بازارسال شده از
پیام حضرت آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای رهبر معظّم انقلاب اسلامی بهمناسبت چهلمین روز شهادت رهبر عظیمالشأن انقلاب .pdf
۱۸۱.۴۸ کیلوبایت
پیام حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای رهبر معظّم انقلاب اسلامی بهمناسبت چهلمین روز شهادت حضرت آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای قائد عظیمالشأن انقلاب (قدّس الله نفسه الزکیه) و مسائل مهم مربوط به جنگ تحمیلی سوم | ۲۰/فروردین/۱۴۰۵ farsi.khamenei.ir/news-content?id=62808 @rahbar_enghelab_ir۱۹:۴۸
بعد از چهل و چند روز، بالاخره دلت به حالم سوخت….روزهای اول هر چه از استاد میپرسیدم چیزی از وسایل بابا پیدا نکردید، با استیصال میگفت، چیزی مگر مانده؟بعد رفتی معراج، فهمیدم انگشترت در دستت هست، همان انگشتری که شد نشانهی ما برای شناختنت، که کنار در عروجیان از من پرسید؛ رکاب انگشتر بابا را یادت هست؟ انگشترت نگین نداشت آخر.بین خودمان باشد، لحظه اول، چشمم سیاهی رفت، باورم نشد آن انگشتر، انگشتر تو باشد، انگار که نشناسمش، بعد اما آن لوزیهای کوچک آشنا را دیدم، کجا بود عقیق سرخت بابا؟
تا روز تدفین، بارها و بارها به حاج میم گفتم، انگشتر بابا را برایم میاورید؟ نکند بماند در دستش؟قول داد که میاورد، روز تدفین اما، وقتی همه رفتند، کنار مزارت، که چقدر دیدنش عجیب بود، گفت؛ هر چه کردیم، انگشتر از دستش در نیامد…تو انگشترت را برده بودی بابا، شاید برای آنکه روز رجعت، با همان رکابِ در دست بیدار شوی، و خودش یک عقیق سرخ بگذارد روی رکاب خالیات…
چهل و چند روز تمام، با خودم فکر میکردم، چرا هیچ چیز از لحظات آخر خودت برایمان نگذاشتی؟ تا اینکه بالاخره یکی از دوستانت گفت، کیف تو پیش اوست، کیف که البته، خیلی دوست نداشت در موردش حرف بزند، من اما چند بار در طول مکالمهی کوتاهمان از او خواستم، کیف را هر چه که هست، برایمان بیاورد، و چند ساعت بعد، بالاخره دلت به حالم سوخت، کیفت آنجا بود، جلوی چشمم.
بعد آن انفجار هیچ چیز مثل قبل نبود بابا، حتی کیف تو، کیف مشکیات که هر روز میگذاشتی روی شانهات، باورت میشود که اصلا مشکی نبود؟ یک رنگ عجیب بین طوسی و خاکی و متلاشی…کیفِ بیچاره، زخمی بود، بندی که پاره شده بود، و زخمهایی که جای جای کیف سر باز کرده بودند، زیپهایی که دیگر شکل زیپ نبودند…کیف را باز کردم بابا، و بغض چند وقتهام را هم، گفته بودم بغضی دارم که جز در آغوش تو سبک نمیشود، کیفت عطر آغوش تو را داشت، بین خودمان باشد، دلم سبک نشد، اما رها کردم اشکهای بینوا را…کیفت را باز کردم، راستی، کیفت هم همان عطر عجیب را داشت، یک بوی خاک آلود و دلهره آور که همه چیزهای جامانده از انفجار دارند، پیکرها، اجسام، آوار…کیف پولت را بیرون آوردم، عکس های کوچک سه در چهار هم پر از غبار بودند، عکسهای من و فاطمه، و عمو، عمو علی که سالها با حسرت میگفتی خیلی مهربان بود…گوشیات هم بود بابا، همان که کلی عکس داشتی از سفرهات، و کلیپهایی که میدیدی و ذخیره میکردی، بعد یکهو صدایم میزدی که بیا ببین، دلم برای کلیپها هم تنگ شده…بعد تسبیح، تسبیحی که رنگش عوض شده بود و نخ میان مهرهها هم طاقت نیاورده بود، چند مهره هم کف کیف ریخته بود راستی، جدایشان کردم و کنار تسبیح گذاشتم.