ع
مصاحبه با دکتر فریبرز رئیسدانا با عنوان «گل همینجاست، اینجا برقص» (گفتگوهایی پیرامون سرمایهداری و امپریالیسم) - بخش اول: چیستی سرمایهداری
قسمت اول-بخش دوم - نبرد طبقاتی و رشد نیروهای مولد
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
قسمت اول-بخش دوم - نبرد طبقاتی و رشد نیروهای مولد
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
۱۹:۱۸
مصاحبه با دکتر فریبرز رئیسدانا با عنوان «گل همینجاست، اینجا برقص» (گفتگوهایی پیرامون سرمایهداری و امپریالیسم) - بخش اول: چیستی سرمایهداری
قسمت اول-بخش سوم - بحران
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
قسمت اول-بخش سوم - بحران
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
۱۹:۱۸
مصاحبه با دکتر فریبرز رئیسدانا با عنوان «گل همینجاست، اینجا برقص» (گفتگوهایی پیرامون سرمایهداری و امپریالیسم) - بخش اول: چیستی سرمایهداری
قسمت اول-بخش چهارم - مقطع بحران مقطع تحول؟
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
قسمت اول-بخش چهارم - مقطع بحران مقطع تحول؟
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
۱۹:۱۹
مصاحبه با دکتر فریبرز رئیسدانا با عنوان «گل همینجاست، اینجا برقص» (گفتگوهایی پیرامون سرمایهداری و امپریالیسم) - بخش اول: چیستی سرمایهداری
قسمت اول-بخش پنجم - بحران و ضد انقلاب
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
قسمت اول-بخش پنجم - بحران و ضد انقلاب
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
۱۹:۲۰
مصاحبه با دکتر فریبرز رئیسدانا با عنوان «گل همینجاست، اینجا برقص» (گفتگوهایی پیرامون سرمایهداری و امپریالیسم) - بخش اول: چیستی سرمایهداری
قسمت اول-بخش ششم - خود تخریبی سرمایهداری، امپریالیسم و جنگ
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
قسمت اول-بخش ششم - خود تخریبی سرمایهداری، امپریالیسم و جنگ
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
۱۹:۲۰
مصاحبه با دکتر فریبرز رئیسدانا با عنوان «گل همینجاست، اینجا برقص» (گفتگوهایی پیرامون سرمایهداری و امپریالیسم) - بخش اول: چیستی سرمایهداری
قسمت اول-بخش هفتم - مارکسیسم و اخلاق، پوپولیسم، نقش روشنفکر
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
قسمت اول-بخش هفتم - مارکسیسم و اخلاق، پوپولیسم، نقش روشنفکر
به دلیل محدودیت کامل در کانال روبیکا آپلود شده است، لینک جهت مشاهده:https://rubika.ir/anti_enhedam/BFIGHAJHJGGFHADI
@anti_enhedam
۱۹:۲۱
در پسِ تنشها و سایهٔ جنگ، داستانی فراتر از شعارها و چهرههای سیاسی جریان دارد. جهان در دورهای قرار گرفته که برتری دیرینهٔ آمریکا ترک برداشته و نشانههای فرسایش آن آشکار شده است. در چنین لحظههایی، قدرت مسلط برای نگه داشتن جایگاه خود آرام نمینشیند؛ فشار میآورد، محاصره میکند، تهدید میکند و اگر لازم بداند، آتش جنگ را نیز شعلهورتر از این میکند تا نظمی را که سالها به سودش کار کرده دوباره تثبیت کند. خاورمیانه، با نفت، گذرگاههای حیاتی و جایگاه ژئوپلیتیکیاش، یکی از میدانهای اصلی این تلاش است.
