علی افشاری؛ تحلیلگر سیاسی، پژوهشگر بیوانفورماتیکستایش یزید توسط نو پهلویطلبها، سقوط اخلاقی، فقر آگاهی تاریخی و ایرانستیزی عمیق آنان را برملا ساخت. موجودیت کشور ایران بر دو رکن «تمدن ایرانی» و «تشیع دوازده امامی» در دوره صفویه احیا شد. دفاع از یزید، عین دفاع از جنایت، ظلم، بیعدالتی، استبداد و خشونت است؛ اینک چهره سیاه این جریان بیش از همیشه افشا شده است.این جماعت متلون و بوقلمون صفت که برخی از آنها روزی پای ثابت دیگهای نذری امام حسین بودند و امروز یزید سفاک را «عمو» خطاب میکنند، نمیدانند که به لحاظ تاریخی رابطه ایرانیان با خلافت اموی (بنیامیه) رابطهای بسیار تیره، سرشار از رنج تبعیض نژادی و همراه با مقاومتهای خونین بود.
حکومت اموی بر پایه تفکر «برتری نژادی عرب بر عجم» بنا شده بود و با برقراری نظام «موالی شهروند درجه دوم)» جامعه ایران را به یکی از اصلیترین کانونهای براندازی این خلافت تبدیل کرد.
رضاخان سردار سپه در مسیر رضا شاه شدن در بین قزاقها برای نخستین بار دسته عزاداری راه انداخت که بر سر میکوبیدند، گل بر پیشانی میمالیدند و این نوحه را سر میدادند: «اگر در کربلا قزاق بودی حسین بییاور و تنها نبودی»
بعد از جلوس رضا شاه بر تخت سلطنت نیز مراسم عزاداری عاشورا به صورت مطلق ممنوع نشد، بلکه محدودیت هایی بر انها اعمال شد که باید در مساجد مورد تایید حکومت باشد. مدت زمان آن از ۲ ساعت بیشتر نباشد. قبل از برگزاری باید از پلیس مجوز گرفته شده و وعاظ نیز باید در چارچوب اعلام شده از سوی پلیس صحبت کنند. حرکت دستهها در خیابان ممنوع شد. محمدرضا شاه در مراسم عزاداری امام حسین شرکت میکرد و تمامی محدودیتها و ممنوعیتهای پدرش را ملغی کرد.
------☫ایکسپرس☫------@Xpress_ir۹