بله | کانال 🔮UNIVERSE🔮

۶ دی ۱۳۹۹

چهارفضانورد برای سفر به فضا با کپسول اسپیس ایکس آماده می شوندشنبه آینده ۴ فضانورد همراه کپسول اسپیس ایکس از خاک آمریکا به ایستگاه فضایی بین المللی سفر می کنند. این فضانوردان اکنون وارد مقر فضایی کندی شده اند. به نقل از آسوشیتدپرس، ۴ فضانورد روز گذشته به مقر فضایی کندی وارد شدند تا برای دومین پرتاب فضانوردان به فضا در کپسول اسپیس ایکس در هفته آینده آماده شوند. قرار است شنبه هفته آینده سه فضانورد ناسا همراه همتای ژاپنی خود به ایستگاه فضایی بین المللی سفر کنند. این سفر از خاک آمریکا شروع و پس از ۶ بار مدار زدن دور زمین ( کمتر از ۹ ساعت) به مقصد می رسد. این فضانوردان برای احتیاط به مدت یک یا دو هفته در قرنطینه بوده اند. این ماموریت اهمیت خاصی برای ناسا دارد زیرا از مدت ها قبل مشغول آماده سازی برای ارسال دوباره فضانوردان از خاک آمریکا به ایستگاه فضایی بین المللی با کمک شرکت های خصوصی است. البته پیش از این نیز دو فضانورد به طور آزمایشی همراه کپسول کرودراگون به ایستگاه فضایی بین المللی سفر کرده اند. اما این بار ۴ فضانورد همراه کپسول اسپیس ایکس به این آزمایشگاه فضایی می روند. جیم بریدنستاین مدیر ناسا در خوشامدگویی به فضانوردان گفت: اشتباه نکنید، در سفرهای فضایی، هر پرواز یک پرواز آزمایشی به حساب می آید. اما این امر را هم باید در نظر گرفت که ما باید بتوانیم به طور مرتب به ایستگاه فضایی بین المللی برویم.لینک رو منتشر کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۱۱:۴۹

معرفی گیاه تنهایی که 100000000 سال است سالم مانده!

۱۱:۵۵

یک گل ۱۰۰ میلیون ساله کشف شدمحققان گلی بسیار کوچک با عرض ۲ میلی متر در کهربا کشف کرده‌اند که قدمت آن حدود ۱۰۰ میلیون سال است. به نقل از دیلی میل، یک گونه نادر گل ۱۰۰ میلیون ساله پس از شکوفا شدن، نور خورشید را دریافت کرد. محققان دانشگاه ایالتی اورگان نوع جدیدی از نهاندانه (gymnosperm) متعلق به عصر کرتاسه را در یک تکه کهربا کشف کرده‌اند که در میانمار یافته شده است. این گیاه Valviloculus pleristaminis نام گرفته و به خانواده برگ بو تعلق دارد که با گیاه blackheart sassafras در استرالیا مرتبط است. هرچند فاصله میانمار و استرالیا بیش از ۴ هزار مایل است اما در زمانیکه این گل در رزین محبوس شده، این کشورها بخشی از ابر قاره گوندوانا بوده‌اند. به گفته جورج پیونار یکی از دیرین شناسان دانشگاه اورگان این گیاه بخشی از جنگلیس است که حدود ۱۰۰ میلیون سال قبل وجود داشته است. او می‌گوید: این گیاه نر بسیار کوچک است و عرضی حدود ۲ میلی متر دارد اما حدود ۵۰ پرچم دارد که به طور مارپیچ قرار دارند و بساک های آن به سمت آسمان نشانه رفته‌اند. باوجود آنکه این گیاه بسیار کوچک است اما جزئیات آن بسیار دقیق حفظ شده‌اند. این کشف احتمالاً بخشی از یک گیاه با گل‌هایی مشابه است. تحقیق درباره کشف مذکور در ژورنال تحقیقات گیاه شناسی انستیتو تگزاس منتشر شده است.لینک کانال مارو منتشر کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۱۱:۵۷

۱۲:۰۰

(سو) به انگلیسی: Sue نامی است که به فسیل (FMNH PR 2081) داده‌اند. این فسیل بزرگترین، گران‌ترین و حفظ‌شده‌ترین فسیل یک تیرانوسور است که تاکنون یافت شده‌است. طول آن ۴۳ فوت (۱۳ متر)، ارتفاع آن نیز ۱۳ فوت (۴٫۰ متر) و وزنش هم بین ۸٫۴ تا ۱۴ تن تخمین زده می‌شود. سو در تابستان ۱۹۹۰ در جریان کاوش‌های دیرینه‌ شناسی سو هندریکسون یافت شد و نام فسیل به افتخار وی گذاشته‌ شده‌ است. در سال ۱۹۹۷ این فسیل با قیمت ۷٫۶ میلیون دلار خریداری شد که بالاترین پولی است که بابت سنگواره یک دایناسور پرداخت شده‌است. و اکنون این فسیل برای نمایش دائمی در موزه تاریخ طبیعی فیلد در شیکاگو، ایلی‌ نوی قرار دارد.کانال مارو به دوستانتون هم معرفی کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۱۸:۱۵

