-492433171071295741_411619093250998.mp3
۱۲:۲۱-۲.۸۳ مگابایت
قرآن کریم در سورهٔ آلعمران نکات روشنگر و عمیقی دربارهٔ میدان مبارزه دارد که در شرایط کنونی ما شایستهٔ تأمّل است.
میفرماید: چه بسیار از پیامبران بودند که پیروانشان به میدان مبارزه رفتند و بهخاطر آسیبها دچار ضعف و سستی نشدند.
نکات مهمّی از همین آیه برداشت میشود:
۱. تربیتیافتگان مکتب انبیا بزمنشین نیستند؛ اهل مبارزهاند.
۲. وقتی مبارزه طولانی میشود، چند عارضه مبارزان را تهدید میکند.
یکی از تهدیدها این است که شهادتها، تخریب امکانات، از دست رفتن آرامش و نظم زندگی... ارادهٔ رزمندگان را در ادامهٔ نبرد ضعیف کند. تردید کنند که با اینهمه خسارت آیا میارزد که ما ادامه دهیم؟
امّا تربیتیافتهٔ مکتب انبیا میداند که هر آنچه رخ میدهد جز باذن الله واقع نمیشود و خیر محض است.
گرچه شاید ظاهر خیرهای بزرگ تلخ باشد، امّا همین فشارها و آسیبها ظرفیّت روحی انسان را توسعه میدهد تا بتواند عطاهای بزرگ الهی را دریافت کند.
قرآن فرمود: اگر شما آسیب میبینید، دشمن هم به همین نحو آسیب میبیند. با این تفاوت که شما به تأییدات الهی و پاداش و نصرت الهی امید دارید و دشمن چنین امیدی ندارد.
لذا پیروان انبیا نه دچار ضعف میشوند و نه ابراز ضعف میکنند. مقتدر و مردانه جلوی دشمن میایستند. چون میدانند عِدّه و عُدّهٔ ما یا دشمن، هیچکدام سرنوشت جنگ را تعیین نمیکند. پیروزی را فقط خدای متعال رقم میزند.
تلگرام | ایتا | بله | آپارات | سایت | اینستاگرام | عرفان ناب
۱۱:۲۲