ع
اعتراف ترامپ به قدرت نظامی ایران: ایران از نظر نظامی خیلی خوب است
خبرنگار: شما یک ناو هواپیمابر بهسمت تنگه هرمز فرستادید. واکنشی دارید؟
ترامپ: نه، هیچ واکنشی ندارم. به نظر میرسد ایران دارد خیلی خوب پیش میرود، از نظر نظامی هم خیلی خوب. خواهیم دید در نهایت میتوانند به آنجا برسند یا نه.
پ.ن
یکی از مهمترین دستاوردهای جنگ رمضان،تغییر ارزیابی جهان از قدرت نظامی نوظهوری به نام ایران بود!
این در حالی است که ایران هنوز از همهی توان نظامیاش در مواجهه با آمریکا استفاده نکرده است.جهان تا کنون قدرت موشکی،پهپادی و دریایی ایران را به نظاره نشسته است.
جهان هنوز هیچ درکی از مهمترین و کارآمدترین مولفهی قدرت نظامی ما یعنی نیروی زمینی،ندارد.
جنگ بعدی،فرصت اثبات این بعد از قدرت ایران به جهان است!
https://ble.ir/amaliyate313
اعتراف ترامپ به قدرت نظامی ایران: ایران از نظر نظامی خیلی خوب استخبرنگار: شما یک ناو هواپیمابر بهسمت تنگه هرمز فرستادید. واکنشی دارید؟ترامپ: نه، هیچ واکنشی ندارم. به نظر میرسد ایران دارد خیلی خوب پیش میرود، از نظر نظامی هم خیلی خوب. خواهیم دید در نهایت میتوانند به آنجا برسند یا نه.پ.ن
یکی از مهمترین دستاوردهای جنگ رمضان،تغییر ارزیابی جهان از قدرت نظامی نوظهوری به نام ایران بود!این در حالی است که ایران هنوز از همهی توان نظامیاش در مواجهه با آمریکا استفاده نکرده است.جهان تا کنون قدرت موشکی،پهپادی و دریایی ایران را به نظاره نشسته است.جهان هنوز هیچ درکی از مهمترین و کارآمدترین مولفهی قدرت نظامی ما یعنی نیروی زمینی،ندارد.جنگ بعدی،فرصت اثبات این بعد از قدرت ایران به جهان است!https://ble.ir/amaliyate313
۸:۱۶
روایت یک شکار در آسمان جنوبغرب؛
موشکانگیز بومی زیر بال اف‑۴های سالخورده!
سوم آوریل بود. جایی در هیاهوی خبرها، یک اف‑۱۶ آمریکایی علامت اضطراری ۷۷۰۰ فرستاد. آن روز کسی چندان در بندش نشد؛ عددی بود روی صفحهٔ رادار و گذشت. اما حالا که گرد و خاک ماجرا خوابیده، بعضیها میگویند باید ماجرای آن پرندهٔ زمینگیر را به نام خلبانان ایرانی نوشت؛ به نام همانهایی که با اف‑۴های سالخورده اما دستکاریشدهٔ خودشان در آسمان پرسه میزدند و با موشکی که دستِ کارگر و مهندس همین خاک ساخته بود، کار را یکسره کردند.
میگویند آن هواپیما نه بالای عربستان، که نزدیک مرزهای جنوبغربی و بر فراز خوزستان به دام افتاده بود؛ جایی که آسمان همیشه بوی نفت و گرما میدهد. آمده بود برای پوشش هوایی، برای نجات خلبانان خودی. اما در همان آسمان، خلبانهای نیروی هوایی ایران زودتر دست به کار شدند.
قصه البته از جای دیگری شروع میشود. از اینکه وقتی دستمان به خرید جنگندهٔ تازه نمیرسید—نه وقتش بود، نه بودجهاش، نه اجازهاش—فکر دیگری به سرمان زد. به جای آنکه هواپیمای نو بسازیم، رفتیم سراغ همان پرندههای قدیمی و مهمانهای تازهای زیر بالشان بستیم: موشکهایی که ارتقا یافته بودند، بومی بودند، و به قول اهل فن با همین امکانات کم هم میشد زیاد ازشان کار کشید.
این موشکها را میشود زیاد ساخت؛ پیچیدهاند اما دستنیافتنی نیستند. روی جنگندههای قدیمی مینشینند و ناگهان همان پرندهٔ سالخورده، چابکی تازهای پیدا میکند. شاید بدنهاش رادارگریز نباشد، شاید از آن همه زرق و برق نسلهای تازه نداشته باشد، اما در میدان کارزار چیز دیگری مهم است: اینکه موشک، راهش را بلد باشد.
میگویند موشکی که از آن اف‑۴ رها شد، آنقدر بیسروصدا و تند آمد که حتی پیشرفتهترین جنگندهها هم فرصت چندانی برای واکنش نداشتند؛ نه وقتی برای فلر، نه وقتی برای چارهای دیگر. داستان شاید ساده به نظر برسد، اما در دلش یک نکته دارد: گاهی با همان ابزارهای قدیمی، اگر دستی در کارشان ببری و عقل و حوصله خرج کنی، میشود کاری کرد که کمتر کسی انتظارش را داشته باشد.
https://ble.ir/amaliyate313
موشکانگیز بومی زیر بال اف‑۴های سالخورده!
سوم آوریل بود. جایی در هیاهوی خبرها، یک اف‑۱۶ آمریکایی علامت اضطراری ۷۷۰۰ فرستاد. آن روز کسی چندان در بندش نشد؛ عددی بود روی صفحهٔ رادار و گذشت. اما حالا که گرد و خاک ماجرا خوابیده، بعضیها میگویند باید ماجرای آن پرندهٔ زمینگیر را به نام خلبانان ایرانی نوشت؛ به نام همانهایی که با اف‑۴های سالخورده اما دستکاریشدهٔ خودشان در آسمان پرسه میزدند و با موشکی که دستِ کارگر و مهندس همین خاک ساخته بود، کار را یکسره کردند. میگویند آن هواپیما نه بالای عربستان، که نزدیک مرزهای جنوبغربی و بر فراز خوزستان به دام افتاده بود؛ جایی که آسمان همیشه بوی نفت و گرما میدهد. آمده بود برای پوشش هوایی، برای نجات خلبانان خودی. اما در همان آسمان، خلبانهای نیروی هوایی ایران زودتر دست به کار شدند. قصه البته از جای دیگری شروع میشود. از اینکه وقتی دستمان به خرید جنگندهٔ تازه نمیرسید—نه وقتش بود، نه بودجهاش، نه اجازهاش—فکر دیگری به سرمان زد. به جای آنکه هواپیمای نو بسازیم، رفتیم سراغ همان پرندههای قدیمی و مهمانهای تازهای زیر بالشان بستیم: موشکهایی که ارتقا یافته بودند، بومی بودند، و به قول اهل فن با همین امکانات کم هم میشد زیاد ازشان کار کشید. این موشکها را میشود زیاد ساخت؛ پیچیدهاند اما دستنیافتنی نیستند. روی جنگندههای قدیمی مینشینند و ناگهان همان پرندهٔ سالخورده، چابکی تازهای پیدا میکند. شاید بدنهاش رادارگریز نباشد، شاید از آن همه زرق و برق نسلهای تازه نداشته باشد، اما در میدان کارزار چیز دیگری مهم است: اینکه موشک، راهش را بلد باشد. میگویند موشکی که از آن اف‑۴ رها شد، آنقدر بیسروصدا و تند آمد که حتی پیشرفتهترین جنگندهها هم فرصت چندانی برای واکنش نداشتند؛ نه وقتی برای فلر، نه وقتی برای چارهای دیگر. داستان شاید ساده به نظر برسد، اما در دلش یک نکته دارد: گاهی با همان ابزارهای قدیمی، اگر دستی در کارشان ببری و عقل و حوصله خرج کنی، میشود کاری کرد که کمتر کسی انتظارش را داشته باشد.https://ble.ir/amaliyate313
۸:۱۷
۸:۱۸
یک پالایشگاه دیگر آمریکا دچار حریق شد!