آرژانتینوسوروس؛ بزرگترین دایناسوری که روی زمین زیسته‌ است(دایناسورها)به انگلیس Dinosaurs گروهی از خزندگان مهره ‌داری بودند که برای بیش از ۱۶۰ میلیون سال حاکم بر زمین بودند. قبل از دوره تریاسه (حدود ۲۳۰ میلیون سال پیش) تا آخر دوره کرتاسه (حدود ۶۵ میلیون سال پیش) بیش‌تر آن‌ها در رویداد انقراض کرتاسه - پالئوژن منقرض شدند. بررسی بازمانده‌های کهن‌بال (آرکئوپتریکس) در ۱۸۶۱ نشان دهنده یک رابطه بین دایناسورها و پرندگان است. دانشمندان امروزه در اسکلت پرندگان استخوانی را که فقط در دایناسورها وجود داشته است پیدا کرده‌اند. صرف نظر از حضور اثرهای سنگواره شده، نیاپرنده خیلی به مانند آراسته‌آرواره (دایناسور درنده کوچک) است. تحقیقاتی که در حدود سال ۱۹۷۰ انجام شده نشان می‌دهد دایناسورهای دَدپا به احتمال زیاد نیاکان پرندگان هستند؛ در واقع، بسیاری از دیرین‌شناسان پرندگان را مانند دایناسورهای بازمانده درنظر می‌گیرند و بر این باورند که دایناسورها و پرندگان باید با هم زیر یک رده (زیست‌شناسی) قرار داده شوند. امروزه ۱۰۰۰۰ گونه از پرندگان به این گروه تعلق دارند.آرژانتینوساروس ((Argentinosaurus)) اولین بار در سال ۱۹۸۷، توسط یک چوپان در آرژانتین کشف شد. این چوپان، یکی از استخوان‌های پای این دایناسور غول‌پیکر را با کنده‌ی درخت اشتباه گرفته بود. چند سال بعد و در اوایل دهه‌ی ۹۰ میلادی، این دایناسور توسط محققان آرژانتینی، رسما معرفی شد. آرژانتینوساروس نزدیک به ۹۵ میلیون سال پیش (اواخر دوره‌ی کرتاسه) در آمریکای جنوبی می‌زیسته. بزرگ‌ترین اسکلتی که از این دایناسور کشف شده، در موزه‌ی Museo Carmen Funes در آرژانتین نگهداری می‌شود که نزدیک به ۴۰ متر طول و ۷٫۳ متر ارتفاع دارد. با توجه به استخوان‌های کشف شده و مقایسه‌شان با دایناسورهای مشابه، وزن آرژانتینوساروس چیزی بین ۸۰ تا ۱۰۰ تن تخمین زده شده است. این دایناسور در تمام طول عمرش در حال رشد بوده و محققان اعلام کرده‌اند که هیچ‌گاه رشد بدن‌شان متوقف نمی‌شده. سایز یک آرژانتینوساروس بالغ، می‌توانست تا ۲۵ هزار برابر یک نوزاد تازه از تخم خارج شده، باشد. آرژانتینوساروس یک دایناسور گیاه‌خوار بود. گردن بسیار بلند آرژانتینوساروس کمک می‌کرد تا بتواند گیاهان بالای درخت‌های غول‌پیکر را خورده یا بر روی سطح زمین، در میان علف‌ها و بوته‌ها، به دنبال غذای مورد نظرش بگردد. غذا پس از جویده شدن، باید تمام مسیر گردن بلند آرژانتینوساروس را طی می‌کرد و پس از ورود به معده، توسط سنگ معده (Gastroliths) به قطعات بسیار ریز و نرم تبدیل می‌شد. در سال ۲۰۱۳، آرژانتینوساروس توسط چند محقق به‌صورت کامپیوتری شبیه‌سازی شد تا بتوانند نحوه‌ی حرکت این دایناسور را تشخیص دهند. ابتدا اسکلت کامل این دایناسور ساخته شد و سپس ماهیچه‌ها و عضلات هم بر روی این اسکلت سوار شد تا بتوانند سرعت و نحوه‌ی گام برداشتن آرژانتینوساروس را شبیه‌سازی کنند. طبق نتیجه‌ی این بررسی، آرژانتینوساروس می‌تواند با سرعت حداکثر ۸ کیلومتر بر ساعت گام بردارد.لینک رو منتشر کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۱۸:۳۷

۷ دی ۱۳۹۹

دانشمندان از کشف گونه جدیدی از دایناسورهای پرنده خبر دادند که طول بال‌های آن به بیش از ۶ متر می‌رسد. آنها ادعا می‌کنند فسیل پرنده‌ای موسوم به پلاگورنیس ساندرسی (Sandersi Pelagornis) را کشف کرده‌اند که صاحب وسیع‌ترین بال در میان پرندگان است. اما این پرنده در حال حاضر وجود ندارد . بلکه میلیونها سال پیش زندگی می کرده است.محققان و جانورشناسان، همواره در پی کشف و بررسی آثار به جا مانده از موجودات در گذشتۀ زمین بوده و هستند. گاهی این تحقیقات، به ثمر رسیده و دانشمندان با کشفِ بقایای جانداران، قادر به بازسازی شکلِ ظاهری آن ها می شوند. پس از بررسی بیشتر نیز، می توان توانایی های مختلف این موجودات را کشف کرد. پلاگورنیس یکی از همین موجودات است که در این ویدیو به بررسی استخوان های کشف شده اش می پردازیم که در محلی مخفی پیدا شده اند. حال پرسش این است که آیا پلاگورنیس ساندرسی می‌توانسته پرواز کند؟ استخوان‌های توخالی نازک، پاهای کوتاه و پهن و بال‌های وسیع نشانه‌های پرواز این پرنده هستند، اما اندازه سنگین آن که بین ۲۲ تا ۴۰ کیلوگرم تخمین زده شده فراتر از حداکثر وزنی است که برای پرواز پرندگان گمان می‌رفت. دانشمندان برای بررسی چگونگی اوج گرفتن پرنده از یک نرم‌افزار کامپیوتری استفاده کردند که برای پیش‌بینی عملکرد پرواز طراحی شده بود. این پرنده آنقدر غول پیکر بوده که نمی‌توانسته با بال زدن ابتدا به ساکن شروع به پرواز کند، بلکه به نظر می‌رسد مانند آرژنتاویس برای بلند شدن از زمین در جهت مخالف نیروی باد حرکت می‌کرده و درست مانند یک گلایدر از نیروی باد در پرواز بهره می‌برده است.لینک کانال رو منتشر کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۴:۱۶

کشف بزرگ‌ترین ساختار جهان توسط کیهان‌شناساندانشمندان با تحلیل موقعیت فورانگرهای گاما، بزرگ‌ترین ساختار منفرد جهان را شناسایی کرده‌اند که ابعاد آن حدود 4 میلیارد سال‌نوری است. ستاره‌شناسان دانشگاه هاوایی و مانووا بزرگ‌ترین ساختار منفرد جهان را که تاکنون توسط بشر شناخته شده، در بخش دورافتاده‌ای از جهان شناسایی کرده‌اند که پیمودن آن حدود 4 میلیارد سال‌نوری طول می‌کشد. این کشف یک معما را برای اصل کیهان‌شناسی مدرن مطرح می‌کند که بر اساس آن، وقتی در مقیاس بزرگ به عالم نگاه می‌کنیم، ماده می‌بایست به‌طور یکنواخت توزیع شده باشد. ساختار جدید بیش از دو برابر اندازه رکورددار پیشین بوده که خوشه‌ای از 73 اختروش (کوازار) موسوم به گروه بزرگ کوازار (Huge-LQG) با گستردگی چهار میلیارد سال‌نوری است. این خوشه شش برابر بزرگ‌تر از ساختار دیوار بزرگ اسلون با قطر 1.4 میلیارد سال‌نوری است. دانشمندان این ساختار جدید را با نقشه‌برداری از موقعیت‌های فورانگرهای پرتوگاما کشف کرده‌اند. این انفجارهای سریع و پرانرژی به نظر می‌رسند که با انفجار ستارگان عظیم ایجاد می‌شوند. ازآنجایی‌که ستارگان در مناطق دارای ماده بیشتر شکل می‌گیرند، فورانگرهای پرتوگاما می‌توانند برآوردی از میزان ماده موجود در هر منطقه خاص ارائه کنند. دانشمندان پس از محاسبه جانب‌داری‌های بالقوه مطالعاتی مانند تلسکوپ سویفت ناسا و سایر ابزارهای رصد پرتوگاما که به بررسی یک بخش از آسمان می‌پردازند، منطقه‌ای را در فاصله 10 میلیارد سال‌نوری در جهت صورفلکی هرکول و تاج شمالی شناسایی کردند که از تعداد بیش‌ازحدی از انفجارهای پرتوگاما برخوردار بود. دانشمندان با تحلیل موقعیت‌های انفجارها،‌ تخمین زدند که قطر این ساختار حدود 4 میلیارد سال‌نوری است. بررسی‌های بیشتر فورانگرهای پرتوگاما می‌تواند شواهد بیشتری را از وجود این ساختار ارائه کند. در حال حاضر دانشمندان از چگونگی تکامل یافتن چنین ساختار بزرگی مطلع نیستند.لینک رو منتشر کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۴:۴۸

