ایران پیروز، دانشگاه آرمانخواه، اولویت امروز مهدی عباسی مهر، کارشناس مسائل سیاسی در یادداشتی برای فرهیختگان نوشت: پس از جنگ رمضان، یکی از مهمترین وظایف دانشگاه، روایتگری دقیق، مستند و اقناعکننده از «ایران پیروز» است. این مسئله صرفاً یک موضع تبلیغاتی یا احساسی نیست، بلکه یک ضرورت راهبردی است؛ زیرا دشمن هنگامی که در میدان نبرد سخت نتوانسته به اهداف اصلی خود برسد، تلاش میکند نتیجه جنگ را در میدان ادراک، رسانه و تحلیل وارونه کند. به بیان دیگر، وقتی پیروزی نظامی برای او حاصل نشده، میکوشد در جنگ شناختی، تصویری معکوس از واقعیت بسازد و ایران را شکستخورده یا ناگزیر از عقبنشینی نشان دهد. ازاینرو، تثبیت ایده «ایران پیروز» نهفقط یک کار رسانهای، بلکه اقدامی برای حفظ سرمایه اجتماعی، تقویت خودباوری ملی و جلوگیری از تقویت گفتمان انفعال و سازش در جامعه و میان مسئولان است. برای اثبات این پیروزی، شواهد و قرائن روشنی وجود دارد. در تحلیل جنگها، معیار اصلی، میزان تحقق اهداف طرفین است، نه صرفاً حجم آتش یا شدت عملیات روانی. اگر دشمن با هدف شکستن اراده جمهوری اسلامی، تحمیل عقبنشینی، ایجاد فروپاشی در جبهه داخلی و تثبیت برتری راهبردی خود وارد میدان شده؛ اما در پایان نتوانسته به این اهداف دست پیدا کند، در منطق راهبردی شکست خورده است، حتی اگر با هیاهوی رسانهای بکوشد چهرهای متفاوت از واقعیت ارائه دهد. در همین چهارچوب، برخی از گزارشهای منتشرشده در رسانههای غربی و صهیونیستی، خود به سندی برای فهم این واقعیت تبدیل شدهاند. روزنامه واشنگتنپست به اصابتهای موفق ایران به ۱۵ پایگاه آمریکا در بیش از ۲۲۰ نقطه اشاره کرده است؛ گزارشی که بهخوبی نشان میدهد ایران نهتنها توان پاسخگویی مؤثر داشته، بلکه توانسته موازنه تهدید را از سطح شعار و بازدارندگی ذهنی به سطح اقدام عملی و دقیق ارتقا دهد. این حجم از اصابت موفق، به معنای آن است که زیرساختهای نظامی و امنیتی آمریکا در منطقه، برخلاف تصور رایج، در برابر اراده و قدرت عملیاتی ایران مصون و دستنیافتنی نیستند. همین گزاره، بهتنهایی یکی از پایههای ادعای پیروزی ایران را تقویت میکند؛ زیرا نشان میدهد طرف مقابل هزینهای سنگین و محسوس پرداخته است. ازسویدیگر، روزنامه یدیعوت آحارانوت چاپ سرزمینهای اشغالی، در گزارشی به قلم رونن برگمن و نوهام بارنیا که ارتباطات گستردهای با موساد و ارتش رژیم دارند، به این واقعیت اشاره میکند که این عملیات از روز پنجم با نشانههای شکست قطعی مواجه شده بود و از روز بیستم جنگ، آمریکا و رژیم صهیونیستی در پی درخواست آتشبس برآمده بودند. این اعتراف، از منظر تحلیلی بسیار مهم است؛ زیرا وقتی یک طرف جنگ، در روزهای ابتدایی درمییابد که مسیر عملیات به سمت شکست میرود و در ادامه، پیش از تحقق اهداف خود به دنبال توقف درگیری و آتشبس میرود، این خود روشنترین علامت از ناکامی راهبردی اوست. کشوری یا جبههای که دست بالا را دارد، معمولاً به دنبال امتداد فشار برای تثبیت دستاوردهای خود است؛ نه اینکه در میانه میدان، برای توقف درگیری دست به دامن آتشبس شود. بنابراین، حتی بر اساس روایت بخشی از رسانههای نزدیک به همان جبهه، نشانههای شکست، زودهنگام و آشکار بوده است. افزون بر این، یکی از مؤلفههای مهم قدرت ایران در این نبرد، راهبرد بستن تنگه هرمز بهعنوان یک ظرفیت بازدارنده و تعیینکننده بود. تنگه هرمز فقط یک گذرگاه جغرافیایی نیست؛ یکی از حساسترین شریانهای انرژی و تجارت جهانی است و هرگونه اختلال در آن، آثار فوری بر بازار جهانی نفت، امنیت انرژی و محاسبات قدرتهای بزرگ دارد. صرف قرارگرفتن این گزینه در سبد راهبردی جمهوری اسلامی، نشان میدهد که ایران در صورت لزوم، ابزارهایی در اختیار دارد که میتواند هزینه درگیری را از سطح منطقهای فراتر برده و به یک بحران بینالمللی برای دشمنان تبدیل کند. همین ظرفیت، بخشی از قدرت بازدارندگی ایران را شکل داده و در محاسبات آمریکا و رژیم صهیونیستی برای ادامه جنگ مؤثر بوده است.ادامه در بخش دوم....
متن کامل یادداشت
دست نوشته های مهدی عباسی مهر:اینستاگرام | تلگرام | ایتا | وبلاگ
@abbasimehr_ir۸