در این چارچوب، تقابل با ایران بیش از آنکه محصول ایدئولوژی یا لحن تند جمهوری اسلامی باشد، به جایگاه این سرزمین در نقشهٔ قدرت جهانی مربوط است. حتی اگر زبان سیاست نرمتر میبود، مسئلهٔ اصلی همچنان باقی میماند: رقابت بر سر نفوذ، منابع و کنترل منطقهای که شریانهای مهم اقتصاد جهان از آن میگذرد. وقتی جایگاهی چنین حساس در معرض خروج از مدار نفوذ قدرت مسلط قرار گیرد، واکنش معمولاً نه گفتوگویی آرام، بلکه فشار، تهدید و جنگ است. آنچه در میدان سیاست از جانب امپریالیسم رخ میدهد، جدالی بر سر سهم و سلطه است تا دفاع از زندگی و رفاه جامعه. در این میان، زندگی فرودستان است که زیر بار تحریم، ناامنی و بحران خم میشود، در حالی که بازی اصلی جای دیگری و بر سر چیزهای دیگری جریان دارد.
@anti_enhedam
در این چارچوب، تقابل با ایران بیش از آنکه محصول ایدئولوژی یا لحن تند جمهوری اسلامی باشد، به جایگاه این سرزمین در نقشهٔ قدرت جهانی مربوط است. حتی اگر زبان سیاست نرمتر میبود، مسئلهٔ اصلی همچنان باقی میماند: رقابت بر سر نفوذ، منابع و کنترل منطقهای که شریانهای مهم اقتصاد جهان از آن میگذرد. وقتی جایگاهی چنین حساس در معرض خروج از مدار نفوذ قدرت مسلط قرار گیرد، واکنش معمولاً نه گفتوگویی آرام، بلکه فشار، تهدید و جنگ است. آنچه در میدان سیاست از جانب امپریالیسم رخ میدهد، جدالی بر سر سهم و سلطه است تا دفاع از زندگی و رفاه جامعه. در این میان، زندگی فرودستان است که زیر بار تحریم، ناامنی و بحران خم میشود، در حالی که بازی اصلی جای دیگری و بر سر چیزهای دیگری جریان دارد.
@anti_enhedam
۱۷:۲۷
دستهایی که فولاد را نرم میکنند
۱۶:۱۲
علیه انهدام اجتماعی 
دستهایی که فولاد را نرم میکنند
دستهایی که فولاد را نرم میکنندوقتی به یک کارخانه بزرگ حمله میشود، تنها آهن و بتن فرو نمیریزد. خاموش شدن کورهها در واقع کم سو شدن زندگی هزاران خانواده فرودست است. جایی که دیروز شعلهی کورهها آسمان شب را سرخ میکرد، امروز سکوتی سنگین نشسته است؛ سکوتی که نه از خاموشی ماشینها، بلکه از بازایستادن دستهایی میآید که فولاد را نرم میکردند، که سالها چرخ تولید را گردانده بودند.در حملات اخیر، سه گره مهم از شبکه صنعت فولاد ایران هدف قرار گرفت. نخست مجتمع فولاد مبارکه اصفهان؛ بزرگترین تولیدکننده فولاد کشور و یکی از بزرگترین واحدهای صنعتی خاورمیانه. جایی که سالانه بیش از ده میلیون تن فولاد تولید میشود و ستون اصلی تأمین ورقهای فولادی برای صنایع گوناگون است. در این مجتمع، نیروگاه سیکل ترکیبی ۹۱۴ مگاواتی که قلب تأمین انرژی کارخانه به شمار میرود آسیب دید، نیروگاه قدیم ۲۵۰ مگاواتی نیز از مدار خارج شد و بخشی از مدولهای احیای مستقیم و ناحیه فولادسازی صدمه دیدند. در کارخانهای که هر دقیقه آن ارزش تولیدی عظیمی دارد، چنین ضربهای به معنای کند شدن نبض زندگی کارگران است.