۲۰ دی ۱۳۹۹

اگر به آسمان شب نگاهی‌ بیندازیم، آن‌ را پر از ستاره می بینیم، اما تنها کسر بسیار کوچکی از ستارگان، با چشم غیر مسلح قابل دیدن هستند. تعداد ستاره‌های موجود در 10 هزار میلیارد کهکشان جهان قابل مشاهده برای ما، 100 میلیارد تخمین زده می شود. این بدین معناست که تقریبا حدود ۱۰ به توان ۲۴ ستاره فقط در محدوده ی دید ما وجود دارد. ستاره ها، این نیروگاه‌های تماشایی، محدوده ی وسیعی از رنگ‌ها و اندازه‌ها را شامل می شوند. بسیاری خورشید ما را ناچیز و کوچک می دانند، اما سوال اینجاست که غول پیکرترین ستاره کدام است؟ برای تعیین این ستاره ابتدا باید تعریف دقیقی‌ از غول پیکر ارائه دهیم. منظور از غول‌‌پیکر چیست؟ منظور ستاره‌ای است که بزرگ‌ترین شعاع را داراست یا بیشترین جرم را؟غول کهکشانیدر حال حاضر، ستاره‌ای که بزرگ‌ترین شعاع را داراست، UY Scuti نام دارد، ستاره ی ابرغولی که در صورت فلکی سپر قرار دارد. این ستاره در فاصله ی ۹۵۰۰ سال نوری از زمین واقع شده و از عناصری مانند هیدروژن، هلیوم و سایر عناصر شیمیایی سنگین شبیه به آنچه در خورشید یافت می شود، تشکیل شده است. این ستاره همچنین شعاعی ۱۷۰۸ برابر بزرگتر از خورشید دارد.در نتیجه این ستاره شعاعی در حدود ۱.۲ میلیارد کیلومتر و محیطی‌ برابر ۷.۵ میلیارد کیلومتر دارد. برای درک بهتر بزرگی‌ این ستاره، این طور می‌توان گفت که دور زدن کل این ستاره با هواپیما‌های معمولی‌ موجود، ۹۵۰ سال زمان می برد. حتی نور با وجود سرعت بالایی‌ که دارد برای طی‌ کردن این مسیر به ۶ ساعت و ۵۵ دقیقه زمان احتیاج خواهد داشت. اگر این ستاره جایگزین خورشید می‌‌شد، جایی‌ بین مدار‌های سیاره های مشتری و زحل قرار گرفته و لازم به گفتن نیست که زمین به طور کلی‌ بلعیده می‌‌شد.با توجه به اندازه ی عظیم این ستاره احتمالا جرمی 20 تا 40 برابر خورشید را دارد و احتمالاً چگالی برابر kg/m³ 7×10⁻⁶ را داراست. به عبارت دیگر، چگالی این ستاره بیش از یک میلیارد بار کمتر از چگالی آب است. در حقیقت، اگر می‌توانستیم این ستاره را در بزرگترین حمام آب جهان قرار دهیم، از نظر تئوری، این ستاره روی آب شناور می‌‌شد. حتی اگر می‌توانستیم پارکی‌ به اندازه ی کافی‌ بزرگ پیدا کنیم، با توجه به این که چگالی این ستاره یک میلیون بار کمتر از چگالی اتمسفر متوسط زمین در دمای‌ اتاق است، این ستاره تا ارتفاع کمی‌ از سطح زمین مانند بالون به پرواز در می‌‌آمد.اگر تصور این حقایق، مغز شما را به مرحله ی انفجار رسانده است، بهتر است بدانید که این تازه اول راه است. ستاره ی مورد بحث ما عظیم و وسیع است اما سنگین وزن نیست. پادشاه سنگین وزن‌ها ستاره ایست به نام R136a1 که در ابر ماژلانی بزرگ، در فاصله‌ای حدود ۱۶۵ هزار سال نوری از ما واقع شده است.تاخت و تاز حجیم!!ستاره R136a1، کره‌ای از هیدروژن، هلیوم و عناصر سنگین- تقریبا به اندازه ی نیمی از آنچه در خورشید وجود دارد- است. با اینکه شعاعی تنها ۳۵ برابر شعاع خورشید را داراست، اما جرمش ۲۶۵ برابر بیشتر از خورشید است- قابل ذکر است که این ستاره در طول ۱.۵ میلیون سال از عمرش، ۵۵ درصد از جرمش را از دست داده است-. این ستاره که جز ستارگان ولف-‌رایه به شمار می آید بسیار ناپایدار است، و به صورت یک کره ی آبی‌ رنگ که مرز مشخصی‌ به دلیل وجود بادهای عظیم و نیرومند ستاره‌ای در سطحش ندارد، دیده میشود. این بادهای ستاره‌ای سرعتی برابر ۲۶۰۰ کیلومتر بر ثانیه – ۶۵ برابر بیشتر از سرعت کاوشگر جونو یعنی‌ سریعترین شئی که انسان ساخته است- دارند.ستاره یR136a1، در مجموعه‌ای متراکم از ستاره ها قرار دارد که در فاصله ی ۱۶۵ هزار سال نوری از زمین قرار گرفته است.در نتیجه این ستاره در هر ثانیه جرمی معادل 3.21×10¹⁸ کیلوگرم را از دست می‌‌دهد، این مقدار در مدت ۲۲ روز برابر جرم زمین است. مانند یک شهاب سنگ درخشان میدرخشد و به سرعت می‌‌میرد. ستاره ی R136a1۹ میلیون برابر بیشتر از خورشید انرژی آزاد می‌کند و اگر در جایگاه خورشید قرار بگیرد، ۹۴۰۰۰ برابر درخشان تر از آن به نظر می‌‌رسد. در حقیقت، این ستاره درخشان‌ترین ستاره ایست که تا به امروز کشف شده است. این ستاره دمایی‌ بالاتر از ۵۳۰۰۰ درجه ی کلوین دارد و تنها برای مدت ۲ میلیون سال زنده خواهد ماند. مرگ این ستاره نمونه‌ای تماشایی از مرگ یک ابرنواختر عظیم خواهد بود به گونه‌ای که هیچ سیاهچاله‌ای باقی‌ نخواهد گذاشت. اگر چه خورشید ما در مقایسه با این ستارگان غول پیکر بسیار ناچیز و کوچک به نظر می‌‌رسد، اما خورشید هم هرچه سنش بالاتر می‌‌رود، بزرگتر می شود به طوری که در حدود ۷ و نیم میلیارد سال دیگر، به بزرگترین اندازه ممکن خواهد رسید. در نتیجه ی این افزایش سایز، مدار چرخش کنونی زمین به دور خورشید به صورت مارپیچی قرار خواهد گرفت. با وجود این، همه ی این ستاره‌ها تنها قسمت‌های بسیار کوچکی از کهکشان‌های بزرگ تر هستند. همان کهکشان‌های بزرگ، خودشان جز کوچکی از یک کیهان بسیار پهناور می‌‌باشند. و اما زمین؟ بهتر است راجع به آن‌ صحبت نکنیم!لینک کانال مارو منتشر کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۶:۴۹