انفجارهای هشدار به کاخ سفید چه میگویند؟
پالایشگاه chalmette آمریکا، همان که روزی صد و هشتاد و چند هزار بشکه نفت را از دل زمین بالا میکشد، با دستهای غیبی ترکید و پوستش ریخت. اسم پالایشگاه شَلمت است؛ از همان نامهایی که همیشه بوی نفت کهنه میدهد. این یکی هم مثل چندتا پالایشگاه قبلی، بیهیچ توضیحی، بیهیچ چرایی، دود شد و رفت. انگار ایام، ایام ترکیدن این سازههای آهنی است.
و هر که دستی در کار دنیا داشته باشد، میفهمد مرحلهٔ بعدی جنگ آمریکا و ایران، زود یا دیر، راهش را از لابهلای دود همین پالایشگاهها باز میکند. کاریست که اگر پا بگیرد، چین را هم خواهناخواه به وسط میدان میکشد؛ چه بخواهد، چه وانمود کند که سرش به کار خودش گرم است.مجبور است مداخله کند و این یعنی گسترش شعلهی جنگ به آسیای شرقی!
جنگ بعدی ـ اگر مجالی پیدا کند ـ جنگِ انرژیست؛ جنگ زمین و سوخت و راههای باریک بینشان. و از همین روست که هر روز و هر شب، پیامهایی، هشدارهایی، مثل آن بوقهای کوتاه قطار، از اینسو و آنسو برای آمریکا فرستاده میشود تا کاخ سفید گمان نکند که به خاطر دوری سرزمینی، در پناه است. دنیا آنقدر کوچک شده که دستِ بلند مقاومت، به سادگی به تاسیساتش دیگر میرسد؛ و اگر تهدیدی علیه تاسیسات ایران بشود،تاسیسات آمریکا در سراسر خاکش...بومببب...
هیچ حاشیهی امنی برای انرژی آمریکا وجود ندارد.امنیت انرژی یا برای همه،یا هیچ کس!
https://ble.ir/amaliyate313
انفجارهای هشدار به کاخ سفید چه میگویند؟
پالایشگاه chalmette آمریکا، همان که روزی صد و هشتاد و چند هزار بشکه نفت را از دل زمین بالا میکشد، با دستهای غیبی ترکید و پوستش ریخت. اسم پالایشگاه شَلمت است؛ از همان نامهایی که همیشه بوی نفت کهنه میدهد. این یکی هم مثل چندتا پالایشگاه قبلی، بیهیچ توضیحی، بیهیچ چرایی، دود شد و رفت. انگار ایام، ایام ترکیدن این سازههای آهنی است.و هر که دستی در کار دنیا داشته باشد، میفهمد مرحلهٔ بعدی جنگ آمریکا و ایران، زود یا دیر، راهش را از لابهلای دود همین پالایشگاهها باز میکند. کاریست که اگر پا بگیرد، چین را هم خواهناخواه به وسط میدان میکشد؛ چه بخواهد، چه وانمود کند که سرش به کار خودش گرم است.مجبور است مداخله کند و این یعنی گسترش شعلهی جنگ به آسیای شرقی! جنگ بعدی ـ اگر مجالی پیدا کند ـ جنگِ انرژیست؛ جنگ زمین و سوخت و راههای باریک بینشان. و از همین روست که هر روز و هر شب، پیامهایی، هشدارهایی، مثل آن بوقهای کوتاه قطار، از اینسو و آنسو برای آمریکا فرستاده میشود تا کاخ سفید گمان نکند که به خاطر دوری سرزمینی، در پناه است. دنیا آنقدر کوچک شده که دستِ بلند مقاومت، به سادگی به تاسیساتش دیگر میرسد؛ و اگر تهدیدی علیه تاسیسات ایران بشود،تاسیسات آمریکا در سراسر خاکش...بومببب...هیچ حاشیهی امنی برای انرژی آمریکا وجود ندارد.امنیت انرژی یا برای همه،یا هیچ کس!https://ble.ir/amaliyate313
۸:۱۹
از تهدیدات توئیتی سردار موسوی تا پیامهایی که مقصدشان اسلامآباد است
یک ترکیب کشنده برای به زانو درآوردن کاخ سفید!
توئیت تهدیدآمیز سردار سید مجید موسوی به چه معناست؟آیا جنگ به یک سطح بالاتر افزایش مییابد؟
سردار موسوی توئیت کرد:موشکها و پهپادهای هوافضای سپاه بر اهداف آمریکایی در منطقه و کشتیهای دشمن متجاوز قفل شدهاند؛ در انتظار فرمان شلیک هستیم.
ایران و آمریکا هر یک با دلایل خود،تنش را محدود به تنگهی هرمز کردهاند.آمریکا به دلیل فشارهای سنگین سیاسی بر ترامپ و انتخابات پیشرو تمایلی به گسترش جنگ در مقطع فعلی_آن هم بعد از شکست مفتضحانه در جنگ رمضان_ندارد!
ایران،در حال مدیریت توان و انرژی اجتماعی و نظامی خود است.از دید ایران تنگهی هرمز مسدود است و عقربههای زمان با هر چرخش فشار سنگینی به کاخ سفید وارد میکنند.ایران تمایل دارد با حفظ وضعیت معلقِ میان جنگ گسترده_جنگ محدود یا به عبارتی سکوت نسبی میدان_هیاهوی تبلیغاتی جنگ،این دوران را تا برخاستن صدای شکستن استخوانهای آمریکا طی کند.
آمریکا،نیت ایران را میداند اما نه قادر به گشودن تنگهی هرمز است و نه توان گشودن جبههای گستردهتر را برای رهایی از این فشار دارد.
توئیت سردار موسوی عزیز، چکش کاری ظریفی برای حفظِ ریلگذاریِ وضعیتِ معلق میان جنگ گسترده_جنگ محدود در تنگهی هرمز است.این تهدیداتِ زمختِ ترسناکِ معتبر در کنار دستِ نرمتر و وعدهدهندهی دیپلماسی،وظیفهی مدیریت این وضعیت معلق را دارند.
یک ترکیب جالب که ایران با آن میتواند،با هزینهای بسیار اندک،فشاری خردکننده را به مدعیترین قدرت نظامی جهان وارد کند!
در مثنوی مولوی،داستان خرگوشی که با هوش و درایتش، شیر قویپنجهی سفاک را به درون چاه میاندازد را به خاطر دارید؟اکنون ترجمان همان هوش استراتژیک را در مهمترین نبرد جهان که بعد از جنگ جهانی دوم رخ داده،به تماشا نشستهاید!
دنیا هم با حیرت، هنرنمایی استراتژیستهای ایران را نظاره میکند و با انگشت حیرت به دندان،به صحنهی غرق شدن تایتانیکِ تمدن آمریکا،زُل زده است!
https://ble.ir/amaliyate313
یک ترکیب کشنده برای به زانو درآوردن کاخ سفید!
توئیت تهدیدآمیز سردار سید مجید موسوی به چه معناست؟آیا جنگ به یک سطح بالاتر افزایش مییابد؟سردار موسوی توئیت کرد:موشکها و پهپادهای هوافضای سپاه بر اهداف آمریکایی در منطقه و کشتیهای دشمن متجاوز قفل شدهاند؛ در انتظار فرمان شلیک هستیم.ایران و آمریکا هر یک با دلایل خود،تنش را محدود به تنگهی هرمز کردهاند.آمریکا به دلیل فشارهای سنگین سیاسی بر ترامپ و انتخابات پیشرو تمایلی به گسترش جنگ در مقطع فعلی_آن هم بعد از شکست مفتضحانه در جنگ رمضان_ندارد!ایران،در حال مدیریت توان و انرژی اجتماعی و نظامی خود است.از دید ایران تنگهی هرمز مسدود است و عقربههای زمان با هر چرخش فشار سنگینی به کاخ سفید وارد میکنند.ایران تمایل دارد با حفظ وضعیت معلقِ میان جنگ گسترده_جنگ محدود یا به عبارتی سکوت نسبی میدان_هیاهوی تبلیغاتی جنگ،این دوران را تا برخاستن صدای شکستن استخوانهای آمریکا طی کند.آمریکا،نیت ایران را میداند اما نه قادر به گشودن تنگهی هرمز است و نه توان گشودن جبههای گستردهتر را برای رهایی از این فشار دارد.توئیت سردار موسوی عزیز، چکش کاری ظریفی برای حفظِ ریلگذاریِ وضعیتِ معلق میان جنگ گسترده_جنگ محدود در تنگهی هرمز است.این تهدیداتِ زمختِ ترسناکِ معتبر در کنار دستِ نرمتر و وعدهدهندهی دیپلماسی،وظیفهی مدیریت این وضعیت معلق را دارند.یک ترکیب جالب که ایران با آن میتواند،با هزینهای بسیار اندک،فشاری خردکننده را به مدعیترین قدرت نظامی جهان وارد کند!در مثنوی مولوی،داستان خرگوشی که با هوش و درایتش، شیر قویپنجهی سفاک را به درون چاه میاندازد را به خاطر دارید؟اکنون ترجمان همان هوش استراتژیک را در مهمترین نبرد جهان که بعد از جنگ جهانی دوم رخ داده،به تماشا نشستهاید!دنیا هم با حیرت، هنرنمایی استراتژیستهای ایران را نظاره میکند و با انگشت حیرت به دندان،به صحنهی غرق شدن تایتانیکِ تمدن آمریکا،زُل زده است!https://ble.ir/amaliyate313
۷:۱۳
سخنان قابل تامل نتانیاهو دربارهی قطع کمکهای مالی آمریکا به اسرائیل
پروژهی تنهاسازی اسرائیل در نقطهی عطف؟!