دومین نقطه، شرکت فولاد خوزستان بود؛ مجموعهای که در جنوب کشور یکی از اصلیترین مراکز تولید شمش و مواد اولیه فولادی محسوب میشود. در اینجا کارخانه احیای شماره ۲، مگامدول زمزم ۳ و بخشهایی از واحد فولادسازی و ذوب مورد اصابت قرار گرفتند. نتیجه، توقف کامل خطوط تولید بود؛ یعنی جایی که تا دیروز کورهها پیوسته روشن بودند، در خاموشی فرو رفت. همزمان کارخانه فولاد سفیددشت در چهارمحال و بختیاری نیز که بخشی از زنجیره تولید فولاد کشور و وابسته به گروه مبارکه است، دچار آسیب شد و روند تولید آن با اختلال جدی روبهرو گردید.اگر این کارخانهها را مانند گرههای اصلی یک شبکه تصور کنیم، ضربه به آنها شبیه بریدن چند رگ حیاتی در بدن اقتصاد صنعتی است. فولاد مبارکه به تنهایی نزدیک به یکسوم تولید فولاد کشور را تأمین میکند و فولاد خوزستان یکی از پایههای اصلی تأمین شمش برای صنایع پاییندستی است. وقتی این مراکز آسیب میبینند، اثر آن تنها در دیوارهای کارخانه نمیماند؛ موج آن در سراسر اقتصاد پخش میشود.نخستین کسانی که این موج را با تمام وجود حس میکنند، همان کسانی هستند که هر روز در کنار کورهها کار میکردند. در دو مجتمع اصلی، حدود هفده هزار کارگر به طور مستقیم با توقف یا کاهش شدید فعالیت روبهرو شدهاند. برای بسیاری از آنان کارخانه فقط محل کار نیست؛ محور زندگی است. اجاره خانه، هزینه مدرسه فرزندان، درمان، اقساط، همه چیز به همان حقوق ماهانه وابسته است. وقتی خط تولید میایستد، زمان برای آنها طور دیگری میگذرد: هر روز تعطیلی یعنی نگرانی فزاینده.در آن سوی این ماجرا، صاحبان سرمایه و مدیران بزرگ کارخانهها ایستادهاند. آنها نیز زیان میبینند، اما ابزارهای جبران دارند: ذخایر مالی، بیمهها، قراردادهای بزرگ، امکان جابهجایی سرمایه. اما برای کارگری که تنها سرمایهاش نیروی کار اوست، توقف تولید چیزی جز تعلیق زندگی نیست. همین جاست که شکاف میان دو جهان آشکار میشود: جهانی که مالک ابزار تولید است و جهانی که با نیروی کار خود آن را به حرکت درمیآورد. اما ماجرا به این هفده هزار نفر ختم نمیشود. فولاد مادهای است که صدها صنعت دیگر بر آن بنا شدهاند. از پروژههای ساختمانی و پلسازی گرفته تا کارخانههای خودرو، کارگاههای تولید لوله و سازههای فلزی. در مجموع گفته میشود که زندگی میلیونها نفر به شکل مستقیم یا غیرمستقیم به این زنجیره وابسته است. وقتی تولید فولاد کند میشود، پروژههای ساختمانی متوقف میشوند، کارگاههای کوچک مواد اولیه پیدا نمیکنند و کارگران بسیاری از واحدهای کوچک از کار بیکار میشوند.در چنین لحظاتی تضادی که در روزهای عادی پنهان است، آشکارتر میشود. کارخانه برای مالک آن یک دارایی بزرگ است؛ اما برای کارگری که در گرمای کورهها کار میکند، کارخانه چیزی بسیار شخصیتر است: جایی که زندگیاش به آن گره خورده. خاموش شدن کورهها برای یکی به معنای کاهش سود است و برای دیگری به معنای نگرانی از نان فردا. هرگاه ضربهای به مراکز بزرگ تولید وارد میشود، این تضادها با وضوح بیشتری دیده میشوند. زیرا در چنین لحظاتی روشن میشود چه کسانی بیشترین بار بحران را بر دوش میکشند. ماشینها قابل تعمیرند، ساختمانها دوباره ساخته میشوند، اما ماههایی که خانوادههای کارگری در انتظار بازگشت کار میگذرانند، به سادگی جبران نمیشود.