تصویر خیره‌کننده‌ای از کهکشان «گرداب» در نمایی کیهانی و شگفت انگیز، منتشر شد که در طول موج پرتو ایکس تلسکوپ فضایی چاندرا ناسا به ثبت رسیده است.ستاره‌شناسان تلسکوپ فضایی پرتو ایکس چاندرا ناسا در کاوش‌های کیهانی خود توانست کهکشان مسیه 51 (M51) با نام مستعار «کهکشان گرداب» را در بهترین زاویه رصد کنند. تصاویر ارسالی تلسکوپ ناسا که حاصل بیش از 250 ساعت جست‌وجوی فضایی است، 500 منبع اشعه ایکس را در اطراف کهکشان مسیه 51 شکار کرد. نورهای بنفش رنگ در این کهکشان نتیجه پرتوهای ایکس دوگانه، ستارگان نوترونی، سیاهچاله‌ها و انفجارهایی بوده که میلیون‌ها سال پیش اتفاق افتاده است.کهکشان گرداب که NGC 5194 نیز نامیده می شود، در واقع یک کهکشان مارپیچی کلاسیک است که در فاصله ایی تنها برابر ۳۰ میلیون سال نوری و با ۶۰ هزار سال نوری گستردگی، یکی از پرنورترین و زیباترین کهکشان ها در آسمان است. 10 رشته از پرتوهای دوگانه اشعه ایکس در کهکشان گرداب بسیار درخشان‌تر به نظر می‌رسند و ستاره‌شناسان ناسا معتقدند این پرتوها به همراه ابر ستارگان اطراف، مقدمات پیدایش سیاهچاله‌ها را فراهم خواهند آورد. تلسکوپ فضایی چاندرا، با طول 14 متر و وزنی معادل 2.5 تن، 15 سال پیش توسط شاتل فضایی کلمبیا به فضا پرتاب شد. این تلسکوپ یک میلیارد و 650 میلیون دلاری تاکنون تصاویر فوق‌العاده‌ای از اجرام کیهانی به زمین مخابره کرده است.لینک کانال رو منتشر کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۷:۳۸

کهکشان مارپیچی درخشان آسمان شمالی یعنی مسیه 63، تقریبأ 25 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و در صورت فلکی تازی ها واقع شده است. این کهکشان که NGC 5055 نیز نامیده می شود یک جهان جزیره ای باشکوه است و تقریبأ 100 هزار سال نوری گستردگی دارد. این اندازه تقریبأ برابر با اندازۀ کهشان راه شیری خودمان است. M63 که به کهکشان آفتابگردان معروف است در این تصویر کامپوزیت دقیقِ بدست آمده از تلسکوپ های فضایی و زمینی دارای یک مرکز زرد روشن است. بازوهای مارپیچی آبی رنگ آن با خطوط گرد و غبار کیهانی دراز می شوند و با مناطق تشکیل ستاره ای صورتی رنگ نقطه گذاری می شوند. کهکشان M63 که عضو برجستۀ گروه کهکشانی است دارای اَشکال کم نور و گسترده ای است که احتمالأ به دلیل جریانات گرانشی ستاره های کهکشان های ماهواره ای رخ داده. مسیه 63 در سرتاسر طیف الکترومغناطیسی می درخشد و به نظر انفجارات تشکیل ستاره ای شدیدی را پشت سر گذاشته است.لینک کانال رو منتشر کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۷:۵۷