نتانیاهو گفته است: میخواهم کمکهای مالی آمریکا را به صفر برسانم!چه اعتراف عجیبی؟ مگر دلارهای آمریکا بو میدهد که جهود کودککش بدشان بیاید؟ چرا جهود صهیونیست باید در شرایط دشوار اقتصادی که در آن قرار گرفتهاند؛ در شرایطی که تولیدات کارخانهای آن آسیب جدی دیده و گردشگریش نابود شده است،چرا باید قید سالانه ۳.۸ میلیارد دلار کمک دریافتی از آمریکا را بزند؟
این رویکرد نتانیاهو،بیسابقه است.چه کسی است که نداند بقا و دوام ارتش اسرائیل به آمریکا وابسته است.از زمانی که ابرقدرتی از انگلیس،شیفت کرد روی آمریکا،این روند با قدرت تمام ادامه داشته است.پس قطع کمکهای مالی آمریکا،با چه هدفی دنبال میشود؟
نخستین احتمال به فشارهای کاخ سفید به اسرائیل برای آتشبس در همهی محورها باز میگردد.به رغم هیاهوی توییتری ترامپ،او به شدت به این آتش بس نیاز دارد تا بتواند کمی فشارهای داخلی را روی خودش بکاهد.
اما اسرائیل میداند که آتشبس در همهی محورها یعنی تقویت گذارهی ناتوی جبههی مقاومت و این موضوع قدرت مهیبی به حزبالله در معادلات داخلی لبنان و تحولات منطقه میدهد.گویا نتانیاهو میخواهد با اعلام استقلال مالی از آمریکا،بهانهی لازمه برای گریز از این فشارها را فراهم کند.
احتمال بعدی به طرحی باز میگردد که چند هفتهی پیش در کنگره آمریکا طرح شد اما رای نیاورد: طرح ممنوعیت فروش اسلحه به اسرائیل!گویا برآورد اسرائیل این است که در انتخابات پیش روی کنگره،مخالفان اسرائیل قدرت زیادی خواهند یافت و از هم اکنون به استقبال این بحران رفته است؛بحرانی که اگر پیش آمد،نتانیاهو با مستمسک قرار دادن سخنان این روزهای خود،اسرائیل را از این کمکها بینیاز نشان دهد.
اما نکتهی بسیار مهم این است که اسرائیل غیر وابسته به آمریکا،یک جوک است؛ مثل هرزه علفی که بخواهد بیرون از خاک دوام بیاورد.اسرائیلِ فاصله گرفته از آمریکا، ماهیت خود را از دست میدهد و بر خلاف تصویری که نتانیاهو از استقلال اسرائیل میسازد نه تنها قویتر نمیشود،بلکه به سرعت رو به ضعف نهادی و ساختاری میگذارد و از آن پس معلوم نیست که این هیولای برساختهی امپریالیسم،چگونه به حیات خود ادامه میدهد!
علت سخنان نتانیاهو هر چه که باشد نشان میدهد که شکاف میان اسرائیل و آمریکا رفته رفته در حال جدی شدن است.این جدایی البته از سر فهم استراتژیک مصالح داخلی آمریکا توسط کاخ سفید نیست؛ بلکه از سر ناتوانیاش برای حمایت کافی از این غدهی سرطانی است!
https://ble.ir/amaliyate313
پروژهی تنهاسازی اسرائیل در نقطهی عطف؟!
نتانیاهو گفته است: میخواهم کمکهای مالی آمریکا را به صفر برسانم!چه اعتراف عجیبی؟ مگر دلارهای آمریکا بو میدهد که جهود کودککش بدشان بیاید؟ چرا جهود صهیونیست باید در شرایط دشوار اقتصادی که در آن قرار گرفتهاند؛ در شرایطی که تولیدات کارخانهای آن آسیب جدی دیده و گردشگریش نابود شده است،چرا باید قید سالانه ۳.۸ میلیارد دلار کمک دریافتی از آمریکا را بزند؟این رویکرد نتانیاهو،بیسابقه است.چه کسی است که نداند بقا و دوام ارتش اسرائیل به آمریکا وابسته است.از زمانی که ابرقدرتی از انگلیس،شیفت کرد روی آمریکا،این روند با قدرت تمام ادامه داشته است.پس قطع کمکهای مالی آمریکا،با چه هدفی دنبال میشود؟نخستین احتمال به فشارهای کاخ سفید به اسرائیل برای آتشبس در همهی محورها باز میگردد.به رغم هیاهوی توییتری ترامپ،او به شدت به این آتش بس نیاز دارد تا بتواند کمی فشارهای داخلی را روی خودش بکاهد.اما اسرائیل میداند که آتشبس در همهی محورها یعنی تقویت گذارهی ناتوی جبههی مقاومت و این موضوع قدرت مهیبی به حزبالله در معادلات داخلی لبنان و تحولات منطقه میدهد.گویا نتانیاهو میخواهد با اعلام استقلال مالی از آمریکا،بهانهی لازمه برای گریز از این فشارها را فراهم کند.احتمال بعدی به طرحی باز میگردد که چند هفتهی پیش در کنگره آمریکا طرح شد اما رای نیاورد: طرح ممنوعیت فروش اسلحه به اسرائیل!گویا برآورد اسرائیل این است که در انتخابات پیش روی کنگره،مخالفان اسرائیل قدرت زیادی خواهند یافت و از هم اکنون به استقبال این بحران رفته است؛بحرانی که اگر پیش آمد،نتانیاهو با مستمسک قرار دادن سخنان این روزهای خود،اسرائیل را از این کمکها بینیاز نشان دهد.اما نکتهی بسیار مهم این است که اسرائیل غیر وابسته به آمریکا،یک جوک است؛ مثل هرزه علفی که بخواهد بیرون از خاک دوام بیاورد.اسرائیلِ فاصله گرفته از آمریکا، ماهیت خود را از دست میدهد و بر خلاف تصویری که نتانیاهو از استقلال اسرائیل میسازد نه تنها قویتر نمیشود،بلکه به سرعت رو به ضعف نهادی و ساختاری میگذارد و از آن پس معلوم نیست که این هیولای برساختهی امپریالیسم،چگونه به حیات خود ادامه میدهد! علت سخنان نتانیاهو هر چه که باشد نشان میدهد که شکاف میان اسرائیل و آمریکا رفته رفته در حال جدی شدن است.این جدایی البته از سر فهم استراتژیک مصالح داخلی آمریکا توسط کاخ سفید نیست؛ بلکه از سر ناتوانیاش برای حمایت کافی از این غدهی سرطانی است!https://ble.ir/amaliyate313
۱۰:۵۹
ظهرهوند از قدرتِ مافوقِ هستهای ایران میگوید.از تهدیدی مهیبی که ایران میتواند در عرض چند ساعت به خاک آمریکا برسد.این سخنها تا چه اندازه معتبر است؟ نمیدانم!آنچه را او دیده است تجربهی شخصی اوست که لابد باید به اعتبار سیاسی و رسانهای او، روی آن تامل کرد.اما جدای از آن، من به عنوان یک ناظر تحولات سیاسی،برای خود دلیلی دارم که این سخنان را اعتبار میبخشد:یک متدی که من علاقه دارم در تحلیل تحولات آن را به کار ببرم،روش شناسی رهبر شهید انقلاب است.با این متد،بسیاری از گرهها و ابهامات،حل میشود. بر این اساس از مآلاندیشی،بصیرت نافذ و آیندهنگری رهبر شهید انقلاب بعید است که با دو قدرت اتمی وارد جنگ شود اما فکری برای بمب هستهای نکرده باشد.از ساحت او چنین غفلت استراتژیکی کاملا به دور است!در یکی از دیدارهای رهبر شهید انقلاب با دانشجویان،دانشجوی پر شوری از مطالبهی سلاح هستهای میگوید: رهبر انقلاب در پاسخ نقلی که این مضمون را میگویند که جمهوری اسلامی برای حفاظت از خود هر آنچه را لازم باشد به دست میآورد!البته از این سخنان رهبر شهید انقلاب،لاجرم تولید بمب اتم بیرون در نمیآید اما قطعا ایران به چنان توانی دست یافته که بتواند ضربه همسطح ضربه اتمی یا مافوق اتم را به دشمنان وارد کند.https://ble.ir/amaliyate313
۷:۰۶
باز هم آتش سوزی دیگری در پالایشگاه آمریکا؛ اینبار در اوکلاهما
آتشسوزی در پالایشگاههای آمریکا،تبدیل به رویهای ثابت شده است.دست بلندی،ساختاری دارد در آمریکا با موفقیت،این پالایشگاهها را یکی پس از دیگری به آتش میکشد.