@anti_enhedam
@anti_enhedam
۱۶:۱۲
مرثیهای برای فولاد
ای کورههای خاموشای جایی که روزی نفس داغتان سقف شبهای این سرزمین را روشن میکرد، اکنون در سکوت سنگینتان طنین قدمهای هزاران کارگر گم شده است.
کارگرانی که نسل در نسل گرما را تاب آوردندپیر شدندجوانی را در میان شعلهها جا گذاشتند و از دل سنگ و آتش برای مردمانشان آینده ساختنددر میان صدای ماشینهازندگی ساختند
ای دستهایی که بوی فولاد میدادیدای بازوانی که چرخها را میگرداندیدهیچکس جز شما نمیداند کهفولاد چگونه آبدیده شد
ای کارخانههای سوخته،که اکنون خاکستر رنجِ نسلها را در خود داریددر این ویرانههادستهایی جا مانده استدستهایی که سنگ را نرم میکردند،فولاد را جان میدادندنان را از آتش بیرون میکشیدند
ما سوگواریم چراکه شعلههایی که روزینشانهی زندگی بودنداکنون نشانهی مرگ شدهاند
یانکیها با شعلههای مرگ،زیر آوارِ دود و آتشمیخواهند چیزی گرانتر از فولاد را بسوزانند: زندگی را
میخواهند زندگی را از ما بگیرند؛میخواهند نفس را پس بزننداز راهِ گلوله و بمب و آوار.
میخواهند چراغها را خاموش کنندمیخواهند کارخانهها را ویران کنندمیخواهند جامعهبه سکوتِ سنگ، به عصر حجر بازگردد
اما بدانیدهرچند بمبها فرو میریزند،هرچند دیوارها میافتند،دستانی که فولاد ساختهاندهمان دستانیاندکه دوباره زمین را برپا خواهند کرد.هیچ بمبینمیتواند شعلهی ارادهی کارگران را خاکستر کند.
ای کارگرِ آتشخوای سازندهی بام فردا،بدان که روزیدوباره کورهها روشن خواهند شد،نه به دست زالو صفتان بلکه با نفَسِ دستانِ تو.دستانیجاودانتر از آتشاستوارتر از فولاد
@anti_enhedam
ای کورههای خاموشای جایی که روزی نفس داغتان سقف شبهای این سرزمین را روشن میکرد، اکنون در سکوت سنگینتان طنین قدمهای هزاران کارگر گم شده است.
کارگرانی که نسل در نسل گرما را تاب آوردندپیر شدندجوانی را در میان شعلهها جا گذاشتند و از دل سنگ و آتش برای مردمانشان آینده ساختنددر میان صدای ماشینهازندگی ساختند
ای دستهایی که بوی فولاد میدادیدای بازوانی که چرخها را میگرداندیدهیچکس جز شما نمیداند کهفولاد چگونه آبدیده شد
ای کارخانههای سوخته،که اکنون خاکستر رنجِ نسلها را در خود داریددر این ویرانههادستهایی جا مانده استدستهایی که سنگ را نرم میکردند،فولاد را جان میدادندنان را از آتش بیرون میکشیدند
ما سوگواریم چراکه شعلههایی که روزینشانهی زندگی بودنداکنون نشانهی مرگ شدهاند
یانکیها با شعلههای مرگ،زیر آوارِ دود و آتشمیخواهند چیزی گرانتر از فولاد را بسوزانند: زندگی را
میخواهند زندگی را از ما بگیرند؛میخواهند نفس را پس بزننداز راهِ گلوله و بمب و آوار.
میخواهند چراغها را خاموش کنندمیخواهند کارخانهها را ویران کنندمیخواهند جامعهبه سکوتِ سنگ، به عصر حجر بازگردد
اما بدانیدهرچند بمبها فرو میریزند،هرچند دیوارها میافتند،دستانی که فولاد ساختهاندهمان دستانیاندکه دوباره زمین را برپا خواهند کرد.هیچ بمبینمیتواند شعلهی ارادهی کارگران را خاکستر کند.