کهکشان آندرومدا نزدیکترین همسایه کهکشان راه شیری است، این کهکشان بزرگ و خیره‌کننده تقریباً سه برابر کهکشان راه شیری اندازه دارد، به گونه‌ای که می‌توان آن را با چشم غیر مسلح در آسمان دید. کهکشان آندرومدا در صورت فلکی آندرومدا قرار داشته و ۲٫۵ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد. این کهکشان از دور یک منظره زیبا و چشم‌نواز در آسمان است که پیش‌بینی می‌شود در چند میلیارد سال آینده با کهکشان راه شیری برخورد کند. جالب است بدانید که نخستین رصد ثبت‌شده از کهکشان آندرومدا در سال ۹۶۴ میلادی توسط منجم ایرانی، عبدالرحمان صوفی انجام گرفت که از آن به عنوان «ابر کوچک» نام برد.۱۰ معروف به Messier 31 نیز استاز نزدیکترین کهکشان‌های همسایه ما که با نام‌های Messier 31 یا M31 نیز شناخته می‌شود. این نام از چارلز مسیه (Charles Messier) اخترشناس فرانسوی گرفته شده که این کهکشان بزرگ را فهرست‌بندی کرد. مسیه بسیاری از اشیاء را در آسمان نیمکره شمالی فهرست‌بندی کرد که با نام اشیاء مسیه یا فهرست مسیه معروف هستند ( مسیه اولین کسی نبود که اشیاء موجود در فهرست را مشاهده کرد). در سال ۱۷۵۷ او جستجوی دنبالهدار هالی (Halley’s Comet) را آغاز کرده بود، اما محاسباتی که به وی داده شده بود او را به بخش دیگری از آسمان فرستاد. آن قسمت اشتباه آسمان جایی بود که اولین شیء فهرست را مشاهده کرد که یک ابر نواختر بود که آن را M1 نام گذاشت، این شیء آسمانی به سحابی خرچنگ معروف است۹- نام آن از صورت فلکی آندرومدا گرفته شده استاگر شب هنگام در آسمان شمالی بین شکل W مانند صورت فلکی ذات‌الکرسی (Cassiopeia) و مربع صورت فلکی اسب بالدار (Pegasus) را نگاه کنید، صورت فلکی آندرومدا را پیدا خواهید کرد. به دنبال پرنورترین ستاره مربع صورت فلکی اسب بالدار که آلفا امراه المسلسله نام دارد بگردید، پس از آن ۷ درجه از آن ستاره به سمت شمال شرق حرکت کنید در این لحظه می‌توانید ستاره دلتای امراه المسلسله را ببینید. بعد از این ستاره باید ۸ درجه‌ به شمال رفته و بعد در ۵٫۲ درجه‌ای ستاره نو، کهکشان آندرومدا پرنورترین کهکشان نیمکره شمالی را خواهید دید. ناگفته نماند که این کهکشان از اواخر شهریور در آسمان قابل مشاهده است. الگوی ستاره‌ها از نام آندرومدا شاهزاده اسطوره‌ای یونانی، همسر قهرمان افسانه‌ای یونانی با نام پرسئوس (Perseus) گرفته شده است. این صورت فلکی نخستین بار توسط بطلمیوس ستاره شناس یونانی، در قرن دوم نامگذاری شد. صورت فلکی آندرومدا همچنین خانه سایر اشیاء دیگر در آسمان است. آندرومدا در خارج از صفحه کهکشانی قرار داشته و هیچگونه خوشه یا سحابی از کهکشان راه شیری در خود ندارد. این در حالی است که حاوی کهکشان‎‌های قابل رویت دیگری است که معروف ترین آنها کهکشان آندرومدا است که نام خود را از این صورت فلکی بزرگ گرفته است. این صورت فلکی بیشتر به خاطر کهکشان آندرومدا مشهور است، که یکی از مشهورترین اشیاء موجود در آسمان است که با چشم غیر مسلح قابل مشاهده می‌باشد.۸- بزرگ ‌تر از کهکشان راه شیریدر علم ستاره شناسی یک سال نوری واحدی برای اندازه گیری فاصله است، اما برخی از ستاره شناسان ترجیح می دهند از واحدی بنام پارسک (parsec) استفاده کنند (یک پارسک برابر با ۳۰٫۹ تریلیون کیلومتر و معادلِ ۳٫۲۶ سال نوری است). هنگام مراجعه به چیزهای بزرگتر ستاره شناسان از کیلوپارسک که برابر با ۱۰۰۰ پارسک و یا مگاپارسک که برابر با یک میلیون پارسک است، استفاده می‌کنند. اندازه کهکشان راه شیری که حدود ۱۰۰۰۰۰ سال نوری است، برابر با ۳۰ کیلوپارسک است. گرچه این عدد ممکن است بزرگ به نظر برسد اما در مقایسه با کهکشان‌های دیگر بسیار کوچک است. کهکشان آندرومدا بطور تقریبی ۲۲۰۰۰۰ سال نوری قطر دارد که بیش از دو برابر اندازه کهکشان ما است. این کهکشان بزرگترین کهکشان در خوشه محلی است و با وجود فاصله بسیار دورتر اگر به اندازه کافی روشن بود در آسمان شب بزرگ‌تر از ماه ظاهر می‌شد (همانطور که در تصویر بالا نشان داده شده است). این کهکشان ۲٫۵ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد در حالی که ماه تنها ۳۸۴،۴۰۰ کیلومتر فاصله دارد، این مقایسه باید درک بهتری از بزرگی این کهکشان به شما بدهد.۷- کهکشان آندرومدا یک تریلیون ستاره دارد. تخمین ‌زده می‌شود کهکشان راه شیری حدود ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره داشته باشد، اما کهکشان آندرومدا حدود یک تریلیون ستاره دارد. تلسکوپ فضایی هابل ناسا تعداد زیادی از این ستاره‌های نادر، داغ و روشن را به عنوان بخشی از یک تریلیون ستاره کشف کرده است. ستاره‌های آبی به طور معمول ستاره‌های داغ و جوان هستند اما ستاره‌های آبی موجود در کهکشان آندرومدا پیر هستند، ستاره‌هایی خورشید مانند که لایه بیرونی مواد خود را از دست داده و هسته‌های گرم آبی رنگ آنها در معرض دید قرار داردلینک رو منتشر کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۹:۴۲

۶- یک هسته دوتایی داردیکی دیگر از نکات جذاب در مورد کهکشان آندرومدا این است که دارای دو هسته است. هر دو هسته درخشان حاوی چند میلیون ستاره با چگالی بالا هستند و تنها پنج سال نوری از یکدیگر فاصله دارند. هسته اول با نام P1 شناخته می‌شود و هسته دوم P2 نام دارد. برخی از ستاره شناسان اعتقاد دارند که هسته‌ها واقعاً دو قطعه نیستند بلکه فقط گروهی از ستاره‌های پراکنده هستند که در حال گردش به دور یک ابرسیاهچاله کلان جرم هستند. ستاره‌های هسته P1 مدار بیضوی را در اطراف سیاه‌چاله دنبال کرده و در مناطق بیرونی می‌درخشند، که باعث روشن شدن این منطقه می‌شود. هسته دوم نیز فقط به این دلیل که ستاره‌ها هنگام نزدیک شدن به سیاه‌چاله به هم متصل می‌شوند، وجود دارد.۵- با کهکشان راه شیری برخورد خواهد نمودیک نبرد عظیم بین کهکشان آندرومدا و کهکشان راه شیری در حال وقوع است. این دو کهکشان با سرعت ۲۸۸۰۰۰ کیلومتر در ساعت به سمت همدیگر حرکت می‌کنند و طبق آخرین پیش بینی‌ها کهکشان آندرومدا و کهکشان راه شیری ۴٫۵ میلیارد سال دیگر به همدیگر برخورد خواهند نمود. پیش بینی‌های قبلی نشان داده بود که ۲ کهکشان ۳.۹ میلیارد سال آینده با یکدیگر برخورد خواهند کرد اما در حال حاضر پژوهشگران با تجزیه و تحلیل داده‌های جمع آوری شده توسط تلسکوپ فضایی گایا به این نتیجه رسیده‌اند که این برخورد احتمالاً ۴.۵ میلیارد سال آینده رخ خواهد داد. کارشناسان معتقدند زمین به احتمال زیاد پس از این برخورد زنده خواهد ماند زیرا کهکشانها عمدتاً از فضای خالی ساخته شده‌اند. زمین می تواند یک نمایش بسیار باورنکردنی از این برخورد در آسمان خود داشته باشد که سال‌ها در آسمان مشاهده خواهد شد. این دو کهکشان در طول چند میلیارد سال به یکدیگر گره می‌خورند تا اینکه سیاهچاله‌های مرکزی آنها به اندازه کافی بهم نزدیک شده و در همدیگر ادغام می‌شوند. پس از ادغام کهکشان‌ها، منظومه شمسی ما در یک کهکشان کاملاً متفاوت قرار خواهد گرفت که به عنوان یک کهکشان بیضوی شناخته می‌شود. اگر خورشید حدود پنج میلیارد سال دیگر کره زمین را نبلعیده باشد، آسمان شب در کهکشان بیضوی بسیار روشن خواهد بود.۴- قدر مطلق ۳٫۴قدر مطلق (Absolute magnitude) در علم ستاره شناسی معیاری برای روشنایی یک جرم آسمانی است و از آن برای سنجش و مقایسه درخشندگی ستاره‌ها با یکدیگر استفاده می‌شود. هر چه قدر مطلق یک ستاره کوچک‌تر باشد روشنایی آن بیشتر خواهد بود. این معیار باعث می‌شود که میزان روشنایی یک جسم بدون در نظر گرفتن فاصله آن بیان شود. کهکشان آندرومدا از قدر مطلق ۳٫۴ برخوردار است که یکی از درخشان ترین اجسام مسیه است. در یک شب بدون ماه، کهکشان آندرومدا حتی با چشم غیر مسلح قابل مشاهده است حتی اگر آلودگی نوری متوسط وجود داشته باشد. هنگام عکاسی بوسیله یک تلسکوپ بزرگ ممکن است حتی بیش از شش برابر بزرگ‌تر از ماه باشد، اما فقط منطقه مرکزی روشن‌تر هنگام مشاهده با چشم غیر مسلح قابل مشاهده است.لینک کانال رو منتشر کنیدhttps://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۱۰:۲۸