بامداد امروز هم منابع خبری از وقوع آتشسوزی در پالایشگاه شرکت اچاف سینکلر در تولسا، در اوکلاهمای آمریکا خبر دادند.
یادتان هست حوادث زنجیرهای در صنعت هوانوردی آمریکا را؟پیش از جنگ ۱۲ روزه به طور مرتب جتی شخصی یا بالگردی سقوط میکرد و جالب آنکه خسارات ناشی از آن،سانسور میشد.البته این حوادث برای کاخ سفید درسآموز و بازدارنده نیست،اما تمرینی میدانی برای ساختار مزبور است جهت ارزیابی توانمندیهایش؛توانمندیهایی که در بزنگاه جنگ میتواند تنش را به داخل خاک آمریکا برساند و با گسترشش،شعلهای گسترده را در آن سرزمین دور دست،بیفروزد.
و جالبتر آنکه ساختار امنیتی و حفاظتی آمریکا هنوز قادر نیست به این شبکه و ساختار ضربه وارد کند و زنجیرهی این حوادث را بگسلد!
https://ble.ir/amaliyate313
آتشسوزی در پالایشگاههای آمریکا،تبدیل به رویهای ثابت شده است.دست بلندی،ساختاری دارد در آمریکا با موفقیت،این پالایشگاهها را یکی پس از دیگری به آتش میکشد.بامداد امروز هم منابع خبری از وقوع آتشسوزی در پالایشگاه شرکت اچاف سینکلر در تولسا، در اوکلاهمای آمریکا خبر دادند.یادتان هست حوادث زنجیرهای در صنعت هوانوردی آمریکا را؟پیش از جنگ ۱۲ روزه به طور مرتب جتی شخصی یا بالگردی سقوط میکرد و جالب آنکه خسارات ناشی از آن،سانسور میشد.البته این حوادث برای کاخ سفید درسآموز و بازدارنده نیست،اما تمرینی میدانی برای ساختار مزبور است جهت ارزیابی توانمندیهایش؛توانمندیهایی که در بزنگاه جنگ میتواند تنش را به داخل خاک آمریکا برساند و با گسترشش،شعلهای گسترده را در آن سرزمین دور دست،بیفروزد.و جالبتر آنکه ساختار امنیتی و حفاظتی آمریکا هنوز قادر نیست به این شبکه و ساختار ضربه وارد کند و زنجیرهی این حوادث را بگسلد!https://ble.ir/amaliyate313
۷:۰۷
گرهی که هرمز به کار بازارهای دنیا انداخته است
جهان بر لبهی جرقه در تنگه!
همهچیز انگار لب مرز یک جرقه ایستاده؛ جرقهای که اگر بیفتد، آتش جنگ چهارم را بلند میکند. نه مذاکرهای در کار است و نه جنگی که تکلیفش روشن باشد. دنیا مانده در همین برزخِ معلق؛ جایی میان تهدید و انتظار.وصعیت نطلوبی که در آن ایران با هزینهی اندک،بزرگترین فشار تاریخ را به اقتصاد انرژی تحمیل کرده است.
از آن سو، با کمرنگ شدن امید توافق سیاسی، آمریکا افتاده به جمعکردن ائتلافی برای باز کردن تنگه هرمز با ناو و محاصره و نمایش قدرت. قدمهای اول را هم برداشتهاند و چند دولتِ غربی و عربی، هر کدام به سهم خود، داخل این صف شدهاند.
ایران اما دست روی دست نگذاشته. مقدمات پاسخ را آماده کرده و نشانههایش هم پیدا شده است.واضح است که اگر کار به درگیری برسد، ماجرا محدود به رویارویی با ناوگان آمریکا و متحدانش نمیماند؛ دامنهاش میتواند جاهای دیگری را هم بگیرد، جاهایی دورتر از خط مستقیم دریا.
با اینهمه، ایران هنوز سعی میکند این وضعیت معلق میان جنگ و آتشبس را نگه دارد؛ تعادلی که هر لحظه ممکن است به هم بخورد. اما در همان حال، آماده است که اگر حملهای صورت گرفت، جوابش را سریع و در زمان محدود بدهد.پاسخی که برای همیشه سرنوشت جنگ را یکسره سازد.
https://ble.ir/amaliyate313
جهان بر لبهی جرقه در تنگه!
همهچیز انگار لب مرز یک جرقه ایستاده؛ جرقهای که اگر بیفتد، آتش جنگ چهارم را بلند میکند. نه مذاکرهای در کار است و نه جنگی که تکلیفش روشن باشد. دنیا مانده در همین برزخِ معلق؛ جایی میان تهدید و انتظار.وصعیت نطلوبی که در آن ایران با هزینهی اندک،بزرگترین فشار تاریخ را به اقتصاد انرژی تحمیل کرده است.از آن سو، با کمرنگ شدن امید توافق سیاسی، آمریکا افتاده به جمعکردن ائتلافی برای باز کردن تنگه هرمز با ناو و محاصره و نمایش قدرت. قدمهای اول را هم برداشتهاند و چند دولتِ غربی و عربی، هر کدام به سهم خود، داخل این صف شدهاند.ایران اما دست روی دست نگذاشته. مقدمات پاسخ را آماده کرده و نشانههایش هم پیدا شده است.واضح است که اگر کار به درگیری برسد، ماجرا محدود به رویارویی با ناوگان آمریکا و متحدانش نمیماند؛ دامنهاش میتواند جاهای دیگری را هم بگیرد، جاهایی دورتر از خط مستقیم دریا.با اینهمه، ایران هنوز سعی میکند این وضعیت معلق میان جنگ و آتشبس را نگه دارد؛ تعادلی که هر لحظه ممکن است به هم بخورد. اما در همان حال، آماده است که اگر حملهای صورت گرفت، جوابش را سریع و در زمان محدود بدهد.پاسخی که برای همیشه سرنوشت جنگ را یکسره سازد.https://ble.ir/amaliyate313
۱۹:۵۷
تهران در آستانهی بزرگترین سوگواری تاریخ؟
انگار تهران، خودش را آمادهی یکی از سنگینترین وداعهای تاریخ میکند؛ وداعی که دیگر از مرزِ یک کشور گذشته و در جانِ یک منطقه نشسته است. خبرها میگویند نزدیک به یک میلیون عراقی برای شرکت در مراسم تشییعِ رهبرِ شهیدِ انقلاب اسلامی نامنویسی کردهاند.
همهی فرزندانِ آقا میآیند؛ از لبنان، از یمن، از عراق و از هر نقطهای که در این سالها نامش به نامِ او گره خورده بود. هر کدام با پرچمی، با خاطرهای، با زخمی که هنوز تازه است.