ای کارگرِ آتشخوای سازندهی بام فردا،بدان که روزیدوباره کورهها روشن خواهند شد،نه به دست زالو صفتان بلکه با نفَسِ دستانِ تو.دستانیجاودانتر از آتشاستوارتر از فولاد
@anti_enhedam
۸:۱۱
ردّ پای مرگ و ویرانی از ویتنام تا عراق، از سوریه تا افغانستان، از لیبی تا سومالی، از یمن تا نیجر کشیده شد؛ ردّ پایی که پشت هر سطرش، زندگیهای سوخته، خانههای ویران، کودکان بیپناه و آیندههای دزدیدهشده ایستادهاند.
این زنجیرهی خون ۳۸ میلیونی، فقط نام چند جغرافیا نیست؛ روایت جهانیِ سلطهای است که برای سود و قدرت، سرزمینها را به آتش کشیده و تودههای مردم را هزینهی جاهطلبی خود کرده است. هرچه هم این چهرهی سیاه را با واژهها و تبلیغات بزک کنند، حقیقتِ سوختگی این جهان را نمیتوان پنهان کرد؛ سیاهی، اگرچه فریاد بزنند سفید است، باز سیاه میماند.
@anti_enhedam
این زنجیرهی خون ۳۸ میلیونی، فقط نام چند جغرافیا نیست؛ روایت جهانیِ سلطهای است که برای سود و قدرت، سرزمینها را به آتش کشیده و تودههای مردم را هزینهی جاهطلبی خود کرده است. هرچه هم این چهرهی سیاه را با واژهها و تبلیغات بزک کنند، حقیقتِ سوختگی این جهان را نمیتوان پنهان کرد؛ سیاهی، اگرچه فریاد بزنند سفید است، باز سیاه میماند.
@anti_enhedam
۱۹:۱۰
این فیلم تنها فیلمی از کودکانِ غزه نیست که در بازیهایشان عروسکهایشان را تشییع میکنند، بلکه یک مانیفیست است؛ مانیفیستی که در آن دوست و دشمن آشکار میشود. بنگرید و ببینید که خصمان از غزه تا تهران و کابل چگونه یکی است. همان بمبهایی که دشمن امپریالیستی بر سر کودکان غزه و لبنان میریزد، بر سر ما هم میریزد.
اگر تا دیروز عدهای از سرِ ناآگاهی سرنوشتشان را از مردمان عراق و افغانستان و سوریه جدا میدیدند، امروز دیگر همهچیز عیان است و بهانهای نیست. لذا دیگر هموطن من آنها نیستند که آویزانِ ترامپ و نتانیاهو هستند و آزادی و رهایی را از بمبهای آنها میخواهند، بلکه هموطن من هر آن رنجدیدهای است که سنگی به سوی امپریالیستها و سگهای اسرائیلیشان پرت کند. چگونه میتوان این رنجِ کودکان را دید و نسبت به آن بیتفاوت بود؟
به قول شاملو: «گر بدینسان زیست باید پست، من چه بیشرمم اگر فانوسِ عمرم را به رسوایی نیاویزم بر بلندِ کاجِ خشکِ کوچهٔ بنبست.»
@anti_enhedam
اگر تا دیروز عدهای از سرِ ناآگاهی سرنوشتشان را از مردمان عراق و افغانستان و سوریه جدا میدیدند، امروز دیگر همهچیز عیان است و بهانهای نیست. لذا دیگر هموطن من آنها نیستند که آویزانِ ترامپ و نتانیاهو هستند و آزادی و رهایی را از بمبهای آنها میخواهند، بلکه هموطن من هر آن رنجدیدهای است که سنگی به سوی امپریالیستها و سگهای اسرائیلیشان پرت کند. چگونه میتوان این رنجِ کودکان را دید و نسبت به آن بیتفاوت بود؟
به قول شاملو: «گر بدینسان زیست باید پست، من چه بیشرمم اگر فانوسِ عمرم را به رسوایی نیاویزم بر بلندِ کاجِ خشکِ کوچهٔ بنبست.»