۳- مورد ازدحام با سیاه‌چاله‌هاکهکشان آندرومدا زمانی به داشتن نه سیاهچاله شناخته شده بود، اما تعداد سیاه‌چاله‌های این کهکشان در سال ۲۰۱۳ به ۳۵ عدد رسید، ستاره شناسان در این کهکشان ۲۶ سیاه‌چاله جدید مشاهده کردند. جرم این سیاه‌چاله‌های جدید تقریباً پنج تا ده برابر جرم خورشید ما است و هفت چاله‌سیاه در فاصله ۱۰۰۰ سال نوری از مرکز کهکشان قرار دارند. ستاره شناسان انتظار دارند در آینده سیاه‌چاله‌های دیگری در کهکشان آندرومدا پیدا کنند. در سال ۲۰۱۷ دو ابر سیاه‌چاله کلان جرم کشف شد، که آنها نزدیکترین زوج مداری هستند که تاکنون ثبت شده‌اند. این دو سیاه‌چاله‌ می‌توانند در کمتر از ۳۵۰ سال بصورت فاجعه بار به هم برخورد کنند و به یک سیاه چاله بزرگ ادغام شوند. این دو در حال حاضر ۰٫۰۱ سال نوری از هم فاصله دارند که فقط چند صد برابر فاصله زمین از خورشید است. نه تنها تعداد سیاه‌چاله‌های موجود در کهکشان آندرومدا چشمگیر است بلکه نحوه حرکت آنها نیز شگفت‌آور است2- 450 خوشه ی کروی خوشه‌های کروی (Globular clusters) مجموعه‌ای متراکم از ستارگان قدیمی هستند و حاوی صدها هزار یا حتی میلیون‌ها ستاره هستند. این خوشه‌های کروی می‌توانند به تعیین سن جهان کمک کنند و یا حتی می توانند در تعیین مرکز کهکشان کمک کنند. اخترشناسان ۲۰۰ خوشه‌ کروی را در کهکشان راه شیری شناسایی کرده‌اند در حالیکه حدود ۴۵۰ خوشه‌ کروی در کهکشان آندرومدا مشاهده شده است. این تعداد برای کهکشان آندرومدا می‌تواند بسیار بیشتر باشد، زیرا بیشتر مناطق این کهکشان به اندازه کافی بررسی نشده است. اگر خوشه‌های کروی کهکشان آندرومدا دارای اندازه مشابه خوشه‌های موجود در کهکشان راه شیری باشند، تعداد واقعی آنها می‌تواند بین ۷۰۰ تا ۲۸۰۰ عدد باشد.
1- فکر میکردند سحابی باشدسحابی (Nebula) ابر گسترده‌ای از گاز، غبار، هیدروژن، هلیوم و پلاسما بوده و مکانی است که ستاره‌ها در آن به دنیا می‌آیند. کهکشان‌های دوردست غالباً با این ابرهای عظیم اشتباه گرفته می‌شدند. در سال ۱۹۲۴ ستاره شناس ادوین هابل (Edwin Hubble) اعلام کرد که سحابی مارپیچی آندرومدا در واقع یک کهکشان است و کهکشان راه شیری تنها کهکشان جهان نیست. هابل تعدادی از ستاره‌ها از جمله ستاره‌های متغیر قیقاووسی (Cepheid) را در کهکشان آندرومدا یافت. ستارگان متغیر قیقاووسی از روشن تا کم نور متغیر هستند و می‌توان از آنها برای اندازه‌گیری فاصله استفاده کرد. وی فهمید که این ستاره‌ها تا چه حد دور هستند و این امر به او کمک کرد تا محاسبه کند که کهکشان آندرومدا ۸۶۰،۰۰۰ سال نوری از آن ستاره‌ها فاصله دارد، که هشت برابر بیشتر از دورترین ستاره‌های کهکشان راه شیری است. این مورد ثابت کرد که آندرومدا در واقع یک کهکشان بود نه سحابی و هابل اولین کسی که به آن مظنون بود.لینک کانال رو منتشر کنید و از ما حمایت کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۱۱:۵۹