عینکت هم بود، نه آن عینکی که روی چشمت بود و تازه خریده بودی و مدام در مورد اینکه چقدر کیفیتش فوق العاده است برایمان میگفتی، عینک مطالعه که شیشهاش شکسته بود و خودش، له شده بود.من کیف را نمیدیدم بابا، خاطرات را میدیدم، همه چیز نام تو را فریاد میزد، همه چیز میگفت بابا؛من کیف را نمیدیدم، فقط مدام با خودم فکر میکردم، انفجاری که با کیف و گوشی و دیگر چیزها این کار را کرده، بر سر تو چه آورده؟بین خودمان باشد، تا یک روز بعد نوک انگشتانم به خاطر برخورد با کیفت میسوخت، و نه، انگشتم نبود، قلبم میسوخت بابا، از فکر اینکه آن مادهی لعنتی چه بود که بعد از چهل و چند روز، دست مرا میسوزاند، که چهل و چند روز قبل، چطور تو را سوزانده بود؟
بین خودمان باشد، دلم برایت تنگ شده بابا
امضا: دختر دیگرت…
تا روز تدفین، بارها و بارها به حاج میم گفتم، انگشتر بابا را برایم میاورید؟ نکند بماند در دستش؟قول داد که میاورد، روز تدفین اما، وقتی همه رفتند، کنار مزارت، که چقدر دیدنش عجیب بود، گفت؛ هر چه کردیم، انگشتر از دستش در نیامد…تو انگشترت را برده بودی بابا، شاید برای آنکه روز رجعت، با همان رکابِ در دست بیدار شوی، و خودش یک عقیق سرخ بگذارد روی رکاب خالیات…
چهل و چند روز تمام، با خودم فکر میکردم، چرا هیچ چیز از لحظات آخر خودت برایمان نگذاشتی؟ تا اینکه بالاخره یکی از دوستانت گفت، کیف تو پیش اوست، کیف که البته، خیلی دوست نداشت در موردش حرف بزند، من اما چند بار در طول مکالمهی کوتاهمان از او خواستم، کیف را هر چه که هست، برایمان بیاورد، و چند ساعت بعد، بالاخره دلت به حالم سوخت، کیفت آنجا بود، جلوی چشمم.
بعد آن انفجار هیچ چیز مثل قبل نبود بابا، حتی کیف تو، کیف مشکیات که هر روز میگذاشتی روی شانهات، باورت میشود که اصلا مشکی نبود؟ یک رنگ عجیب بین طوسی و خاکی و متلاشی…کیفِ بیچاره، زخمی بود، بندی که پاره شده بود، و زخمهایی که جای جای کیف سر باز کرده بودند، زیپهایی که دیگر شکل زیپ نبودند…کیف را باز کردم بابا، و بغض چند وقتهام را هم، گفته بودم بغضی دارم که جز در آغوش تو سبک نمیشود، کیفت عطر آغوش تو را داشت، بین خودمان باشد، دلم سبک نشد، اما رها کردم اشکهای بینوا را…کیفت را باز کردم، راستی، کیفت هم همان عطر عجیب را داشت، یک بوی خاک آلود و دلهره آور که همه چیزهای جامانده از انفجار دارند، پیکرها، اجسام، آوار…کیف پولت را بیرون آوردم، عکس های کوچک سه در چهار هم پر از غبار بودند، عکسهای من و فاطمه، و عمو، عمو علی که سالها با حسرت میگفتی خیلی مهربان بود…گوشیات هم بود بابا، همان که کلی عکس داشتی از سفرهات، و کلیپهایی که میدیدی و ذخیره میکردی، بعد یکهو صدایم میزدی که بیا ببین، دلم برای کلیپها هم تنگ شده…بعد تسبیح، تسبیحی که رنگش عوض شده بود و نخ میان مهرهها هم طاقت نیاورده بود، چند مهره هم کف کیف ریخته بود راستی، جدایشان کردم و کنار تسبیح گذاشتم.