•*
قصۀ کربلا
«صلح امام حسن (۳/ آخر)»
شرایط رو دیدید؟! طبیعتا امام نمیتونست با طناب پوسیدۀ اونا، بره وسط جنگ. مخصوصا که اکثر تاریخنویسها، میگن اگه امام با اون شرایط میرفت به جنگ با معاویه، همون سپاهیای امام میکشتنش (کما اینکه تو پیام قبلی گفتم که یه بار ترورش کردن و خدا رحم کرد که امام زنده موند) و رسما خون امام هدر میشد و اتفاقا معاویه این وسط صاحب آبرو و جایگاه میشد!بگذریممعاویه که دیده بود شرایط مردم عراق چقدر داغون و بههم ریختس، دیگه اینبار جدی جدی به امام پیشنهاد داد که بیا باهم نجنگیم و صلح کنیم!چرا اینکارو کرد؟ چون معاویه میدونسته که مردم عراق، نه انقدر عقل و شعور و مرام و معرفت دارن که امام رو کمک کنن تا با معاویه بجنگه، نه دلِ خوشی از معاویه داشتن که به معاویه پا بدن و حکومت رو تحویلش بدن، چه اینکه مثل چی از معاویه بدشون میومده. پس معاویه خودش رو خسته نکرد و با دادن پیشنهاد صلح به امام، مردم رو علیه امام شوروند و امام رو مجبور به پذیرش صلح کرد.دیدید که امام هم همۀ تلاشش رو کرد که بجنگه، اما مردم نیومدن که نیومدن.از بد بودن اوضاع همینقدر بگم که وقتی امام صلحنامه رو پذیرفت، یه عده که امام رو به امامت قبول داشتن (یعنی میدونستن که امام خلیفه نیست، بلکه از طرف خدا تعیین شده و معصوم هست و ...) و تا اونروز مطیع امر امام بودن، بعد از قبول صلحنامه، به امام طعنه میزدن و بهش میگفتن: ذلیلمون کردی!
انتظار داشتیم که امام با این مردم بره به جنگ؟! قطعا نه️نتیجه این رفتارِ مردم و تنهاییِ امام، شد پذیرش صلحنامه از طرف امام.
چندتا چیز حتمی تو صلحنامه هست، باقیش یا دروغه یا اختلافیه.اونچیزای حتمی ایناست:
معاویه تعهد میده که به شیعهها کاری نداشته باشه، غارتهارو متوقف کنه، کسی رو به جانشینی خودش نذاره و خلافت رو از مسیر خودش پیش ببره (یعنی با انتخاب مردم) و با سنت پیغمبر و قرآن و خلیفههای قبلی (برای داشتن یه چارچوبِ حداقلی) رفتار کنه و دیگه خودش و تو مساجدش به امام علی توهین نکننمعاویه بعدا میزنه زیر تمام این بندها، اما مردم بیبخار عراق؛ کاری نمیکنن، فقط این بین، معدودی از شیعههای بامعرفت که خیلی هم کم بودن؛ از امام حسن یا امام حسین میخواستن که فرماندهی رو بپذیرن و دست به قیام بزنن. اما هردو امام، به مردم میگفتن تا معاویه زندس، نمیشه کاری کرد. چون معاویه رسما مردم رو «مسخ» کرده بود و مردم دیگه هیچی حالیشون نبود! و جنگ با معاویۀ، مساوی میشده با شهادت همه شیعیان، اونم درحالتی که معاویه به سادکی خودش رو از این ماجرا کنار میکشیده. (حتما درباره مسخ شدن، یکی دوتا القصه خواهیم داشت. ایشالا باشه برای ایام شهادت امام حسن)
اینارم داشته باشیم:
امام حسین هم درصد نظرش با نظر امام حسن یکی بوده و این که میگن امام حسین میخواسته قیام کنه ولی امام حسن نمیذاشته و طرفدار صلح بوده، دروغ محضه. هردو امام، نظرشون برای صلح و جنگ، یکی بوده.
بعد از پذیرش صلحنامه، امام حسن و امام حسین که سالهای قبل با امام علی به کوفه اومده بودن، از کوفه به مدینه برمیگردن و همونجا میمونن.
امام حسن، سال ۵۰ هجری قمری (۱۰ سال قبل از عاشورا و ۱۰ سال بعد از شهادت پدرش) به دست همسرش، جعده، به شهادت میرسه. اما همۀ تاریخ اینو میدونن که معاویه با شگرد مخصوص خودش، که باشه دروغ و تهمت و توطئه و عملیاتروانی، امام حسن رو به شهادت میرسونه. هیچکس نمیتونه منکر دستداشتن معاویه در شهادت امام بشه، بیشمار از منابع تاریخی اهل سنت؛ میگن که معاویه با وعده و وعید دادن به زنِ امام، اونو گول میزنه تا امام رو به شهادت برسونه
ماجرای صلح تموم شد، اما قصۀ کربلا ادامه داره...