و از آن طرف، اگر جنگ چهارم به راه نیفتد و سوگواری انجام شود،شهرهای ایران آرامآرام راه میافتند به سوی پایتخت.این صحنهها را بسیار خواهیم دید: کاروانهای پیاده، دستهدسته از جادهها بالا میآیند؛ از روستاها، از حاشیهی شهرها، از میدانهایی که هنوز بوی عزاداری میدهد. بعضیها زیر لب نوحه میخوانند، بعضی فقط سکوت کردهاند و راه میروند. انگار مردم میخواهند این مسیر را با پای خودشان طی کنند تا سنگینیِ این وداع را بهتر بفهمند.
تهران در آن روز، دیگر فقط یک شهر نخواهد بود؛ میدان یک اندوه عظیم میشود. این دیگر یک مراسم تشییع معمولی نیست؛ یک سوگواریِ بینظیر و تاریخیست. لحظهای که جمعیت، خودش تبدیل به روایت میشود؛ روایتی از فقدانی که از مرزها عبور کرده و در حافظهی میلیونها نفر جا گرفته است.
https://ble.ir/amaliyate313
انگار تهران، خودش را آمادهی یکی از سنگینترین وداعهای تاریخ میکند؛ وداعی که دیگر از مرزِ یک کشور گذشته و در جانِ یک منطقه نشسته است. خبرها میگویند نزدیک به یک میلیون عراقی برای شرکت در مراسم تشییعِ رهبرِ شهیدِ انقلاب اسلامی نامنویسی کردهاند.همهی فرزندانِ آقا میآیند؛ از لبنان، از یمن، از عراق و از هر نقطهای که در این سالها نامش به نامِ او گره خورده بود. هر کدام با پرچمی، با خاطرهای، با زخمی که هنوز تازه است. و از آن طرف، اگر جنگ چهارم به راه نیفتد و سوگواری انجام شود،شهرهای ایران آرامآرام راه میافتند به سوی پایتخت.این صحنهها را بسیار خواهیم دید: کاروانهای پیاده، دستهدسته از جادهها بالا میآیند؛ از روستاها، از حاشیهی شهرها، از میدانهایی که هنوز بوی عزاداری میدهد. بعضیها زیر لب نوحه میخوانند، بعضی فقط سکوت کردهاند و راه میروند. انگار مردم میخواهند این مسیر را با پای خودشان طی کنند تا سنگینیِ این وداع را بهتر بفهمند.تهران در آن روز، دیگر فقط یک شهر نخواهد بود؛ میدان یک اندوه عظیم میشود. این دیگر یک مراسم تشییع معمولی نیست؛ یک سوگواریِ بینظیر و تاریخیست. لحظهای که جمعیت، خودش تبدیل به روایت میشود؛ روایتی از فقدانی که از مرزها عبور کرده و در حافظهی میلیونها نفر جا گرفته است.https://ble.ir/amaliyate313
۱۹:۵۷
ترامپ: رهبران ایران یا کار درست را انجام خواهند داد یا ما کار را تمام خواهیم کرد!من نه به وضعیت مالی آمریکاییها فکر میکنم و نه هیچکس دیگر. من فقط به یک چیز فکر میکنم؛ نمیتوانیم اجازه دهیم ایران سلاح هستهای داشته باشد.پ.ن
چیکن کردن،یک هنر است اگرنه نام هر عربدهجویی را نمیتوان بیباک دلیر گذاشت.مرد نابلدی که قمه به دست میگیرد و بر خود ضربه میزند تا حریف را مرعوب کند؛ گاه به خطا بر شاهرگ خویش میکوبد و خود به دست خود گورش را میکند!بیتوجهی ترامپ به خسارتهای ناشی از جنگ با ایران،همان خطای راهبردی است!واقعیتهای این جنگ حتی اگر ترامپ چشمش را به روی آن ببندد به زودی خود را به رخ او خواهد کشید؛ و البته آن زمان کاری از دست ترامپ بر نخواهد آمد جز زانو زدن تن دادن به پیششرطهای ایران!https://ble.ir/amaliyate313
۱۹:۵۸
دودِ جنگ خلیج فارس، مستقیم در چشمِ مصرفکننده آمریکایی!
«انجی کریگ» نمایندهی کنگره آمریکا، رفته کنار پمپبنزین و جلوی دوربین از فشار اقتصادی حرف میزند؛ از مردمی که هر روز با قیمت تازهی بنزین غافلگیر میشوند. ماجرا هم از جایی شروع شد که آمریکا به ایران حمله کرد و بعد، ایران در واکنش تنگه هرمز را بست؛ همان شاهراهی که نفتِ دنیا از گلویش رد میشود. حالا اثر آن تصمیم، هزاران کیلومتر آنطرفتر، رسیده به جیب شهروند آمریکایی.
طعنهی ماجرا اینجاست: کشوری که سالها جنگ را «مدیریت بحران» معرفی میکرد، حالا نمایندهاش باید کنار تلمبهی بنزین بایستد و برای مردم توضیح بدهد چرا پر کردن یک باک ساده اینقدر گران شده. انگار سیاست خارجی، آخرش برگشته و قبضش را گذاشته روی پیشخوان پمپبنزینهای خود آمریکا.
با افتضاح ترامپ در بیاحتیاطی جنگ با ایران،حالا نقطه ضعف مهمی به دست مخالفانش داده است!این تازه آغاز ماجراست.هنوز به گفتهی بلومبرگ به نقطهی داغ بحران انرژی نرسیدهایم.ترامپ باید سرزنشهای بسیاری را تحمل کند و تاوان سنگینی را برای بزرگترین اشتباه زندگیش بپردازد!
https://ble.ir/amaliyate313
«انجی کریگ» نمایندهی کنگره آمریکا، رفته کنار پمپبنزین و جلوی دوربین از فشار اقتصادی حرف میزند؛ از مردمی که هر روز با قیمت تازهی بنزین غافلگیر میشوند. ماجرا هم از جایی شروع شد که آمریکا به ایران حمله کرد و بعد، ایران در واکنش تنگه هرمز را بست؛ همان شاهراهی که نفتِ دنیا از گلویش رد میشود. حالا اثر آن تصمیم، هزاران کیلومتر آنطرفتر، رسیده به جیب شهروند آمریکایی. طعنهی ماجرا اینجاست: کشوری که سالها جنگ را «مدیریت بحران» معرفی میکرد، حالا نمایندهاش باید کنار تلمبهی بنزین بایستد و برای مردم توضیح بدهد چرا پر کردن یک باک ساده اینقدر گران شده. انگار سیاست خارجی، آخرش برگشته و قبضش را گذاشته روی پیشخوان پمپبنزینهای خود آمریکا. با افتضاح ترامپ در بیاحتیاطی جنگ با ایران،حالا نقطه ضعف مهمی به دست مخالفانش داده است!این تازه آغاز ماجراست.هنوز به گفتهی بلومبرگ به نقطهی داغ بحران انرژی نرسیدهایم.ترامپ باید سرزنشهای بسیاری را تحمل کند و تاوان سنگینی را برای بزرگترین اشتباه زندگیش بپردازد!https://ble.ir/amaliyate313
۱۰:۳۶
تنگه هرمز و اصلاحطلبانِ تازه!
این روزها حرفهایی از عارف میشنوی که کمی آدم را مکث میدهد. همان عارفِ آرام و کمحرف. گفته است: «تنگه هرمز مال ماست.» گفته است به هیچ قیمتی از دستش نمیدهیم. حتی افزوده که اصلاً ملک ما بوده، فقط مدتی خوب از ملکمان استفاده نمیکردیم.
این جمله را که میشنوی، بد نیست بگذاری کنار حرفهای کسانی مثل عباس عبدی. آنوقت تصویر جالبی شکل میگیرد. انگار زیر پوست سیاست ایران چیزی دارد جابهجا میشود. جنگ فقط توپ و تانک و موشک نیست؛ گاهی آرایش آدمها را هم عوض میکند.
حالا انگار با گونهای تازه از اصلاحطلبی طرفیم. اصلاحطلبیای که لحنش کمی متفاوت شده. آدمهایی مثل عارف یا شمسالواعظین نشانههای همین تغییرند. نه آن اصلاحطلبی سالهای قبل، نه کاملاً چیزی بیرون از آن. چیزی میان این دو.
