ما و جنگمؤمن، کوه استوار (۲)
این جملهی شهید سلیمانی را فراموش نکنیم که فرمود در شرایط دشوار، فرصتها برای رشد، تعالی، موفّقیت و پیشرفت خیلی بیشتر از شرایط رفاه است؛ منتها به شرط اینکه نترسیم و نترسانیم! امیدوارم تکتک شما اینگونه باشید؛ یعنی اگر [دشمن] میآید چهار تا تق و توق هم میکند، (به قول امام رضواناللهتعالیعلیه که اوّل جنگ فرمودند که صدّام آمد چهار تا تق و توق هم کرد) حالا هم اگر این سگ هارِ نظام ظلم جهانی چهار تا تق و توق کرد، خودمان را نبازیم! یادمان باشد که جز آنچه خدا بخواهد، واقع نمیشود و آنچه خدا میخواهد، عین خیر و محض خوبی است. پس چرا انسان برای رخدادها بترسد؟ قرآن از زبان مومنان فرمود: آیا جز دو نیکویی را برای ما انتظار میکشید؟ یا پیروزی در عرصهی مصاف، یا شهادت و رسیدن به سعادت جاودانه! کدام یک از اینها جای ترسیدن دارد؟ یا ما باور نداریم؛ و یا اگر باور داریم، باید آثارش ظاهر شود. باید آنقدر مطمئن و آرام باشیم که اطرافیانمان را آرام کنیم؛ نه اینکه خدای نکرده خودمان به هیجان بیاییم؛ خودمان بترسیم و ملتهب شویم؛ نه! مومن آنقدر در شرایط تلاطم آرام مینشیند که تلاطمها را آرام میکند؛ نه اینکه خودش هم به تلاطم دربیاید. با این باوری که ما داریم، خب چه اتّفاقی میخواهد بیفتد؟ اگر بمباران شود، چه میخواهد بشود؟ نهایتش این است که ما کشته شویم دیگر! عزیزان ما کشته شوند! خب ما چیزی از دست ندادهایم. خدا بهترین چیزی را که میتواند روزی کسی بکند، نصیب ما کرده است. جای شکرانه دارد؛ جای شادمانی دارد. مومن باید محکم بنشیند! در احادیث داریم که المُومِنُ کَالجَبَلِ الرّاسِخِ: مومن مثل کوه استوار است. و میدانید به فرمودهی قرآن، یکی از نقشهای کوه چیست؟ کوهها میخهای خیمهی زمینند؛ زمین را آرام می کنند؛ یعنی مومن وقتی مینشیند، اطرافش همه آرامند. ولو تا لحظهای قبل از اینکه او در بینشان بنشیند، در اوج تلاطم و اضطراب و نگرانی بودند، ولی وقتی که مومن بیاید و محکم با اعتماد به خدا بنشیند، همهی آنها هم آرام میشوند. امیدوارم خدای متعال این را روزی ما کند؛ نه اینکه ما فقط برویم طبیب عشق بخوانیم و در باب توحید افعالی سخنرانی کنیم. اینها که همه مقدّمه بود، اما نتیجه نبود. نتیجه، همین اعتماد به خداست، همین حسن ظنّ به خداست؛ همین اتّکال و اتّکا به خدای متعال است؛ باور اینکه جز آنچه خدا میخواهد، نمیشود و آنچه خدا میخواهد، بهترین است. نگران چه باشیم؟ إِنَّ أَوْلِيَآءَ ٱللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحزَنُونَ: دوستان خدا نه ترس دارند که چه خواهد شد، نه حزن و اندوه دارند که چرا اینگونه شد؛ چون میدانند آنچه شد، خدا کرد و بهترین بود؛ آنچه هم که خواهد شد، خدا خواهد کرد و بهترین است. پس چه خوفی؟ چه حزنی؟ امیدواریم خدای متعال این حقایق را در جان ما بنشاند؛ به گونهای که آثارش در همین اعتماد به خدا ظاهر شود. فرمود أَلَا بِذِكْرِ ٱللَّهِ تَطْمَئِنُّ ٱلْقُلُوبُ: با یاد خدا دلها آرامش پیدا میکنند. یاد خدا آرامشبخش است؛ همهی اضطرابها را میخواباند.ادامه دارد...
استاد مهدی طیّب | برگرفته از جلسات هفتگی اهل ولاء _ دوشنبه۱۴۰۴/۰۳/۲۶تلگرام | ایتا | بله | آپارات | سایت | اینستاگرام | عرفان ناب
۲۱:۲۷