https://ble.ir/algheseh@algheseh
*•
قصۀ کربلا «صلح امام حسن (۳/ آخر)»شرایط رو دیدید؟! طبیعتا امام نمیتونست با طناب پوسیدۀ اونا، بره وسط جنگ. مخصوصا که اکثر تاریخنویسها، میگن اگه امام با اون شرایط میرفت به جنگ با معاویه، همون سپاهیای امام میکشتنش (کما اینکه تو پیام قبلی گفتم که یه بار ترورش کردن و خدا رحم کرد که امام زنده موند) و رسما خون امام هدر میشد و اتفاقا معاویه این وسط صاحب آبرو و جایگاه میشد!بگذریممعاویه که دیده بود شرایط مردم عراق چقدر داغون و بههم ریختس، دیگه اینبار جدی جدی به امام پیشنهاد داد که بیا باهم نجنگیم و صلح کنیم!چرا اینکارو کرد؟ چون معاویه میدونسته که مردم عراق، نه انقدر عقل و شعور و مرام و معرفت دارن که امام رو کمک کنن تا با معاویه بجنگه، نه دلِ خوشی از معاویه داشتن که به معاویه پا بدن و حکومت رو تحویلش بدن، چه اینکه مثل چی از معاویه بدشون میومده. پس معاویه خودش رو خسته نکرد و با دادن پیشنهاد صلح به امام، مردم رو علیه امام شوروند و امام رو مجبور به پذیرش صلح کرد
.دیدید که امام هم همۀ تلاشش رو کرد که بجنگه، اما مردم نیومدن که نیومدن.از بد بودن اوضاع همینقدر بگم که وقتی امام صلحنامه رو پذیرفت، یه عده که امام رو به امامت قبول داشتن (یعنی میدونستن که امام خلیفه نیست، بلکه از طرف خدا تعیین شده و معصوم هست و ...) و تا اونروز مطیع امر امام بودن، بعد از قبول صلحنامه، به امام طعنه میزدن و بهش میگفتن: ذلیلمون کردی!انتظار داشتیم که امام با این مردم بره به جنگ؟! قطعا نه
️نتیجه این رفتارِ مردم و تنهاییِ امام، شد پذیرش صلحنامه از طرف امام. چندتا چیز حتمی تو صلحنامه هست، باقیش یا دروغه یا اختلافیه.اونچیزای حتمی ایناست: معاویه تعهد میده که به شیعهها کاری نداشته باشه، غارتهارو متوقف کنه، کسی رو به جانشینی خودش نذاره و خلافت رو از مسیر خودش پیش ببره (یعنی با انتخاب مردم) و با سنت پیغمبر و قرآن و خلیفههای قبلی (برای داشتن یه چارچوبِ حداقلی) رفتار کنه و دیگه خودش و تو مساجدش به امام علی توهین نکننمعاویه بعدا میزنه زیر تمام این بندها، اما مردم بیبخار عراق؛ کاری نمیکنن، فقط این بین، معدودی از شیعههای بامعرفت که خیلی هم کم بودن؛ از امام حسن یا امام حسین میخواستن که فرماندهی رو بپذیرن و دست به قیام بزنن. اما هردو امام، به مردم میگفتن تا معاویه زندس، نمیشه کاری کرد. چون معاویه رسما مردم رو «مسخ» کرده بود و مردم دیگه هیچی حالیشون نبود! و جنگ با معاویۀ، مساوی میشده با شهادت همه شیعیان، اونم درحالتی که معاویه به سادکی خودش رو از این ماجرا کنار میکشیده. (حتما درباره مسخ شدن، یکی دوتا القصه خواهیم داشت. ایشالا باشه برای ایام شهادت امام حسن) اینارم داشته باشیم: امام حسین هم درصد نظرش با نظر امام حسن یکی بوده و این که میگن امام حسین میخواسته قیام کنه ولی امام حسن نمیذاشته و طرفدار صلح بوده، دروغ محضه. هردو امام، نظرشون برای صلح و جنگ، یکی بوده. بعد از پذیرش صلحنامه، امام حسن و امام حسین که سالهای قبل با امام علی به کوفه اومده بودن، از کوفه به مدینه برمیگردن و همونجا میمونن. امام حسن، سال ۵۰ هجری قمری (۱۰ سال قبل از عاشورا و ۱۰ سال بعد از شهادت پدرش) به دست همسرش، جعده، به شهادت میرسه. اما همۀ تاریخ اینو میدونن که معاویه با شگرد مخصوص خودش، که باشه دروغ و تهمت و توطئه و عملیاتروانی، امام حسن رو به شهادت میرسونه. هیچکس نمیتونه منکر دستداشتن معاویه در شهادت امام بشه، بیشمار از منابع تاریخی اهل سنت؛ میگن که معاویه با وعده و وعید دادن به زنِ امام، اونو گول میزنه تا امام رو به شهادت برسونهماجرای صلح تموم شد، اما قصۀ کربلا ادامه داره...
https://ble.ir/algheseh@algheseh
*•