ارشیو مطالب و کتب
#ــِ_ربط نوشتن ( -ِ )ربط یا نشانه ی اضافی( ترکیبی یا وصفی) به صورت(ﻪ - ه): اکثر دانش آموزان نه تنها در کلاس اوّل بلکه پایه های بالاتر نیز (-ِ )نشانه ی اضافه را به صورت(ﻪ - ه)می گذارند. (-ِ)اضافه نشانه ای است که در زیر حرف آخر اسم جهت ربط یااضافه نمودن اسم به اسم یا صفت بعدی گذاشته می شود وجزءاصلی کلمه نیست (ترکیب مضاف ومضاف الیه- موصوف وصفت) .در صورتی که مصوت « ﻪ - ه » در پایان کلمات جزء اصلی کلمه است وبا حذف آن کلمه آسیب می بیندو شکل ومعنای خود راازدست می دهد.برای دانش آموزان توضیح دهید( ﻪ آخر چسبان و ه آخر تنها) صدای آخر کلمه است که اگر آن رابرداریم کلمه غلط می شود. ببینید: دانه ← داﻨ نَرده ← نَرد سِتاره ← ستار 
بنابراین توصیه می شود،در هنگام گفتن املا کلماتی که با(-ِ)ربط می آیند ؛ حتماًبا هم گفته شوند .چون اگرشما کلمه ی اوّل راگفتید وتأخیر کردید ،دانش آموزدر پایان کلمه به محض شنیدن (-ِ)آن رامی خواهدبه شکل ﻪ - ه بنویسد. #نشانه_اِ_ــِ_ـہ_ه اِ ربط یا اضافه یا دوستی بچه ها ببینید ، من برای شما کلماتی را نام می برم : بعضی از این کلمه ها طوریست که وقتی من بیان کردم شما منتظر کلمه ی دیگری نِمی مانید مثلاً وقتی می گویم ( خانه، نامه، شانه، خامه و....) شما متوجه می شوید که اسامی چیزهایی را گفتم که منتظرِ کلمه ی بعدی نَخواهید بود.. اما گاهی نیز کلماتی را می گویم که شما منتظر می مانید که ادامه دهم ، زیرا آن کلمه به تنهایی ، مقصود مرا نِمی رساند مثلاً (کلاسِ ،مدادِ ، قندانِ ، کفشِ ، دانش آموزِ، آموزگارِ، و.... ) در این گونه کلمات شما منتظرید که من ادامه دهم . مثلاَ بگویم ( کلاسِ اول ، مدادِ امین ، قندان ِسفید ، کفشِ قرمز، دانش آموزِ خوب ، آموزگارِ مهربان و .... ) حالا بیایید یک بازی انجام دهیم : حالا این دسته از کلمات را مخلوط به کار می برم، هر وقت بعد از گفتن کلمه ام منتظر کلمه ی دیگری بودید دستهایتان را بالا ببرید واگر نیازی نبود که منتظر کلمه ی دیگری بمانید دستهایتان پایین باشد . خوب حالا کلمات را می گویم (کلاس ِ ، معلّمِ، مدیرِ، مردِ، ساده ، خامه ، دانه ، کتابِ ، رنگِ، چاله و .... #نحوه_تشخیص ( ـــــــِــــ ربط) یا ( #ـہ_ه ) توجه : این مطلب فقط جهت اطلاع وهماهنگی اولیاء محترم تهیه گردیده است . کدام ( اِ ) در پایان کلمات به کار می رود ؟ « ـــِــــ ربط » یا « ه » ـــِــ ربط یا مالکیت (ـــِــ منتظر) مانند : دست ِ ............، دندانِ ........... است که در هر صورت منتظر کلمه ی بعدی هستیم . بسیاری از دانش آموزان در نوشتن صدای «اِ » در انتهای کلمه دچار مشکل می شوند یعنی واژه های (اصحابِ ، دیدن ِ ، دوست ِ ، برای ِ، کیفِ و ....) را اشتباهاً به صورت (اصحابه ، دیدنه، دوسته، برایه، کیفه، و.... ) می نویسند و برعکس واژه های (بنده، خسته، آماده، رفته ،دانه و ...) را به صورت (بندِ ، خستِ ، رفتِ، دانِ و ...) می نویسند. نحوه ی تشخیص ( ـــــِـ ربط)با (ـه ه)در پایان کلمات بچه ها ببینید ، من برای شما کلماتی را نام می برم : بعضی از این کلمه ها طوریست که وقتی من بیان کردم شما منتظر کلمه ی دیگری نِمی مانید مثلاً وقتی می گویم ( خانه، نامه، شانه، خامه و....) شما متوجه می شوید که اسامی چیزهایی را گفتم که منتظرِ کلمه ی بعدی نَخواهید بود.. اما گاهی نیز کلماتی را می گویم که شما منتظر می مانید که ادامه دهم ، زیرا آن کلمه به تنهایی ، مقصود مرا نِمی رساند مثلاً (کلاسِ ،مدادِ ، قندانِ ، کفشِ ، دانش آموزِ، آموزگارِ، و.... ) در این گونه کلمات شما منتظرید که من ادامه دهم . مثلاَ بگویم ( کلاسِ اول ، مدادِ امین ، قندان ِسفید ، کفشِ قرمز، دانش آموزِ خوب ، آموزگارِ مهربان و .... ) حالا بیایید یک بازی انجام دهیم : حالا این دسته از کلمات را مخلوط به کار می برم، هر وقت بعد از گفتن کلمه ام منتظر کلمه ی دیگری بودید دستهایتان را بالا ببرید واگر نیازی نبود که منتظر کلمه ی دیگری بمانید دستهایتان پایین باشد . خوب حالا کلمات را می گویم (کلاس ِ ، معلّمِ، مدیرِ، مردِ، ساده ، خامه ، دانه ، کتابِ ، رنگِ، چاله و ....)
