۱. تمام احساسات خودمان را باید بپذیریم و آنها را سرکوب نکنیم. احساس ها آسیب زننده نیستند حتی احساسات منفی مثل غم. چیزی که با ما زاده شده نمی تواند به ما آسیب بزند. پس قرار نیست هر لحظه خوشحال باشیم و خوشحالی حالت طبیعی بدن نیست. حال و هوای ما دائماً در حال تغییر است و این تغییرات هیچ مشکلی ندارد. از طرفی، خوشبختی به معنی احساس خوب داشتن نیست. خوشبختی یعنی پذیرفتن و زندگی کردن با تمام احساسات. و دقیقا لحظه ای گذرا که هیچ احساسی نداریم به آرامش رسیدیم(آرامش یک حالت است نه یک احساس)
۲. دوست داشتن خودمان را شروع کنیم: خودمان و صورت بچگی مان را تصور کنیم، احتمالا اینجا متوجه میشویم بخشی از خود را فراموش کرده بودیم و برای همین احساس درماندگی میکنیم. تمام زندگی خود را مرور کنیم
۱.۲K
۱۵:۵۶