عینکت هم بود، نه آن عینکی که روی چشمت بود و تازه خریده بودی و مدام در مورد اینکه چقدر کیفیتش فوق العاده است برایمان میگفتی، عینک مطالعه که شیشهاش شکسته بود و خودش، له شده بود.من کیف را نمیدیدم بابا، خاطرات را میدیدم، همه چیز نام تو را فریاد میزد، همه چیز میگفت بابا؛من کیف را نمیدیدم، فقط مدام با خودم فکر میکردم، انفجاری که با کیف و گوشی و دیگر چیزها این کار را کرده، بر سر تو چه آورده؟بین خودمان باشد، تا یک روز بعد نوک انگشتانم به خاطر برخورد با کیفت میسوخت، و نه، انگشتم نبود، قلبم میسوخت بابا، از فکر اینکه آن مادهی لعنتی چه بود که بعد از چهل و چند روز، دست مرا میسوزاند، که چهل و چند روز قبل، چطور تو را سوزانده بود؟
بین خودمان باشد، دلم برایت تنگ شده بابا
امضا: دختر دیگرت…
۱۹:۳۶
کشور دوست عزیز
تکیه دادم به میلههای ضریحگونهی مشکی رنگ، به موکت آبی و سفید، به دیوار بتنی جلوی کوچه... دلم خیلی سبک شد، گرچه هنوز یک عالم بغض دارم و یک عالم اشک ریخته نشده و یک بغل دل تنگ... بین خودمان باشد، من فقط به خاطر یک چیز از بابا دلگیر شدم بعد از شهادتش؛ آن هم اینکه آنقدر سریع بعد از آقا رفت که فرصت گریه کردن برای او را از من گرفت. من فقط یک و سه چهارم روز وقت داشتم برای آقا عزادار باشم و هر وقت دلم خواست برایش گریه کنم... چون چطور هر دفعه میتوانستم توضیح بدهم که« نگران نباشید، گریهام برای آقاست...» چطور میتوانستم بین اشکهایم تفکیک قائل بشوم و بفهمم کدامشان برای آقا هستند تا بهشان اجازه بدهم جاری شوند؟ کاش این کوچه را برای همیشه زیارتگاه بکنند...
پ.ن: به عکس آقا که جلوی کوچه زدهاند دقت کردهاید؟ دارد به آدمهای توی حسینیه که آمده بودند دیدنش و ایستاده بودند و شاید هم به ما میگوید:«بفرمائید، بفرمائید.»
@Saeedehghe | روزنوشت سعیده ☫
تکیه دادم به میلههای ضریحگونهی مشکی رنگ، به موکت آبی و سفید، به دیوار بتنی جلوی کوچه... دلم خیلی سبک شد، گرچه هنوز یک عالم بغض دارم و یک عالم اشک ریخته نشده و یک بغل دل تنگ... بین خودمان باشد، من فقط به خاطر یک چیز از بابا دلگیر شدم بعد از شهادتش؛ آن هم اینکه آنقدر سریع بعد از آقا رفت که فرصت گریه کردن برای او را از من گرفت. من فقط یک و سه چهارم روز وقت داشتم برای آقا عزادار باشم و هر وقت دلم خواست برایش گریه کنم... چون چطور هر دفعه میتوانستم توضیح بدهم که« نگران نباشید، گریهام برای آقاست...» چطور میتوانستم بین اشکهایم تفکیک قائل بشوم و بفهمم کدامشان برای آقا هستند تا بهشان اجازه بدهم جاری شوند؟ کاش این کوچه را برای همیشه زیارتگاه بکنند...
پ.ن: به عکس آقا که جلوی کوچه زدهاند دقت کردهاید؟ دارد به آدمهای توی حسینیه که آمده بودند دیدنش و ایستاده بودند و شاید هم به ما میگوید:«بفرمائید، بفرمائید.»