@anti_enhedam
۵:۴۴
زخمی دیگر بر پیکره صنعت ایران - کارخانه بلبرینگسازی تبریز
۱۴:۵۲
علیه انهدام اجتماعی زخمی دیگر بر پیکره صنعت ایران - کارخانه بلبرینگسازی تبریز
زخمی دیگر بر پیکره صنعت ایران - کارخانه بلبرینگسازی تبریزکارخانه بلبرینگسازی تبریز شبیه صحنه بزرگی از تاریخ است؛ جایی که امید و رنج، غرور و تحقیر، استثمار و مقاومت، مثل خطوط روغن روی کفِ کارگاه، در هم تنیده شدهاند و هنوز هم بوی آهن داغ و عرق آدمها از دیوارهایش پاک نشده است .این کارخانه در سال ۱۳۴۸، بر زمینی حدود چهارده هکتاری در تبریز، با همکاری یکی از بزرگترین سازندگان بلبرینگ جهان (شرکت سوئدی SKF) ساخته شد؛ در روزگاری که گفته میشد کشور میخواهد روی پای خودش بایستد، وابستگیاش را کم کند و برای چرخهای صنعت، تکیهگاهی درون مرزهایش بسازد. در این سولهها، بلبرینگهای شیار عمیق یکردیفه، رولبرینگهای مخروطی، ساچمههای فولادی، بلبرینگ چرخ جلو و عقب خودروهای سبک، و بلبرینگهای خاص شکل میگرفت؛ قطعاتی به ظاهر کوچک، اما بیآنها، خط تولید خودرو، تراکتور، ماشینآلات و بسیاری از صنایع دیگر، فقط ردیفی از آهنهای ساکت بود. در دورههای اوج، ظرفیت اسمی تولید این کارخانه را تا حدود ۶.۳ میلیون عدد بلبرینگ و ۱۲ میلیون ساچمه و رولر مخروطی در سال بود؛ پشت هر رقم، هزاران ساعت ایستادن پای دستگاه، گوش دادن به صدای لرزشها، بو کشیدنِ فلز داغ و کنترل بیپایان کیفیت خوابیده است.کارگران و مهندسان نه بهعنوان «نیروی کار» بلکه بهعنوان حافظان دانش زندهی تولید، نسل به نسل، فوتوفن ساخت و صداشناسی دستگاهها را منتقل میکردند. آنها از روی لرزش ریلها میفهمیدند کدام بلبرینگ خاموش است و کدام ناقص، از روی رنگ و برق ساچمه تشخیص میدادند که خط تولید حالش خوب است یا نه. در دورههای اوج، شمار کارگران و کارمندان این مجموعه به حدود ۷۵۰ نفر میرسید؛ ۷۵۰ زندگی، ۷۵۰ خانواده که نانشان را از دلِ این فلزهای گرد و براق بیرون میکشیدند.اما همانطور که فولاد در کوره، هم شکل میگیرد و هم میتواند ترک بردارد، سرنوشت این کارخانه هم زیر فشار نیروهای مختلف دگرگون شد. سالها بعد، وقتی نسخههای آماده برای «کارآمد کردن» و «سبکسازی» روی میزها پهن شد، نوبت واگذاریها و خصوصیسازی رسید؛ تصمیمهایی که روی کاغذ از «نجات» و «بهبود» میگفتند، اما در کف کارگاه، به معنای تغییر مالکیت بدون تضمین آینده تولید بود. این انتقالها، با مدیریتهای ناپایدار، بدهیهای سنگین، فرسودگی ماشینآلات و قطع یا افت شدید تولید همراه شد؛ ضربهای که فقط به یک کارخانه نخورد، بلکه به حافظه صنعتی و توان تولیدی این سرزمین هم رسید. نتیجه را نه در شعارها که در چهره کارگران میشد دید. تعدیل نیروها، تاخیرهای طولانی در پرداخت حقوق، توقف خط تولید، و فرسودگی دستگاههایی که باید سالها پیش نوسازی میشدند، کارخانه را از درون تهی کرد. تعداد کارگران از حدود ۷۵۰ نفر در دوران اوج، به اعداد بسیار پایینتر، در مقاطعی حدود ۳۵۰ نفر، و در دورههای سختتر حتی نزدیک به ۱۷۰ نفر رسید. هر خروجِ اجباری، هر بازنشستگیِ زودهنگام، هر کارگری که ناامید شد و رفت، فقط یک شغل از بین نرفت؛ تکهای از تجربه، مهارت و حافظه جمعی تولید از این بدنه جدا شد. اینها در هیچ ترازنامهای ثبت نشدند، اما در سکوتِ سولههای نیمهخاموش، صداشان شنیده میشد.