نگیر. کمکم سهلانگار میشود. فرداست که خدای ناکرده بشنویم یک کودک در ایستگاه مترو با قطار برخورد کرد». روزنامه تا شدهاش را سر شانه جوان زد و گفت: «یادت باشد که تو آن کودک را کُشتی!». نگاهی جدی به من کرد و گفت: «با تو هم هستم!». در شفافیت چشمش همان لبخندهای زیرکانه معلمانه موج میزد. از آن روز همیشه از سر تواضع و ارادت به ماموران مترو نگاه میکنم.
نویسنده: مهدی میرعظیمیمعمار روایت
فرزندانمان را هر شب به داستانی برای دوباره گوش دادن دعوت کنید.️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek#داستان
۱۵:۳۰
لبخند معلمانه.mp3
۰۵:۵۱-۸.۰۶ مگابایت
نام داستان: لبخند معلمانه
نویسنده: مهدی میرعظیمی با صدای: منوچهر والیزاده و زهره اسعدسامانی
فرزندانمان را هر شب به داستانی برای دوباره گوش دادن دعوت کنید.
رادیو یک صفحهای را به دوستانتان معرفی کنید.https://ble.ir/RadioYek
#داستان_صوتی #داستان
نویسنده: مهدی میرعظیمی با صدای: منوچهر والیزاده و زهره اسعدسامانی
فرزندانمان را هر شب به داستانی برای دوباره گوش دادن دعوت کنید.رادیو یک صفحهای را به دوستانتان معرفی کنید.https://ble.ir/RadioYek#داستان_صوتی #داستان
۱۵:۳۱
کتابخوانیِ آسان!آنقدر آسان که دیگر هیچ بهانهای برای کتاب نخواندن موجه نباشد!
کتاب یک صفحهایhttps://ble.ir/RadioYek
کتاب یک صفحهایhttps://ble.ir/RadioYek
۱۷:۳۰
تلنگر صبحگاه
یادم باشد؛ یادم باشد؛ گاهی که میوه میخرم، بهویژه میوهی نوبَر، از هر نوع میوه، یکی دو سه تا بریزم توی کیسهای جداگانه و برسانم به دست آن پدر یا مادر، تا مبادا شرمندهی فرزندانشان شوند.
مهدی میرعظیمیمعمار روایت
عزیزانتان را هر صبح به تلنگری برای دوباره اندیشیدن دعوت کنید.
️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek
#تلنگر
یادم باشد؛ یادم باشد؛ گاهی که میوه میخرم، بهویژه میوهی نوبَر، از هر نوع میوه، یکی دو سه تا بریزم توی کیسهای جداگانه و برسانم به دست آن پدر یا مادر، تا مبادا شرمندهی فرزندانشان شوند.
مهدی میرعظیمیمعمار روایت
عزیزانتان را هر صبح به تلنگری برای دوباره اندیشیدن دعوت کنید.️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek#تلنگر
۴:۳۰
ساعت ده و ده دقیقهآشنایی با انتشارات یک صفحهایهیچ بهانهای برای کتاب نخواندن موجه نیست!کتاب یک صفحهای؛ شروعی ساده، برای تغییری ماندگار.
انتشارات یک صفحهای؛ با معماری روایت، هویت میسازد.
برای آشنایی بیشتر با کتاب یک صفحهای، به سایت ما مراجعه کنید:https://www.ketabeyek.com/۶:۴۰
When a couple build their relationship on trust and don’t let suspicion to get in there, recognize each other's independency and respect each other's privacy,probably the relation is going to be Reliable and Redoubtable.وقتی دو نفر بنای ارتباط را بر شالودۀ اعتماد بگذارند و در این بنا حدس و گمان را راه ندهند، استقلال فکری هم را به رسمیت بشناسند و به حریم خصوصی یکدیگر احترام بگذارند، احتمالاً رابطهای خواهند داشت مستحکم و قابل اتکا.نویسنده: مهدی میرعظیمیمترجم: نیاز روستا
️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek#ترجمه
۱۰:۳۰
داستان من میو!
