•
قصۀ کربلا
«الغارات»
برای شروع، باید قصه رو از روزهای آخر عمر امام علی دنبال کنیم. اتفاقای اون روزها انقدر مهمه، که اسمِ یکی از قدیمیترین و معتبرترین کتابهای ما، خبر از جریانات اون روزها میده. اسمش چیه؟! «الغارات»! یعنی غارتها.همۀ کتاب دربارۀ قتلوغارت نیست اما انقدر این ماجرا مهم بوده که اسم کتاب شده «غارتها».
حالا ماجرای این قتلوغارتها چیه؟!
معاویه حاکم خودخواندۀ سرزمین شام (تقریبا سوریه و اردن و لبنان و فلسطین رو میگفتن شامات، یعنی معاویه حاکم این مناطق بوده)، با امام علی که حاکم و خلیفۀ تمام مسلمین بوده و مقر فرماندهیش در کوفۀ عراق بوده، سرِ جنگ داشته️ یکی از معروفترین جنگهاش با امام؛ جنگ «صفین» بود که خیلی طول کشید و با کوتاهیای مردم؛ ماجرای حکمیت پیش اومد و سپاه امام علی، جنگِ برده رو؛ باختن! معاویه که دیگه فهمیده بود مردم عراق (همون سرزمینی که جزئی از قلمرو حکومت امام علی بود) عقل و شعور همراهی با امام رو ندارن، شروع کرد به غارت شهرهای نزدیک مرز شام، به این نیت که مردم عراق بترسن و پشت امام رو خالی کنن و معاویه بتونه بیاد و همۀ سرزمین عراق رو تصاحب کنه. قتلوغارتها شروع میشه و عدۀ کمی از مردم جلوی سپاه معاویه ایستادگی میکنن و عدۀ زیادی هم نه. امام هم دائما داشته با مردم سروکله میزده تا جمعشون کنه و به جنگ با معاویه برن و نذاره که زار و زندگیشون بیشتر از این نابود بشه (عین مریضی که باید به زور بهش دارو داد). ماجرای معروف که امام میگه: «شنیدم که دشمن به شما حمله کرده و خلخال از پای زن یهودی بردن، جاداره مرد مسلمون از این فاجعه جون بده» و یا این عبارت معروف از امام که میگه «*تابستون بهتون میگم بیاید بریم جنگ، میگید گرمه و نمیاید، زمستون بهتون میگم بیاید، میگید سرده و بذار برای تابستون!*» برای همین ایام قتل و غارتهای سپاه معاویست، یا خطبههای معروف امام که از مردم کوفه گلایه میکنه که «چرا تکون نمیخورید و چرا انقدر بیتفاوتید، دارن جون و مال و دین و ناموستون رو میبرن؛ چرا آبی ازتون گرم نمیشه و چرا مهیای جنگ نمیشید» هم برای همین روزهاست...این وسط، امام که داشته مردم رو با سخنرانی و روشنگری و نصیحت و دادوفریاد و خوندل و ... آمادۀ دفاع و مقابله با دشمن میکرده؛ به دست عوضیترین آدمِ روی زمین، تو مسجد کوفه، در سحر ماه رمضون، به شهادت میرسه...
القصه؛ بعد از شهادت امام علی، پسر بزرگش، یعنی امام حسن، امامِ مردم بوده و باید راه پدرش رو ادامه میداده و باید مردم عراق رو از دست حملهها و قتل و غارتهای سپاه معاویه نجات میداده...
ادامه داره...
چندتا نکته:
• معاویه خیلی آدم بد و نابکاری بوده، خیلی. مسلمونای زیادی رو کشته، با امام علی که بلاخره خلیفۀ چهارم مسلمین هم محسوب میشده، جنگیده و به مردم شام یاد داده بوده و مجبورشون کرده بوده که امام علی رو لعن کنن پدر دین رو درآورده بوده و هر بلا و خرافهای که دلش خواسته وارد دین کردهاینهمه کمالات رو هم به تنهایی نداشته، بلکه خونواده و خاندان، همه اینکاره بودن.پدر و مادرش بدذاتترین آدمای تاریخن، مادرش هندجگرخواره (که این تازه از کمترین امتیازاتش بوده) و اگر بپذیریم باباش ابوسفیان بوده (خودش نپذیرفته) باید بگم که اوضاع باباش از ننش هم بدتره. بچش هم که یزید، قاتل امام حسینه.