بنابراین توصیه می شود،در هنگام گفتن املا کلماتی که با(-ِ)ربط می آیند ؛ حتماًبا هم گفته شوند .چون اگرشما کلمه ی اوّل راگفتید وتأخیر کردید ،دانش آموزدر پایان کلمه به محض شنیدن (-ِ)آن رامی خواهدبه شکل ﻪ - ه بنویسد. #نشانه_اِ_ــِ_ـہ_ه اِ ربط یا اضافه یا دوستی بچه ها ببینید ، من برای شما کلماتی را نام می برم : بعضی از این کلمه ها طوریست که وقتی من بیان کردم شما منتظر کلمه ی دیگری نِمی مانید مثلاً وقتی می گویم ( خانه، نامه، شانه، خامه و....) شما متوجه می شوید که اسامی چیزهایی را گفتم که منتظرِ کلمه ی بعدی نَخواهید بود.. اما گاهی نیز کلماتی را می گویم که شما منتظر می مانید که ادامه دهم ، زیرا آن کلمه به تنهایی ، مقصود مرا نِمی رساند مثلاً (کلاسِ ،مدادِ ، قندانِ ، کفشِ ، دانش آموزِ، آموزگارِ، و.... ) در این گونه کلمات شما منتظرید که من ادامه دهم . مثلاَ بگویم ( کلاسِ اول ، مدادِ امین ، قندان ِسفید ، کفشِ قرمز، دانش آموزِ خوب ، آموزگارِ مهربان و .... ) حالا بیایید یک بازی انجام دهیم : حالا این دسته از کلمات را مخلوط به کار می برم، هر وقت بعد از گفتن کلمه ام منتظر کلمه ی دیگری بودید دستهایتان را بالا ببرید واگر نیازی نبود که منتظر کلمه ی دیگری بمانید دستهایتان پایین باشد . خوب حالا کلمات را می گویم (کلاس ِ ، معلّمِ، مدیرِ، مردِ، ساده ، خامه ، دانه ، کتابِ ، رنگِ، چاله و .... #نحوه_تشخیص ( ـــــــِــــ ربط) یا ( #ـہ_ه ) توجه : این مطلب فقط جهت اطلاع وهماهنگی اولیاء محترم تهیه گردیده است . کدام ( اِ ) در پایان کلمات به کار می رود ؟ « ـــِــــ ربط » یا « ه » ـــِــ ربط یا مالکیت (ـــِــ منتظر) مانند : دست ِ ............، دندانِ ........... است که در هر صورت منتظر کلمه ی بعدی هستیم . بسیاری از دانش آموزان در نوشتن صدای «اِ » در انتهای کلمه دچار مشکل می شوند یعنی واژه های (اصحابِ ، دیدن ِ ، دوست ِ ، برای ِ، کیفِ و ....) را اشتباهاً به صورت (اصحابه ، دیدنه، دوسته، برایه، کیفه، و.... ) می نویسند و برعکس واژه های (بنده، خسته، آماده، رفته ،دانه و ...) را به صورت (بندِ ، خستِ ، رفتِ، دانِ و ...) می نویسند. نحوه ی تشخیص ( ـــــِـ ربط)با (ـه ه)در پایان کلمات بچه ها ببینید ، من برای شما کلماتی را نام می برم : بعضی از این کلمه ها طوریست که وقتی من بیان کردم شما منتظر کلمه ی دیگری نِمی مانید مثلاً وقتی می گویم ( خانه، نامه، شانه، خامه و....) شما متوجه می شوید که اسامی چیزهایی را گفتم که منتظرِ کلمه ی بعدی نَخواهید بود.. اما گاهی نیز کلماتی را می گویم که شما منتظر می مانید که ادامه دهم ، زیرا آن کلمه به تنهایی ، مقصود مرا نِمی رساند مثلاً (کلاسِ ،مدادِ ، قندانِ ، کفشِ ، دانش آموزِ، آموزگارِ، و.... ) در این گونه کلمات شما منتظرید که من ادامه دهم . مثلاَ بگویم ( کلاسِ اول ، مدادِ امین ، قندان ِسفید ، کفشِ قرمز، دانش آموزِ خوب ، آموزگارِ مهربان و .... ) حالا بیایید یک بازی انجام دهیم : حالا این دسته از کلمات را مخلوط به کار می برم، هر وقت بعد از گفتن کلمه ام منتظر کلمه ی دیگری بودید دستهایتان را بالا ببرید واگر نیازی نبود که منتظر کلمه ی دیگری بمانید دستهایتان پایین باشد . خوب حالا کلمات را می گویم (کلاس ِ ، معلّمِ، مدیرِ، مردِ، ساده ، خامه ، دانه ، کتابِ ، رنگِ، چاله و ....)در حال حاضر نمایش این پیام پشتیبانی نمیشود.