تعریف کلی DNA

۱۲:۱۴

دئوکسی ریبونوکلئیک اسید یا به اختصار دی‌ان‌ای (DNA)، نوعی مولکول اسید نوکلئیک است که دربردارنده دستورالعمل‌های مورد نیاز یک ارگانیسم زنده برای زندگی و تولید مثل است. این دستورالعمل‌ها در داخل هر سلول یافت شده و از والدین به فرزندان منتقل می‌شوند. نقش اصلی مولکول دی‌ان‌ای ذخیره‌سازی طولانی مدت اطلاعات ژنتیکی و دستوری است. دی ان ای از مولکولهایی به نام نوکلئوتید (Nucleotide) تشکیل شده است. هر نوکلئوتید شامل یک گروه فسفات، یک گروه قند و یک باز آلی نتیروژن است. در ساختار دی‌ان‌ای ۴ نوع باز وجود دارد که با نام‌های آدنین (A)، تیمین (T)، گوانین (G) و سیتوزین (C) شناخته می‌شوند. ترتیب این بازها همان چیزی است که دستورالعمل‌های دی ان ای یا کد ژنتیکی را تعیین می‌کند. دی‌ان‌ای انسان در حدود ۳ میلیارد باز دارد که بیش از ۹۹ درصد آنها در همه افراد یکسان هستند. مشابه همان روشی که در حروف الفبا می‌توان از حروف برای ساختن کلمه استفاده کرد، ترتیب بازهای نیتروژن در یک توالی DNA، ژن‌هایی را تشکیل می‌دهد که در زبان سلول به آن می‌گوید که چگونه پروتئین بسازد. این کار در سلول توسط نوع دیگری از اسید نوکلئیک به نام اسید ریبونوکلئیک یا آران‌ای (RNA) انجام می‌شود که در آن، آران‌ای اطلاعات ژنتیکی دی‌ان‌ای را به پروتئین تبدیل می‌کند. نوکلئوتیدها به هم متصل شده و دو رشته طولانی را تشکیل می‌دهند که مارپیچی بوده و ساختاری به نام مارپیچ دوتایی ایجاد می‌کنند. اگر ساختار مارپیچ دوتایی را به عنوان یک نردبان در نظر بگیرید، مولکول‌های فسفات و قند حکم ستون‌های نردبارن را دارند در حالی که بازها پله‌های آن هستند.

۱۲:۱۷

بازها که مانند پله‌های نردبان، رشته‌ها را به هم متصل می‌کنند ساختار دو تایی دارند مانند جفت آدنین با تیمین و جفت گوانین با سیتوزین. مولکول‌های دی‌ان‌ای بسیار طولانی هستند، آنقدر طولانی که بدون بسته بندی مناسب نمی‌توانند درون سلول‌ها قرار گیرند. برای قرار گرفتن در داخل سلول‌ها، مولکول‌ دی‌ان‌ای در خود پیچیده و فشرده می‌شود و ساختارهایی به نام کروموزوم را ایجاد می‌کند. هر کروموزوم از یک مولکول دی‌ان‌ای تشکیل شده است، انسان دارای ۲۳ جفت کروموزوم است که در داخل هسته سلول قرار دارد. نوکلئیک اسید اولین بار در زمستان سال ۱۸۶۹ توسط فردریش میشر (Frederich Miescher) بیوشیمی دان آلمانی کشف شد. میشر ترکیبات سفید رنگی را از هسته گلوبول‌های سفید انسان و اسپرم ماهی استخراج کرد که مقدار نیتروژن و فسفات در آن باعث شد تا وی گروه جدیدی از مواد آلی را با نام نوکلئیک اسیدها بنیان‌گذاری کند. اما تا سال‌ها پس از این کشف محققان به اهمیت این مولکول پی نبرده بودند. تا اینکه فردریک گریفیت (Frederick Griffith) زیست شناس و پزشک بریتانیایی در آزمایشی موسوم به آزمایش گریفیت به‌ طور اتفاقی فهمید که صفات و ویژگی‌ها می‌توانند از یک باکتری‌ (سلولی) به باکتری‌ (سلولی) دیگری انتقال یابند (اثبات وجود و انتقال ماده وراثتی از سلولی به سلول دیگر). بعد از وی، اسوالد ایوری (Oswald Avery) زیست شناس آمریکایی-کانادیی در سال ۱۹۴۴ نشان‌ داد که ماده وراثتی، نوکلئیک ‌اسید (DNA) است. در سال ۱۹۵۰ اروین چارگف (Erwin Chargaff‎) زیست شیمیدان اتریشی-مجارستانی اثبات ‌کرد که نسبت بازهای گوانین و سیتوزین و نسبت آدنین و تیمین با هم برابر است، این کشف وی اصل چارگف نام گرفت. در ۱۹۵۲ روزالیند فرانکلین (Rosalind Franklin) به همراه موریس ویلکینز (Maurice Wilkins) با استفاده از نتایج حاصل از تصاویر گرفته‌ شده از دی‌ان‌ای با پرتو ایکس، نشان ‌دادند که این ملکول بیش از یک رشته بوده و حالت مارپیچ دارد.

۱۲:۱۹

در نهایت فرانسیس کریک (Francis Crick) و جیمز واتسون (James Watson) مدل مولکولی دی‌ان‌ای را ارائه دادند که در آن دی‌ان‌ای دارای ساختار دو رشته‌ای با بازهای مکمل بود. واتسون، کریک و ویلکینز در سال ۱۹۶۲ به خاطر کشف‌شان در مورد ساختار مولکولی اسید نوکلئیک و اهمیت آن در انتقال اطلاعات در ارگانیسم‌ها، جایزه نوبل پزشکی را دریافت کردند. با وجود این که کارهای فرانکلین بخش جدایی ناپذیری از تحقیقات درباره دی‌ان‌ای بود اما نام او در این جایزه گنجانده نشد. تعیین توالی دی‌ان‌ای (DNA sequencing) فناوری است که به محققان امکان می‌دهد تا ترتیب بازها را در یک توالی DNA تعیین کنند. از این فناوری می‌توان برای تعیین ترتیب بازها در ژن‌ها، کروموزوم‌ها یا کل ژنوم استفاده کرد. تعیین توالی دی‌ان‌ای در تحقیقات زیست‌شناسی پایه به یک ضرورت تبدیل شده و در زمینه‌های کاربردی متعددی مانند تشخیص پزشکی، بیوتکنولوژی، پزشکی قانونی، ویروس‌شناسی و زیست‌شناسی سیستماتیک استفاده می‌شود. تعیین توالی دی‌ان‌ای اولین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰ با استفاده از روش دشوار کروماتوگرافی دو بعدی به دست آمد. برای توالی‌یابی از روش‌های متعددی استفاده می‌شود که از جمله آنها می‌توان به روش سنگر (Sanger)، روش توالی یابی ماکسام و گیلبرت (Maxam-Gilbert Sequencing) و توالی یابی توان بالا اشاره کرد. تعیین توالی دی‌ان‌ای می‌تواند برای تعیین توالی ژن‌های خاص، نواحی ژنتیکی بزرگ، کروموزوم‌ها یا کل ژنوم استفاده شود. تعیین توالی ژنوم به طور ویژه در شناسایی دلایل اختلالات نادر ژنتیکی اهمیت دارد. علاوه بر این، روش‌های توالی‌یابی نقش مهمی ‌در درک تومور‌ها و انواع سرطان‌ داشته است. شناخت اساس ژنتیکی تومور یا سرطان به پزشکان این امکان را می‌دهد تا برای تصمیم گیری‌‌های تشخیصی، از یک ابزار اضافی در روش‌های تشخیصی خود استفاده کنند. دی‌ان‌ای هر فرد شامل اطلاعاتی در مورد میراث وی است، این اطلاعات گاهی اوقات می‌تواند در تشخیص خطر ابتلای افراد به بیماری‌های خاص کمک کنند. تست دی‌ان‌ای یا آزمایش ژنتیکی در تشخیص اختلالات ژنتیکی، تعیین اینکه آیا یک فرد ناقل جهش ژنتیکی قابل انتقال به فرزندان است، یا تشخیص خطر ابتلا به بیماری ژنتیکی کاربرد دارد. به عنوان مثال، جهش در ژن‌های BRCA1 و BRCA2 خطر ابتلا به سرطان پستان و تخمدان را افزایش می‌دهد.