جنگ، اگر کاری بلد باشد، همین است: مرزها را جابهجا میکند. گاهی مرز کشورها را، گاهی هم مرز حرفها و آدمها را.
https://ble.ir/amaliyate313
این روزها حرفهایی از عارف میشنوی که کمی آدم را مکث میدهد. همان عارفِ آرام و کمحرف. گفته است: «تنگه هرمز مال ماست.» گفته است به هیچ قیمتی از دستش نمیدهیم. حتی افزوده که اصلاً ملک ما بوده، فقط مدتی خوب از ملکمان استفاده نمیکردیم. این جمله را که میشنوی، بد نیست بگذاری کنار حرفهای کسانی مثل عباس عبدی. آنوقت تصویر جالبی شکل میگیرد. انگار زیر پوست سیاست ایران چیزی دارد جابهجا میشود. جنگ فقط توپ و تانک و موشک نیست؛ گاهی آرایش آدمها را هم عوض میکند. حالا انگار با گونهای تازه از اصلاحطلبی طرفیم. اصلاحطلبیای که لحنش کمی متفاوت شده. آدمهایی مثل عارف یا شمسالواعظین نشانههای همین تغییرند. نه آن اصلاحطلبی سالهای قبل، نه کاملاً چیزی بیرون از آن. چیزی میان این دو. جنگ، اگر کاری بلد باشد، همین است: مرزها را جابهجا میکند. گاهی مرز کشورها را، گاهی هم مرز حرفها و آدمها را.https://ble.ir/amaliyate313
۱۲:۰۹
روایت آمریکایی از سفر پکن؛ توافق واقعی یا فضاسازی سیاسی؟
رویترز همزمان با سفر ترامپ به پکن نوشته که آمریکا و چین توافق کردهاند هیچ کشوری نباید از عبور و مرور در تنگه هرمز عوارض بگیرد. فرض کنیم اصل خبر درست باشد؛ مسئله اینجاست که فعلاً بیشتر این روایت از سمت آمریکاییها مطرح شده و چین هنوز با همان احتیاط همیشگی حرف میزند. برای همین، طبیعی است که آدم بپرسد آیا با یک توافق روشن و قطعی طرفیم یا بیشتر با روایتی که واشنگتن دوست دارد از سفر پکن ساخته شود؟
تنگه هرمز یک موضوع ساده اقتصادی نیست که بشود در چند جمله دربارهاش اعلام موضع کرد. این آبراه سالهاست به نقطه تلاقی امنیت، انرژی و رقابت سیاسی تبدیل شده و هر حرفی درباره آن، مستقیم روی معادلات منطقه اثر میگذارد. به همین دلیل، صرفِ انتشار یک خبر از طرف رسانههای آمریکایی، هنوز به معنای شکلگیری یک توافق قابل اتکا نیست؛ مخصوصاً وقتی طرف چینی هنوز با صراحت همان حرفها را تکرار نکرده است.
مسئله فقط این خبر هم نیست؛ تجربهای پشت آن قرار دارد که باعث میشود این جنس روایتها با تردید دیده شوند. چین پیشتر هم در موضوع جزایر سهگانه، از ادبیات «گفتگو»میان ایران و امارات استفاده کرده بود؛ خب چه شد؟ما با زبان موشک و پهپاد با این کشورک وارد گفتگو شدهایم!
در نهایت، ماجرا فقط بر سر یک تیتر خبری نیست؛ بر سر این است که در جهان امروز، گاهی روایتِ یک توافق از خودِ توافق مهمتر میشود. مخصوصاً وقتی هنوز معلوم نیست پشت خبرهای پرسروصدا، چه میزان تفاهم واقعی وجود دارد و چه میزان فضاسازی سیاسی و رسانهای.
https://ble.ir/amaliyate313
رویترز همزمان با سفر ترامپ به پکن نوشته که آمریکا و چین توافق کردهاند هیچ کشوری نباید از عبور و مرور در تنگه هرمز عوارض بگیرد. فرض کنیم اصل خبر درست باشد؛ مسئله اینجاست که فعلاً بیشتر این روایت از سمت آمریکاییها مطرح شده و چین هنوز با همان احتیاط همیشگی حرف میزند. برای همین، طبیعی است که آدم بپرسد آیا با یک توافق روشن و قطعی طرفیم یا بیشتر با روایتی که واشنگتن دوست دارد از سفر پکن ساخته شود؟ تنگه هرمز یک موضوع ساده اقتصادی نیست که بشود در چند جمله دربارهاش اعلام موضع کرد. این آبراه سالهاست به نقطه تلاقی امنیت، انرژی و رقابت سیاسی تبدیل شده و هر حرفی درباره آن، مستقیم روی معادلات منطقه اثر میگذارد. به همین دلیل، صرفِ انتشار یک خبر از طرف رسانههای آمریکایی، هنوز به معنای شکلگیری یک توافق قابل اتکا نیست؛ مخصوصاً وقتی طرف چینی هنوز با صراحت همان حرفها را تکرار نکرده است. مسئله فقط این خبر هم نیست؛ تجربهای پشت آن قرار دارد که باعث میشود این جنس روایتها با تردید دیده شوند. چین پیشتر هم در موضوع جزایر سهگانه، از ادبیات «گفتگو»میان ایران و امارات استفاده کرده بود؛ خب چه شد؟ما با زبان موشک و پهپاد با این کشورک وارد گفتگو شدهایم! در نهایت، ماجرا فقط بر سر یک تیتر خبری نیست؛ بر سر این است که در جهان امروز، گاهی روایتِ یک توافق از خودِ توافق مهمتر میشود. مخصوصاً وقتی هنوز معلوم نیست پشت خبرهای پرسروصدا، چه میزان تفاهم واقعی وجود دارد و چه میزان فضاسازی سیاسی و رسانهای.https://ble.ir/amaliyate313
۸:۰۰
مرگهای مرموز در آمریکا؛ اینبار نوبت مهندس ناسا!
آن سالها اگر یک دانشمند ایرانی عطسه میکرد، تا غروبِ همان روز بیبیسی و سیانان برایش سناریوی ترور و عملیات پیچیده میساختند؛ از «دستهای پنهان» میگفتند و «شبکههای مخوف». حالا اما در خودِ آمریکا، دانشمند هستهای و مهندس ناسا یکییکی جنازهشان پیدا میشود و نهایتِ ماجرا این است که افبیآی فرمِ تحقیق پر میکند و رسانهها هم با خونسردی رد میشوند؛ انگار نه انگار که دوازدهمین نفر است.
قصه عجیبیست. اگر این اتفاقها هزار کیلومتر آنطرفتر رخ میداد، تا حالا دهها کارشناس امنیتی روی آنتن آمده بودند و از «تسویههای سازمانیافته» و «نبرد اطلاعاتی» حرف میزدند. اما وقتی ماجرا در آمریکاست، ناگهان همهچیز میشود «حادثه»، «ابهام» و «تحقیقات در حال انجام».
دنیا را هم انگار با دو متر اندازه میگیرند؛ یک متر برای خودشان، یک متر برای بقیه. مرگ دانشمند در کشورهای دیگر میشود نشانه فروپاشی امنیت، اما در آمریکا فقط یک خبر کوتاه لابهلای صفحه حوادث است. این هم از عجایب همان تمدنیست که همیشه برای جهان نسخه شفافیت و امنیت میپیچد، اما وقتی نوبت به خانه خودش میرسد، چراغها را کم میکند و آرام از کنار ماجرا میگذرد.
https://ble.ir/amaliyate313
آن سالها اگر یک دانشمند ایرانی عطسه میکرد، تا غروبِ همان روز بیبیسی و سیانان برایش سناریوی ترور و عملیات پیچیده میساختند؛ از «دستهای پنهان» میگفتند و «شبکههای مخوف». حالا اما در خودِ آمریکا، دانشمند هستهای و مهندس ناسا یکییکی جنازهشان پیدا میشود و نهایتِ ماجرا این است که افبیآی فرمِ تحقیق پر میکند و رسانهها هم با خونسردی رد میشوند؛ انگار نه انگار که دوازدهمین نفر است. قصه عجیبیست. اگر این اتفاقها هزار کیلومتر آنطرفتر رخ میداد، تا حالا دهها کارشناس امنیتی روی آنتن آمده بودند و از «تسویههای سازمانیافته» و «نبرد اطلاعاتی» حرف میزدند. اما وقتی ماجرا در آمریکاست، ناگهان همهچیز میشود «حادثه»، «ابهام» و «تحقیقات در حال انجام». دنیا را هم انگار با دو متر اندازه میگیرند؛ یک متر برای خودشان، یک متر برای بقیه. مرگ دانشمند در کشورهای دیگر میشود نشانه فروپاشی امنیت، اما در آمریکا فقط یک خبر کوتاه لابهلای صفحه حوادث است. این هم از عجایب همان تمدنیست که همیشه برای جهان نسخه شفافیت و امنیت میپیچد، اما وقتی نوبت به خانه خودش میرسد، چراغها را کم میکند و آرام از کنار ماجرا میگذرد.https://ble.ir/amaliyate313
۸:۰۱
ترامپ؛ مجسمهی ترک خوردهای شده است که پرستوها بر شانههایش لانه میسازند!