بسیار عالی سپاس فراوان
۲۰:۲۴
سلام خدمت همگی دوستان مقاله های مربوط به دوزبانگی خدمت شما
۱۲:۳۱
بسیار عالی
۱۵:۵۳
کسانی که مهارت خواندن ندارند، مهارت اندیشیدن هم ندارند. کاتبی را تصور کنید که بعد از اختراع ماشین چاپ، مشغول نوشتن متنی بود که تا به حال بارها و بارها آن را نوشته بود. چه احساسی داشت؟ احتمالاً با خودش فکر میکرد «مشغول چه کار بیهودهای هستم!» امروزه خیلی از آدمها وقتی مجبور میشوند متنی بنویسند که طولانیتر از سی کلمه است، همچین حسی پیدا میکنند. به خودشان میگویند: چه کسی متنی چنین طولانی را خواهد خواند؟ نکتۀ تلخ ماجرا این است که چندان اشتباه فکر نمیکنند. انسانها در خواندن متنهای طولانی به مشکل خوردهاند. مجموعهای از ناشران، محققان، کتابداران و نویسندگان سراسر جهان، ماه پیش، با انتشار «مانیفست خواندنِ لیوبلینا» اعلام کردند: خواندنِ دیجیتال در حال تخریب عادتِ «خواندن عمیق» در میان ماست. دستگاههای دیجیتال باعث شدهاند انسانهای امروزی، «بیشتر» از هر دورۀ دیگری در تاریخ بشریت بخوانند. اما آنها دیگر مثل قبل نمیخوانند. خواندنِ دیجیتال، به شکلی روزافزون، به تجربهای تکهتکه، کوتاهمدت، سطحی و گذرا تبدیل شده است. بنابراین شاید تعداد کلمات خیلی زیادی در روز بخوانیم، ولی همۀ آنها در قالب متنهای چند کلمهای یا نهایتاً چند خطی است. حال اگر بخواهیم همان تعداد کلمه را در قالبِ یک متن واحد بخوانیم، با دشواری بسیاری مواجه میشویم. زیرا درک متنی طولانی نیازمند مهارتهای «خواندن عمیق» است. خواندن عمیق نقشی حیاتی در تمدن بشری داشته است. استیون پینگر، روانشناس و نویسندۀ آمریکایی، با رواج خواندنِ متنهای طولانی در بین عموم مردم از اواخر قرن هفدهم، توانایی «همدردی» کردن با دیگران در میان انسانها افزایش یافت. مردم با خواندنِ متنهای مفصل دربارۀ زندگیِ دیگر انسانها، توانستند دنیا را از چشم آنها ببینند و این توانایی تأثیر بسیار مهمی در نگرش آنها دربارۀ موضوعاتی مثل بردهداری، شکنجه، ساحرهسوزی، استبداد و دیگر چیزها گذاشت. از نظر استیون پینکر، خواندنِ عمیق باعث «انقلاب نوعدوستانه»ای شد که بعدتر به رویدادهای دورانسازی مثل انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه منتهی گردید. آنچه خواندنِ متنهای تکهپاره و کوتاه دیجیتال ما را از آن محروم میکند، دقیقاً همین توانایی دیدن دنیا از چشم دیگران است. ماریان وولف، محقق آمریکایی، مینویسد: ما در دنیای آنلاین دائماً در حال اسکرولکردن، نصفهنیمه خواندن یا ذخیرهکردن متنهاییم تا در آیندهای نامعلوم آنها را بخوانیم، چون این رسانه برای خواندنِ عمیق طراحی نشده است. خواندن دیجیتال از دلایل مهم رواج «سادهگرایی» در دنیای امروز است. سادهگرایی یعنی تمایل به سادهکردن هر چیز پیچیده. اظهارنظرها و موضعگیریهای یکخطی، شفاف و سرراست و فرارکردن از درک عمیق و چندوجهی مسائل. سایمون کوپر میگوید: استادِ سادهگراهای جهان، دونالد ترامپ است؛ کسی که هیچکس حتی توقع «همدلی» کردن را از او ندارد. اما ظهور این نوع سیاستمداران زنگ خطری برای جهان است. پینکر میگوید: «هر وقت سیاستمداران شروع میکنند به ساده حرف زدن، منتظر جنگ باشید». آنچه خواندید مروری است بر یادداشت اخیر سایمون کوپر در فایننشال تایمز با عنوان «نگاه انداختن، اسکن کردن، اسکرول کردن: دوران خواندن عمیق به پایان رسیده است» (Skimming, scanning, scrolling — the age of deep reading is over). این مطلب در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۲۳ به انتشار رسیده است... /مدرسه علوم انسانیT.me/bestdiplomacy۲:۱۴