تجربه این تنهایی ابتدا ما را مضطرب می کند اما در نهایت به خودآگاهی منجر میشود. باید تنهایی را حس کنیم تا غرق نشویم. نباید فرار کنیم از تنهایی.مثل رها شدن روی آب...اگر دست و پا نزنیم متوجه میشویم زندگی هیچ وقت طوفانی نبوده، این ما بودیم که دست و پا میزدیم و در اطراف خود تلاطم ایجاد میکردیم...حتی در روابط عاشقانه اگر بدانیم فرد مقابل هم مثل ما بدون وسیله روی آب شناور است دیگر توقعی نداریم که ناجی ما باشد. فقط بودن در کنار او کافی است و قرار نیست ترس ها و اضطراب های ما را رفع کند...
و اغلب این جنبه های رشدی به کمک پذیرش و حس کردن تنهایی وجودی ایجاد میشود. کانال اصلی@arrameshravan کانال آرشیو@arshivearameshravan۳۱