پایانِ هاویشاموارِ امپراتورِ ترس؛ پوسیدن در قصرِ غرور!
رابرت پیپ، استاد دانشگاه شیکاگو، میگوید آنچه امروز بر سر ترامپ آمده فقط یک اختلاف سیاسی یا یک عقبنشینی دیپلماتیک نیست؛ ماجرای فروریختن هیبتیست که سالها با ترس و نمایش و هیاهو سرِ پا نگه داشته شده بود. بعضی شکستها روی نقشه اتفاق نمیافتند؛ در نگاه دیگران رخ میدهند. روزی که دیگر کسی از تو حساب نبرد، سقوط شروع شده؛ حتی اگر هنوز پشت تریبون ایستاده باشی.
اول ایرانیها حاضر نشدند فرستادگان او را در اسلامآباد ملاقات کنند. هی خبر میآمد که جیدیونس برای ملاقات با تیم ایرانی راهی اسلامآباد شده است اما هیچ هواپیمایی از فرودگاههای ایران به مقصد پاکستان برنخاست و ترامپ با یک تحقیر شرمبار بزرگ در چشم دنیا مواجه شد: دنیا دید که او به رغم ژست تهاجمیاش تا چه اندازه برای برگزاری مذاکرات اصرار میکند!در سیاست، این فقط رد مذاکره نیست؛ یعنی «تو دیگر آن قدرتی نیستی که برایش صف بکشند».
و ترامپ با تلخی یاد گرفت که تحقیر، همیشه با فریاد نمیآید؛ گاهی در همین سکوت سرد در مقابل دیدگان رسانههای جهانی رقم میخورد!
بعد نوبت به خود آلمان رسید. مرتس، صدراعظم این کشور، علنا گفت ترامپ در حال تحقیر شدن است. این دیگر حرفِ دشمن بیرونی نبود؛ صدایی بود از همان جغرافیایی که زمانی قرار بود برایش کف بزند. و هیچ چیز برای یک قدرت خطرناکتر از آن نیست که ترکها از داخل دیوار پیدا شوند.
عربستان هم از ترامپ آرامآرام فاصله گرفت. سیاستمدارها بوی ضعف را زودتر از مردم عادی میفهمند. تا دیروز کنار اسمش میایستادند و کرور کرور پول بر پایش نثار میکردند، امروز طوری عبور میکنند که انگار از اول هم آشناییای در کار نبوده. دنیا همینقدر بیرحم است؛ قدرت را میپرستد، اما قدرتِ در حال سقوط را حتی تحمل هم نمیکند!
پیپ این وضعیت را شبیه سرنوشت لیندون جانسون میداند؛ مردی که جنگ ویتنام آنقدر فرسودهاش کرد تا پیش از آنکه رقیبان شکستش بدهند، خودش از ادامه راه کنار کشید.میگوید ترامپِ پس از جنگ با ایران،ترامپی نیست که دشمنانش بخواهند سرنگونش کنند؛ او،خود فرو خواهد ریخت!
باتلاق، اول آدم را نمیبلعد؛ اول غرور او را میگیرد. ترامپ درست در همان لحظه است؛ در نقطهای که طاغوتهای متوهم تاریخ به آن رسیده بودند:او حالا با فرعون در قعر دریای موسی دست و پا میزند و جلال و جبروتش مانند غرور زخمخوردهی نمرود از یکی پشهی خرد در حال فرو ریختن است!مردی که میخواست دیگران را مرعوب کند، حالا هر روز بیشتر شبیه کسیست که دنیا دیگر جدیاش نگیرد.
آه، امپراتور بیجلال و شکوه!چه زود جهان آموخت که میان هیاهوی قدرت و عظمتِ واقعی، فاصلهای به پهنای یک سقوط است.اکنون تو ماندهای و تالارهای سردِ تشویقی که دیگر پژواکی ندارند؛و حتی نزدیکترین همپیمانانت، نامت را با احتیاطی آمیخته به شرم بر زبان میآورند؛چنانکه گویی از کنار جنازهی آرزویی بدبو عبور میکنند.
تو سالها از ترسِ دیگران برای خودت تخت ساختی،اما فراموش کردی ترس، وفادارترین سرباز جهان نیست؛همین که بوی ضعف برخیزد،پیش از همه فرار میکند.
آه، چه تلخ است لحظهای که مردی هنوز لبخندِ فاتحان را بر لب دارد،اما جهان، پشت سرش آرامآرام چراغها را خاموش کرده است.سخت است جناب ترامپ،نه؟!
تو دیگر آن طوفانِ هراسانگیز نیستی؛بیشتر به مجسمهای ترکخورده میمانیکه کبوترها بر شانههایش لانه ساختهاند.
و سرانجام،در قصرِ متروکِ توهّماتت خواهی ماند؛میان پردههای پوسیده، جامهای بیمهمان و آینههایی که دیگر حتی تصویرت را با احترام بازتاب نمیدهند.همانگونه که خانم هاویشامِ دیکنز،در ضیافتِ متعفنِ رؤیاهای دفنشدهاش آرامآرام فرو ریخت،تو نیز در لباسِ فرسودهی غرورت خواهی پوسید؛در حالی که جهان،بیآنکه حتی لحظهای بایستد،از کنار ویرانهی نامت عبور میکند.
https://ble.ir/amaliyate313
پایانِ هاویشاموارِ امپراتورِ ترس؛ پوسیدن در قصرِ غرور!