وقتی پدربزرگ رسید همه ناهار خورده بودند. همانجا لب ایوان نشست و تشت را جلو کشید. شیر آب را توی تشت باز کرد و کفش و جورابهایش را درآورد. با همان آبی که داشت توی تشت میریخت دست و صورتش را شست و موهایش را تمیز کرد.شیر آب را بست و پاهایش را داخل تشت گذاشت. لبخندی زد و گفت: «پای آدم دل و جیگر آدمه. الآن؛ هم جیگرم خنک شد و هم قلبم حال اومد.»سینی را همانجا روی زمین گذاشتم؛ سینی گردی که سفره قلمکار کف آن پهن شده بود و مادربزرگ کاسه کواره آبگوشت را وسطش گذاشته بود. بشقاب سبزی و پیاز چهار قاچ، لیوان سفالی دوغ، نمکدان و فلفل و نان کنجدزده هم دور کاسه آبگوشت چیده شده بود. دلم میخواهد یکبار دیگر بنشینم و آبگوشت خوردن پدربزرگ را تماشا کنم. گفتم: «آقاجون، بفرمایید تا آبگوشت سرد نشده میل کنید.»خندید و گفت: «این نمکدون رو بده به بیبی و بگو پای گوشت سماق میگذارند نه نمک!»دویدم و کاسه کوچک سماق را از مادربزرگ گرفتم و آوردم کنار سینی گذاشتم. پدربزرگ پاهایش را زیر شیر، آب کشید و دمپایی پوشید. تشت را برداشت و کنار باغچه خالی کرد. غیر از دمپایی و خاک باغچه، هیچجا خیس نشد.روی تشکچه زیر داربست انگور نشست. سینی را جلوتر کشید و گفت: «باباجون، آب معجزه میکنه. الآن همه خستگی من رو شست و برد و یه قطره هم حروم نشد.» دست چپش را وسط نان گذاشت و با دست راست لقمهای از نان جدا کرد. خیلی ظریف آن را قاشقی کرد و با آن تکه گوشتی را از کاسه آبگوشت درآورد. نان با آبگوشت خیس شد. چربی گوشت هم از کنار لقمه توی کاسه میچکید. با این که سیر بودم؛ اما دهنم آب افتاد. پدربزرگ لقمه را به من داد و برای خودش لقمه دیگری گرفت. گربه پلنگی که خانهزاد منزل پدربزرگ بود، از روی دیوار پایین پرید و آمد مؤدب جلوی پدربزرگ نشست. هنوز دست پدربزرگ به دهنش نرسیده بود که گریه گفت: «میو». پدربزرگ نگاهی به من کرد و خندید. لقمه را جلوی گربه انداخت و لقمه بعدی را برای من گرفت. تا خرخره ناهار خورده بودم؛ ولی باز هم نمیتوانستم از آن لقمهها بگذرم. تا پدربزرگ رفت سراغ لقمه بعدی، گربه لقمه را خورده بود و همینطور که دور دهنش را میلیسید گفت: «میو».پدربزرگ دوباره لقمهاش را جلوی گربه انداخت. گربه فوری لقمه را خورد و نگاهی مظلومانه به پدربزرگ انداخت و گفت: «میو».پدربزرگ که یک چشمش به من بود که داشتم ریحان میجویدم و یک چشمش به گربه که محو تماشای کاسه آبگوشت بود، خندید و سینی را هل داد جلوی گربه و گفت: «آقا گربه، مثل این که شما دو نفر از من گشنهترید؛ این سینی خدمت شما، حالا من میو!»نتوانستم جلوی خندهام را بگیرم. گربه که انگار از خنده من خوشش نیامده بود، کمی عقبتر رفت و با صدای پیشت پیشتِ مادربزرگ که لنگلنگان به طرف ما میآمد، از همان راهی که آمده بود، بالای دیوار رفت. مادربزرگ غرغرکنان رو به پدربزرگ گفت: «همین کارها میکنی که گربه لوس میشه! چشم و رو که ندارند این گربهها!»
نویسنده: مهدی میرعظیمیمعمار روایت
فرزندانمان را هر شب به داستانی برای دوباره گوش دادن دعوت کنید.
️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek
#داستان
وقتی پدربزرگ رسید همه ناهار خورده بودند. همانجا لب ایوان نشست و تشت را جلو کشید. شیر آب را توی تشت باز کرد و کفش و جورابهایش را درآورد. با همان آبی که داشت توی تشت میریخت دست و صورتش را شست و موهایش را تمیز کرد.شیر آب را بست و پاهایش را داخل تشت گذاشت. لبخندی زد و گفت: «پای آدم دل و جیگر آدمه. الآن؛ هم جیگرم خنک شد و هم قلبم حال اومد.»سینی را همانجا روی زمین گذاشتم؛ سینی گردی که سفره قلمکار کف آن پهن شده بود و مادربزرگ کاسه کواره آبگوشت را وسطش گذاشته بود. بشقاب سبزی و پیاز چهار قاچ، لیوان سفالی دوغ، نمکدان و فلفل و نان کنجدزده هم دور کاسه آبگوشت چیده شده بود. دلم میخواهد یکبار دیگر بنشینم و آبگوشت خوردن پدربزرگ را تماشا کنم. گفتم: «آقاجون، بفرمایید تا آبگوشت سرد نشده میل کنید.»خندید و گفت: «این نمکدون رو بده به بیبی و بگو پای گوشت سماق میگذارند نه نمک!»