خصوصیسازی در عمل، بیشتر از آنکه به نوسازی ماشینآلات و تقویت تولید منجر شود، مثل باری اضافی بر دوش کارخانه افتاد؛ انگار به جسدی زخمی، فقط لباسی تازه پوشانده باشند، بدون آنکه زخمها را درمان کنند. سرمایهای که باید صرف ارتقای تکنولوژی و آموزش نیروی انسانی میشد، اغلب در گرداب بدهیها، بازیهای مالکیتی و حسابوکتابهای کوتاهمدت گم شد. در گزارشها شاید نوشتند «کاهش ظرفیت تولید» یا «توقف موقت»، اما در واقع، بخشی از توان صنعتی کشور به نیستی رانده شد.
با اینهمه، داستان این کارخانه فقط قصه سقوط نیست. همانطور که آهن اگرچه خم شود، اما در آتش مناسب دوباره میتواند شکل بگیرد، این مجموعه هم زیر فشار خم شد اما نشکست. کسانی ماندند که هنوز خودشان را جزئی جدانشدنی از این کارخانه میدانستند؛ با اعتراض و تجمع کارگرانی که حاضر نشدند آن را فقط بهعنوان محل کاری فرسوده ببینند، و مهندسانی که به حافظه خطوط تولید اعتماد داشتند، حتی وقتی دفترها از عددهای قرمز پر شده بود. سرگذشت بلبرینگسازی تبریز، در لایه زیرین خود، روایت برخورد نیروهای مختلف در جامعه است: از یکسو میل به ساختن، خودکفایی و تکیه بر دانش و توان داخلی؛ از سوی دیگر، فشار تصمیمهایی که در پی سوداند، بیآنکه زندگی کسانی را ببینند که این سود روی شانههای آنها ساخته میشود. صنعت، چیزی فراتر از انبار، ماشین، برند و قرارداد است؛ پیوندی زنده است میان کارِ دستهای انسان، دانش فنی، برنامهریزی درازمدت و سهم از ثمره کار.
@anti_enhedam
با اینهمه، داستان این کارخانه فقط قصه سقوط نیست. همانطور که آهن اگرچه خم شود، اما در آتش مناسب دوباره میتواند شکل بگیرد، این مجموعه هم زیر فشار خم شد اما نشکست. کسانی ماندند که هنوز خودشان را جزئی جدانشدنی از این کارخانه میدانستند؛ با اعتراض و تجمع کارگرانی که حاضر نشدند آن را فقط بهعنوان محل کاری فرسوده ببینند، و مهندسانی که به حافظه خطوط تولید اعتماد داشتند، حتی وقتی دفترها از عددهای قرمز پر شده بود. سرگذشت بلبرینگسازی تبریز، در لایه زیرین خود، روایت برخورد نیروهای مختلف در جامعه است: از یکسو میل به ساختن، خودکفایی و تکیه بر دانش و توان داخلی؛ از سوی دیگر، فشار تصمیمهایی که در پی سوداند، بیآنکه زندگی کسانی را ببینند که این سود روی شانههای آنها ساخته میشود. صنعت، چیزی فراتر از انبار، ماشین، برند و قرارداد است؛ پیوندی زنده است میان کارِ دستهای انسان، دانش فنی، برنامهریزی درازمدت و سهم از ثمره کار.
@anti_enhedam
۱۴:۵۳