رابرت پیپ، استاد دانشگاه شیکاگو، میگوید آنچه امروز بر سر ترامپ آمده فقط یک اختلاف سیاسی یا یک عقبنشینی دیپلماتیک نیست؛ ماجرای فروریختن هیبتیست که سالها با ترس و نمایش و هیاهو سرِ پا نگه داشته شده بود. بعضی شکستها روی نقشه اتفاق نمیافتند؛ در نگاه دیگران رخ میدهند. روزی که دیگر کسی از تو حساب نبرد، سقوط شروع شده؛ حتی اگر هنوز پشت تریبون ایستاده باشی.اول ایرانیها حاضر نشدند فرستادگان او را در اسلامآباد ملاقات کنند. هی خبر میآمد که جیدیونس برای ملاقات با تیم ایرانی راهی اسلامآباد شده است اما هیچ هواپیمایی از فرودگاههای ایران به مقصد پاکستان برنخاست و ترامپ با یک تحقیر شرمبار بزرگ در چشم دنیا مواجه شد: دنیا دید که او به رغم ژست تهاجمیاش تا چه اندازه برای برگزاری مذاکرات اصرار میکند!در سیاست، این فقط رد مذاکره نیست؛ یعنی «تو دیگر آن قدرتی نیستی که برایش صف بکشند». و ترامپ با تلخی یاد گرفت که تحقیر، همیشه با فریاد نمیآید؛ گاهی در همین سکوت سرد در مقابل دیدگان رسانههای جهانی رقم میخورد!بعد نوبت به خود آلمان رسید. مرتس، صدراعظم این کشور، علنا گفت ترامپ در حال تحقیر شدن است. این دیگر حرفِ دشمن بیرونی نبود؛ صدایی بود از همان جغرافیایی که زمانی قرار بود برایش کف بزند. و هیچ چیز برای یک قدرت خطرناکتر از آن نیست که ترکها از داخل دیوار پیدا شوند.عربستان هم از ترامپ آرامآرام فاصله گرفت. سیاستمدارها بوی ضعف را زودتر از مردم عادی میفهمند. تا دیروز کنار اسمش میایستادند و کرور کرور پول بر پایش نثار میکردند، امروز طوری عبور میکنند که انگار از اول هم آشناییای در کار نبوده. دنیا همینقدر بیرحم است؛ قدرت را میپرستد، اما قدرتِ در حال سقوط را حتی تحمل هم نمیکند!پیپ این وضعیت را شبیه سرنوشت لیندون جانسون میداند؛ مردی که جنگ ویتنام آنقدر فرسودهاش کرد تا پیش از آنکه رقیبان شکستش بدهند، خودش از ادامه راه کنار کشید.میگوید ترامپِ پس از جنگ با ایران،ترامپی نیست که دشمنانش بخواهند سرنگونش کنند؛ او،خود فرو خواهد ریخت! باتلاق، اول آدم را نمیبلعد؛ اول غرور او را میگیرد. ترامپ درست در همان لحظه است؛ در نقطهای که طاغوتهای متوهم تاریخ به آن رسیده بودند:او حالا با فرعون در قعر دریای موسی دست و پا میزند و جلال و جبروتش مانند غرور زخمخوردهی نمرود از یکی پشهی خرد در حال فرو ریختن است!مردی که میخواست دیگران را مرعوب کند، حالا هر روز بیشتر شبیه کسیست که دنیا دیگر جدیاش نگیرد.آه، امپراتور بیجلال و شکوه!چه زود جهان آموخت که میان هیاهوی قدرت و عظمتِ واقعی، فاصلهای به پهنای یک سقوط است.اکنون تو ماندهای و تالارهای سردِ تشویقی که دیگر پژواکی ندارند؛و حتی نزدیکترین همپیمانانت، نامت را با احتیاطی آمیخته به شرم بر زبان میآورند؛چنانکه گویی از کنار جنازهی آرزویی بدبو عبور میکنند.تو سالها از ترسِ دیگران برای خودت تخت ساختی،اما فراموش کردی ترس، وفادارترین سرباز جهان نیست؛همین که بوی ضعف برخیزد،پیش از همه فرار میکند.آه، چه تلخ است لحظهای که مردی هنوز لبخندِ فاتحان را بر لب دارد،اما جهان، پشت سرش آرامآرام چراغها را خاموش کرده است.سخت است جناب ترامپ،نه؟!تو دیگر آن طوفانِ هراسانگیز نیستی؛بیشتر به مجسمهای ترکخورده میمانیکه کبوترها بر شانههایش لانه ساختهاند.و سرانجام،در قصرِ متروکِ توهّماتت خواهی ماند؛میان پردههای پوسیده، جامهای بیمهمان و آینههایی که دیگر حتی تصویرت را با احترام بازتاب نمیدهند.همانگونه که خانم هاویشامِ دیکنز،در ضیافتِ متعفنِ رؤیاهای دفنشدهاش آرامآرام فرو ریخت،تو نیز در لباسِ فرسودهی غرورت خواهی پوسید؛در حالی که جهان،بیآنکه حتی لحظهای بایستد،از کنار ویرانهی نامت عبور میکند.https://ble.ir/amaliyate313
۸:۰۱
ترامپِ بیدستاورد، به دنبال فتح کاغذی در کوبا!
ترامپ که در خلیج فارس به دیوارِ سختِ ایران و مقاومت خورده است، حالا سرگردانِ پنجرهای دیگر برای نفس کشیدن است؛ رفته سمت آمریکای لاتین، شاید از کوبا فتحی کاغذی بسازد، شاید از زانوهای خستهی یک ملت، تریبونی برای خودش عَلَم کند تا کمی از بوی شکست و خفگیِ این روزهایش دور شود.
روبیو، وزیر خارجهی آمریکا، با همان زبانِ آشنا و قدیمیِ سیاستِ امریکایی گفته: «برای مردم کوبا صد میلیون دلار غذا و دارو آماده است، اما رژیم کوبا نمیگذارد به دستشان برسد.»
حرف، همان حرفِ همیشگیست؛ نان را میگذارند پشت ویترین، بعد به مردم گرسنه میگویند: اگر میخواهید بخورید، اول خیابان را به آتش بکشید.
گرسنگی را کردهاند ابزار. تحریم را کردهاند طناب. و اسمش را گذاشتهاند آزادی!
همان خوابی را که برای ایران دیده بودند و تعبیر نشد، حالا برای کوبا دیدهاند؛ با این خیال که کوبا لقمهای کوچکتر است و شاید راحتتر بلعیده شود.
از آن طرف، دولت کوبا میگوید دیگر نه از دیزل چیزی مانده و نه از نفت کوره. برق، مهمانِ چندساعتهی خانهها شده. هاوانا در بعضی محلهها فقط دو سه ساعت روشن است و بعد، دوباره تاریکی میآید و گرما و یخچالهای خاموش و اتوبوسهای خوابیده و مردمی که زندگیشان لای این خاموشیهای کشدار گیر کرده.
اما قصه فقط کوبا نیست. آتشِ بحران گرسنگی و انرژی، دارد به انبارِ خود آمریکا هم میرسد. فشارِ اقتصاد و آشفتگیِ سیاست، کار را به درونِ کابینهی ترامپ کشانده؛ تا جایی که یکییکی آدمهایش کنار میروند یا کنار گذاشته میشوند.
حالا هم «مارتی مکاری»، رئیس سازمان غذا و داروی آمریکا، دست از کار کشیده. این تصمیم، پس از هفتهها فشار و گزارشهایی مبنی بر اینکه ترامپ درصدد برکناریاش بوده، گرفته شده.حالا ببینید که چقدر وضع غذا و دارو در آمریکا به کانون بحران نزدیک میشود!
https://ble.ir/amaliyate313
ترامپ که در خلیج فارس به دیوارِ سختِ ایران و مقاومت خورده است، حالا سرگردانِ پنجرهای دیگر برای نفس کشیدن است؛ رفته سمت آمریکای لاتین، شاید از کوبا فتحی کاغذی بسازد، شاید از زانوهای خستهی یک ملت، تریبونی برای خودش عَلَم کند تا کمی از بوی شکست و خفگیِ این روزهایش دور شود. روبیو، وزیر خارجهی آمریکا، با همان زبانِ آشنا و قدیمیِ سیاستِ امریکایی گفته: «برای مردم کوبا صد میلیون دلار غذا و دارو آماده است، اما رژیم کوبا نمیگذارد به دستشان برسد.» حرف، همان حرفِ همیشگیست؛ نان را میگذارند پشت ویترین، بعد به مردم گرسنه میگویند: اگر میخواهید بخورید، اول خیابان را به آتش بکشید. گرسنگی را کردهاند ابزار. تحریم را کردهاند طناب. و اسمش را گذاشتهاند آزادی! همان خوابی را که برای ایران دیده بودند و تعبیر نشد، حالا برای کوبا دیدهاند؛ با این خیال که کوبا لقمهای کوچکتر است و شاید راحتتر بلعیده شود. از آن طرف، دولت کوبا میگوید دیگر نه از دیزل چیزی مانده و نه از نفت کوره. برق، مهمانِ چندساعتهی خانهها شده. هاوانا در بعضی محلهها فقط دو سه ساعت روشن است و بعد، دوباره تاریکی میآید و گرما و یخچالهای خاموش و اتوبوسهای خوابیده و مردمی که زندگیشان لای این خاموشیهای کشدار گیر کرده. اما قصه فقط کوبا نیست. آتشِ بحران گرسنگی و انرژی، دارد به انبارِ خود آمریکا هم میرسد. فشارِ اقتصاد و آشفتگیِ سیاست، کار را به درونِ کابینهی ترامپ کشانده؛ تا جایی که یکییکی آدمهایش کنار میروند یا کنار گذاشته میشوند. حالا هم «مارتی مکاری»، رئیس سازمان غذا و داروی آمریکا، دست از کار کشیده. این تصمیم، پس از هفتهها فشار و گزارشهایی مبنی بر اینکه ترامپ درصدد برکناریاش بوده، گرفته شده.حالا ببینید که چقدر وضع غذا و دارو در آمریکا به کانون بحران نزدیک میشود!https://ble.ir/amaliyate313
۸:۰۲