دویدم و کاسه کوچک سماق را از مادربزرگ گرفتم و آوردم کنار سینی گذاشتم. پدربزرگ پاهایش را زیر شیر، آب کشید و دمپایی پوشید. تشت را برداشت و کنار باغچه خالی کرد. غیر از دمپایی و خاک باغچه، هیچجا خیس نشد.روی تشکچه زیر داربست انگور نشست. سینی را جلوتر کشید و گفت: «باباجون، آب معجزه میکنه. الآن همه خستگی من رو شست و برد و یه قطره هم حروم نشد.» دست چپش را وسط نان گذاشت و با دست راست لقمهای از نان جدا کرد. خیلی ظریف آن را قاشقی کرد و با آن تکه گوشتی را از کاسه آبگوشت درآورد. نان با آبگوشت خیس شد. چربی گوشت هم از کنار لقمه توی کاسه میچکید. با این که سیر بودم؛ اما دهنم آب افتاد. پدربزرگ لقمه را به من داد و برای خودش لقمه دیگری گرفت. گربه پلنگی که خانهزاد منزل پدربزرگ بود، از روی دیوار پایین پرید و آمد مؤدب جلوی پدربزرگ نشست. هنوز دست پدربزرگ به دهنش نرسیده بود که گریه گفت: «میو». پدربزرگ نگاهی به من کرد و خندید. لقمه را جلوی گربه انداخت و لقمه بعدی را برای من گرفت. تا خرخره ناهار خورده بودم؛ ولی باز هم نمیتوانستم از آن لقمهها بگذرم. تا پدربزرگ رفت سراغ لقمه بعدی، گربه لقمه را خورده بود و همینطور که دور دهنش را میلیسید گفت: «میو».پدربزرگ دوباره لقمهاش را جلوی گربه انداخت. گربه فوری لقمه را خورد و نگاهی مظلومانه به پدربزرگ انداخت و گفت: «میو».پدربزرگ که یک چشمش به من بود که داشتم ریحان میجویدم و یک چشمش به گربه که محو تماشای کاسه آبگوشت بود، خندید و سینی را هل داد جلوی گربه و گفت: «آقا گربه، مثل این که شما دو نفر از من گشنهترید؛ این سینی خدمت شما، حالا من میو!»نتوانستم جلوی خندهام را بگیرم. گربه که انگار از خنده من خوشش نیامده بود، کمی عقبتر رفت و با صدای پیشت پیشتِ مادربزرگ که لنگلنگان به طرف ما میآمد، از همان راهی که آمده بود، بالای دیوار رفت. مادربزرگ غرغرکنان رو به پدربزرگ گفت: «همین کارها میکنی که گربه لوس میشه! چشم و رو که ندارند این گربهها!»
نویسنده: مهدی میرعظیمیمعمار روایت
فرزندانمان را هر شب به داستانی برای دوباره گوش دادن دعوت کنید.️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek#داستان
۱۵:۳۰
من میو.mp3
۰۵:۴۹-۸ مگابایت
نام داستان: من میو
نویسنده: مهدی میرعظیمی با صدای: منوچهر والیزاده و زهره اسعدسامانی
فرزندانمان را هر شب به داستانی برای دوباره گوش دادن دعوت کنید.
رادیو یک صفحهای را به دوستانتان معرفی کنید.https://ble.ir/RadioYek
#داستان_صوتی #داستان
نویسنده: مهدی میرعظیمی با صدای: منوچهر والیزاده و زهره اسعدسامانی
فرزندانمان را هر شب به داستانی برای دوباره گوش دادن دعوت کنید.رادیو یک صفحهای را به دوستانتان معرفی کنید.https://ble.ir/RadioYek#داستان_صوتی #داستان
۱۵:۳۱
کتابخوانیِ آسان!آنقدر آسان که دیگر هیچ بهانهای برای کتاب نخواندن موجه نباشد!
کتاب یک صفحهایhttps://ble.ir/RadioYek
کتاب یک صفحهایhttps://ble.ir/RadioYek
۱۷:۳۰
تلنگر صبحگاه
بچه که بودم پدری داشتم اندازهی خانهمان. گاهی چیزی را از او پنهان میکردم، اگر مدادم در مدرسه گم میشد یا لیوانی از دستم میافتاد و میشکست!من بزرگ شدم و پدرم آسمانی شد. حالا نه میتوانم چیزی را از او پنهان کنم و نه حتی اندیشهام را! هیچجا و هیچوقت بی او نیستم. چون حالا پدری دارم یزرگتر از همهی دنیا!
مهدی میرعظیمیمعمار روایت
عزیزانتان را هر صبح به تلنگری برای دوباره اندیشیدن دعوت کنید.
️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek
#تلنگر
بچه که بودم پدری داشتم اندازهی خانهمان. گاهی چیزی را از او پنهان میکردم، اگر مدادم در مدرسه گم میشد یا لیوانی از دستم میافتاد و میشکست!من بزرگ شدم و پدرم آسمانی شد. حالا نه میتوانم چیزی را از او پنهان کنم و نه حتی اندیشهام را! هیچجا و هیچوقت بی او نیستم. چون حالا پدری دارم یزرگتر از همهی دنیا!
مهدی میرعظیمیمعمار روایت
عزیزانتان را هر صبح به تلنگری برای دوباره اندیشیدن دعوت کنید.️ با رسانه رادیو یک صفحهای همراه باشید:https://ble.ir/RadioYek#تلنگر
۴:۳۰