• الغارات از اون کتابای خوندنیه، اینجا و الان، خیلی فرصتش نیست که درموردش توضیح بدم، فقط اینو بدونید که تو القصه حتما سراغش خواهیم رفت. فورا نه، ولی حتما (از این ادابازیای بلاگری)
تصویرِ معاویه و عمروعاص، فیلم امام علی.
https://ble.ir/algheseh@algheseh•
قصۀ کربلا «الغارات» برای شروع، باید قصه رو از روزهای آخر عمر امام علی دنبال کنیم. اتفاقای اون روزها انقدر مهمه، که اسمِ یکی از قدیمیترین و معتبرترین کتابهای ما، خبر از جریانات اون روزها میده. اسمش چیه؟! «الغارات»! یعنی غارتها.همۀ کتاب دربارۀ قتلوغارت نیست اما انقدر این ماجرا مهم بوده که اسم کتاب شده «غارتها».حالا ماجرای این قتلوغارتها چیه؟! معاویه حاکم خودخواندۀ سرزمین شام (تقریبا سوریه و اردن و لبنان و فلسطین رو میگفتن شامات، یعنی معاویه حاکم این مناطق بوده)، با امام علی که حاکم و خلیفۀ تمام مسلمین بوده و مقر فرماندهیش در کوفۀ عراق بوده، سرِ جنگ داشته️ یکی از معروفترین جنگهاش با امام؛ جنگ «صفین» بود که خیلی طول کشید و با کوتاهیای مردم؛ ماجرای حکمیت پیش اومد و سپاه امام علی، جنگِ برده رو؛ باختن! معاویه که دیگه فهمیده بود مردم عراق (همون سرزمینی که جزئی از قلمرو حکومت امام علی بود) عقل و شعور همراهی با امام رو ندارن، شروع کرد به غارت شهرهای نزدیک مرز شام، به این نیت که مردم عراق بترسن و پشت امام رو خالی کنن و معاویه بتونه بیاد و همۀ سرزمین عراق رو تصاحب کنه. قتلوغارتها شروع میشه و عدۀ کمی از مردم جلوی سپاه معاویه ایستادگی میکنن و عدۀ زیادی هم نه. امام هم دائما داشته با مردم سروکله میزده تا جمعشون کنه و به جنگ با معاویه برن و نذاره که زار و زندگیشون بیشتر از این نابود بشه (عین مریضی که باید به زور بهش دارو داد). ماجرای معروف که امام میگه: «شنیدم که دشمن به شما حمله کرده و خلخال از پای زن یهودی بردن، جاداره مرد مسلمون از این فاجعه جون بده» و یا این عبارت معروف از امام که میگه «*تابستون بهتون میگم بیاید بریم جنگ، میگید گرمه و نمیاید، زمستون بهتون میگم بیاید، میگید سرده و بذار برای تابستون!*» برای همین ایام قتل و غارتهای سپاه معاویست، یا خطبههای معروف امام که از مردم کوفه گلایه میکنه که «چرا تکون نمیخورید و چرا انقدر بیتفاوتید، دارن جون و مال و دین و ناموستون رو میبرن؛ چرا آبی ازتون گرم نمیشه و چرا مهیای جنگ نمیشید» هم برای همین روزهاست...این وسط، امام که داشته مردم رو با سخنرانی و روشنگری و نصیحت و دادوفریاد و خوندل و ... آمادۀ دفاع و مقابله با دشمن میکرده؛ به دست عوضیترین آدمِ روی زمین، تو مسجد کوفه، در سحر ماه رمضون، به شهادت میرسه... القصه؛ بعد از شهادت امام علی، پسر بزرگش، یعنی امام حسن، امامِ مردم بوده و باید راه پدرش رو ادامه میداده و باید مردم عراق رو از دست حملهها و قتل و غارتهای سپاه معاویه نجات میداده...ادامه داره...
چندتا نکته:• معاویه خیلی آدم بد و نابکاری بوده، خیلی. مسلمونای زیادی رو کشته، با امام علی که بلاخره خلیفۀ چهارم مسلمین هم محسوب میشده، جنگیده و به مردم شام یاد داده بوده و مجبورشون کرده بوده که امام علی رو لعن کنن
پدر دین رو درآورده بوده و هر بلا و خرافهای که دلش خواسته وارد دین کردهاینهمه کمالات رو هم به تنهایی نداشته، بلکه خونواده و خاندان، همه اینکاره بودن.پدر و مادرش بدذاتترین آدمای تاریخن، مادرش هندجگرخواره (که این تازه از کمترین امتیازاتش بوده) و اگر بپذیریم باباش ابوسفیان بوده (خودش نپذیرفته) باید بگم که اوضاع باباش از ننش هم بدتره. بچش هم که یزید، قاتل امام حسینه.• الغارات از اون کتابای خوندنیه، اینجا و الان، خیلی فرصتش نیست که درموردش توضیح بدم، فقط اینو بدونید که تو القصه حتما سراغش خواهیم رفت
. فورا نه، ولی حتما (از این ادابازیای بلاگری)تصویرِ معاویه و عمروعاص، فیلم امام علی.
https://ble.ir/algheseh@algheseh•