۱۲:۲۰

از اینرو تجزیه و تحلیل این ژن‌ها در یک آزمایش ژنتیکی می‌تواند مشخص کند که آیا فرد دارای این جهش‌ها است یا خیر .تحقیقات دی‌ان‌ای در چند سال گذشته منجر به کشف‌های مهمی شده است. به عنوان مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ نشان داد که اشتباهات تصادفی در دی‌ان‌ای (به جز وراثت یا عوامل محیطی) در حدود دو سوم از جهش‌های سرطانی در سلول‌ها را تشکیل می‌دهد. در یکی دیگر از تحقیقات، پژوهشگران در سال ۲۰۱۷ برای اولین بار موفق به توالی‌یابی دی‌ان‌ای یک مومیایی مصری شدند. تحقیقات دی‌ان‌ای امروزه منجر به ظهور روش‌ها و تکنولوژی‌هایی نظیر ویرایش ژن کریسپر (CRISPR) شده است. کریسپر نوعی سیستم ایمنی تطابق پذیر در باکتری‌ها است که آن‌ها را قادر به کشف دی‌ان‌ای ویروس و سپس نابودی آنها می‌کند. بخشی از سیستم کریسپر، پروتئینی به نام کَس۹ (Cas9) است که قابلیت جستجو، برش زدن و استحاله دی‌ان‌ای ویروس را به روشی خاص دارد. فناوری کریسپر به دانشمندان اجازه می‌دهد تا تغییراتی در دی‌ان‌ای سلول‌ها ایجاد کنند. ظهور چنین تکنولوژی‌هایی دانشمندان را امیدوار به بازگرداندن جانوران منقرض شده نظیر ماموت‌ها یا سایر جانوران کرده است (بازگرداندن ببر منقرض شده تاسمانی). مسئله‌ای که در فیلم‌ها و داستان‌های علمی-تخیلی مانند پارک ژوراسیک به کار رفته است، البته در واقعیت تا رسیدن به آن راه بسیار طولانی باقی مانده است.لینک کانال رو منتشر کرده؛ و از کانال ما حمایت کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۱۲:۲۲

ناسا تصویری از کهکشان ان‌جی‌سی ۶۲۴۰ (NGC 6240) به اشتراک گذاشته که در آن ادغام دو سیاهچاله کلان جرم را می‌توان دید. این تصویر از داده‌های جدید رصدخانه پرتو ایکس چاندرا (Chandra X-ray Observatory) به دست آمده است. در این تصویر امواج با رنگ‌های قرمز ، نارنجی و زرد قابل مشاهده هستند. ناسا این داده‌ها را با داده‌های نوری حاصل از تلسکوپ فضایی هابل که در ابتدا در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، ترکیب کرده است. این سیاه‌چاله‌ها تقریباً ۳ هزار سال نوری از یکدیگر فاصله دارند و به صورت نقطه‌های روشن در وسط تصویر دیده می‌شوند. فرآیند ادغام این سیاهچاله‌ها از حدود ۳۰ میلیون سال پیش آغاز شده و به دلیل این که در نزدیکی یکدیگر قرار دارند، به صورت مارپیچ در آمده‌اند. از سال ۲۰۰۲، ستاره شناسان با علاقه بسیار زیادی به مشاهده کهکشان ان‌جی‌سی ۶۲۴۰ پرداخته و در نهایت در سال ۲۰۲۰ براساس داده‌های رصدخانه پرتو ایکس چاندرا، کشف دو سیاه چاله ادغام شده اعلام شد. این کهکشان، یک کهکشان فوق روشن فروسرخ (ULIRG) در صورت فلکی مارافسای (Ophiuchus) است، ان‌جی‌سی ۶۲۴۰ بازمانده ادغام سه کهکشان کوچکتر است. به گفته دانشمندان، روند ادغام ممکن است از حدود ۳۰ میلیون سال پیش آغاز شده باشد. تخمین زده می‌شود که این دو سیاهچاله در نهایت به آرامی به یکدیگر نزدیک شده و ده‌ها یا صدها میلیون سال دیگر در یک سیاهچاله بزرگتر ادغام خواهند شد. تصور می‌شود که جفت سیاه‌چاله‌های عظیم می‌توانند برخی از رفتارهای غیرمعمول که در سیاهچاله‌های بزرگ رو به سرعت در حال رشد مشاهده می‌شود، مانند تحریف و خم شدن در جت‌های قدرتمند را توضیح دهند. سیاه‌چاله کلان جرم میلیون‌ها یا حتی میلیاردها برابر خورشید جرم دارند اما قطر آنها تقریباً به اندازه قطر خورشید است. تصور می‌شود این نوع سیاه‌چاله‌های تقریباً در مرکز همه کهکشان‌ها از جمله راه شیری قرار داشته باشند. دانشمندان مطمئن نیستند که چگونه چنین سیاه‌چاله‌های بزرگی ایجاد می‌شوند به همین علت نظریات مختلفی درباره نحوه شکل گیری آنها وجود دارد. براساس یک نظریه سیاه‌چاله‌های کلان جرم ممکن است نتیجه ادغام صدها یا هزاران سیاه‌چاله کوچک باشند. نظریه دوم می‌گوید که ابرهای بزرگ گازی نیز می‌توانند عامل بوجود آمدن آنها باشند، این ابرها در خود فروریخته و جرمشان به سرعت افزایش می‌یابد. نظریه سوم سقوط یک خوشه ستاره‌ای است، گروهی از ستاره‌ها که همگی با هم در خود فروریخته‌ و این هیولاهای فضایی را می‌سازند. اما چهارمین نظریه می‌گوید که سیاه‌چاله‌های کلان جرم می‌توانند از خوشه‌های بزرگ ماده تاریک بوجود آیند.لینک کانال مارو منتشر کنید!https://ble.ir/UNIVERSE_NATURE

۱۳:۰۹