@Saeedehghe | روزنوشت سعیده ☫
۱۷:۱۷
(این بچهی منه، خب باید با خودم همه جا ببرمش…)
.زینب میگفت، در مورد عروسکش، عروسکی که ریخت و قیافه هم ندارد چندان، سر و صورتش هم خط خطیست، ولی از بغلش جدایش نمیکرد، یادت هست دیگر؟بعد البته دستش خسته میشد، عروسک را میداد بغل تو، و آن تصویر عجیب را میساخت؛ حاجی، عروسک در بغل.من هر بار که تو را در آن تصویر میدیدم، با خودم فکر میکردم بچهها اگر ببینند حاجی عروسک بغل کرده چه میگویند؟ یادت میاید یک بار که داشتی میرفتی سر کار، زینب یک گل سر زده بود گوشهی موهات، و تو فراموشش کرده بودی؟ دم در نجاتت دادم، از اینکه حاجی گلسر به سر باشی و حسابی همه را بخندانی…بگذریم، آمدیم سر بزنیم حاجیجان، زینب هم بود، با بچهاش، اتفاقا بچه را داد بغل شما، مادر نگران بود که عروسک را نگذارید روی مزار بابا، ولی مگر مهم است؟ بگذار همه بدانند، حاجی یک دختر پنج ساله داشت، که شبها وقتی خسته میرسید خانه، مینشست کنارش و با او بازی میکرد، عروسکش را بغل میگرفت و گل سرش را به سر میزد، حاجی قلب لطیفی داشت که وقتی از خانه میرفت بیرون در جیبش پنهانش میکرد، تا دشمن را بیچاره کند.
راستی بابا، من هم بچهی توام، نمیشد با خودت همه جا ببریام؟
امضا: دختر دیگرت، نرگس
.زینب میگفت، در مورد عروسکش، عروسکی که ریخت و قیافه هم ندارد چندان، سر و صورتش هم خط خطیست، ولی از بغلش جدایش نمیکرد، یادت هست دیگر؟بعد البته دستش خسته میشد، عروسک را میداد بغل تو، و آن تصویر عجیب را میساخت؛ حاجی، عروسک در بغل.من هر بار که تو را در آن تصویر میدیدم، با خودم فکر میکردم بچهها اگر ببینند حاجی عروسک بغل کرده چه میگویند؟ یادت میاید یک بار که داشتی میرفتی سر کار، زینب یک گل سر زده بود گوشهی موهات، و تو فراموشش کرده بودی؟ دم در نجاتت دادم، از اینکه حاجی گلسر به سر باشی و حسابی همه را بخندانی…بگذریم، آمدیم سر بزنیم حاجیجان، زینب هم بود، با بچهاش، اتفاقا بچه را داد بغل شما، مادر نگران بود که عروسک را نگذارید روی مزار بابا، ولی مگر مهم است؟ بگذار همه بدانند، حاجی یک دختر پنج ساله داشت، که شبها وقتی خسته میرسید خانه، مینشست کنارش و با او بازی میکرد، عروسکش را بغل میگرفت و گل سرش را به سر میزد، حاجی قلب لطیفی داشت که وقتی از خانه میرفت بیرون در جیبش پنهانش میکرد، تا دشمن را بیچاره کند.
راستی بابا، من هم بچهی توام، نمیشد با خودت همه جا ببریام؟
امضا: دختر دیگرت، نرگس
۱۱:۳۳
اردبیلیم. بابا رفتم سه گوش خریدم(یا آن طور که تو میگفتی و ه آخرش را کمی میکشیدی) از همان جای همیشگی. از همانهایی که تعریف میکردی وقتی بچه بودی بعد از مدرسه همیشه میخوردی. دفعه قبل که اردبیل بودیم یک عکس ازت گرفتم. پیرهن آبی تنت است، پاکت را گرفتهای دستت و داری واقعا دولپی سه گوش میخوری و خودت هم خندهات گرفته.
@Saeedehghe | روزنوشت سعیده ☫
@Saeedehghe | روزنوشت سعیده ☫
۱۱:۲۷