️ آرامش ملّی و چند محور کلیدی در تدابیر امنیت ملی ایران در این روزها (یک نگاه فراترکیبی)سعید اشیری
در یادداشت پیشین از این گفتیم که «صلح، سایهی درخت اقتدار است.» اکنون و از باب هوشیاری همهجانبه در برابر دشمن - و نه از سرِ ترس و تشویش - و برای تقویت انگارههای آرامشبخش برای فضای عمومی جامعه، نکاتی طرح میشود؛ این نکات حاکی از توان همهجانبهی دفاعی و تهاجمی ایران است که پایهی آرامش و صلح واقعی را در میدان عمل، رقم خواهد زد:
یک. نقطهی تصمیمگیری برای آغاز جنگ، نزدیک و نزدیکتر شده است؛ تشدید لفاظی دشمن (بهویژه از زبان ترامپ) فشار بر روی مذاکرات سیاسی را بالا میبرد؛ در عینحال احتمال حملههای غافلگیرکننده بیشتر شدهاند.دو. بخشی از شبکههای تأمین سوخت زمینی خصم در منطقه، شناسایی و هدفپذیر شدهاند؛ هدفگیریِ لجستیک، فشار راهبردی را کمهزینهتر میکند.سه. هدفِ فلجسازی زیرساختهای داخلیِ رژیم صهیونیستی، پیش از هر ضربهی ایران، دنبال خواهد شد؛ معیارهای هدفگیری ایران از گزینههای صرفاً نظامی فراتر رفته است.چهار. نامهی اخیر ایران به سازمان ملل، از «دکترین جنگ منطقهای» در رسمیترین سطح در فضای بینالملل، رونمایی کرد؛ نیز جنبههای بازدارندگی دکترین دفاعی - تهاجمی ایران را تقویت کرد و دامنهی اهداف و پاسخهای ایران را گسترانید.پنج. در پیشاپیش اقدامات عملیاتی، موشکهای ایرانی روی ناوگروهها و پایگاههای دشمن، قفل شدهاند؛ این آمادهباش کوچکترین تحرک را قابل تبدیل به واکنش بزرگ میکند.شش. از نگاه ایران، هر نشانهی تردیدِ دشمن بهعنوان فریب و خدعه، تفسیر میشود؛ این بدگمانی، احتمال مصالحه را کاهش و احتمالِ واکنشهای احتیاطی یا تهاجمی را افزایش میدهد.هفت. سکوت رهبرانِ رژیم صهیونی، بهعنوان نشانهی ضربهی ناگهانی خوانده میشود؛ از دید آنها: سکوت، فضای اضطراب و تصمیمگیری شتابزده تولید میکند.هشت. تمرینِ بستنِ تنگهی هرمز نشان میدهد کنترل مسیرهای حیاتی انرژی بهعنوان اهرم فشار کاربرد دارد و هزینهی دشمن را فوراً بالا میبرد؛ این اقدام، در دستور کار جدی ایران خواهد بود.نه. میدان جنگ اخیر، هیبریدی و چندبعدی شده است: تولید روایت و اقناع مردم، تولید و شلیک انبوه موشکهای راهبردی، پهپادهای هوشمند، نفوذ خاص به اعماق راهبردی، رشد آمادگی در وضعیت امنیت داخلی، حاکی از این وضعیت خطیر و ترکیبی است.ده. جنگ علیه ایران، از سحرگاه ۲۳ خرداد شروع شده است؛ اکنون طرفین جنگ در یک وضعیت بیسابقه از حیث تنوع، دامنه و شدت منازعه هستند. ایران، دکترین خود را بیش از همه بر دیپلماسی و بدگمانی فعال، آمادگی همهجانبه و کاربرد ابزارهای نامتقارن، استوار کرده است.@asheree۱۱:۱۱
یادداشت بنده در وبگاه: Khamenei.ir
پول بهمثابهی ناموس حکمرانی ملّی
برآیند دیدگاه رهبر انقلاب دربارهی پول ملّی، آن را بهمثابهی «اقتدار ملّی»، «آبروی کشور» و «ارزش تولید ملّی» تعریف میکند که حفظ ارزش آن مستقیماً بر معیشت مردم و امنیّت و هویت نظام و جامعه و رشد بنیهی اقتصاد ملّی، اثرگذار است؛ این نگاه با یکی از اندیشههای بنیادی در فلسفهی اجتماعی همگراست؛ دیدگاه و اندیشهای که از جمله توسط خواجهنصیرالدین طوسی در «اخلاق ناصری» طرح شده است.
از نگاه جناب خواجه، پول (دینار) «ناموس سوم» جامعه و نظام حکمرانی است، ناموسی که برای تحقق عدالت و مساوات در جامعه ضرورت دارد و باید تابع ناموس حاکم (حکومت مبتنی بر شریعت) و ناموس اول (دین و شریعت الهی) باشد. (طوسی، اخلاق ناصری، صص ۹۷-۱۰۰)
در هر دو دیدگاه، پول تنها یک واسطهی مبادله نیست بلکه نماد اعتماد، نظم، انسجام اجتماعی و اقتدار جامعه و مسیر تحقق عدالت اجتماعی و سعادت عمومی است؛ لذا تقویت پول ملّی در گفتمان جمهوری اسلامی، اجرای یک «ناموس» حکمرانی در سیاستگذاری ملّی است که همزمان هم اقتدار ملّی را تضمین میکند و هم عدالت اجتماعی را محقق میسازد و هم با تولید ملّی و بنیهی اقتصادی کشور و اعتبار و آبرو و عزّت ملّی، رابطهی تأثیری و تأثّری دارد.@asherree
https://farsi.khamenei.ir/others-note?id=62542
پول بهمثابهی ناموس حکمرانی ملّی
برآیند دیدگاه رهبر انقلاب دربارهی پول ملّی، آن را بهمثابهی «اقتدار ملّی»، «آبروی کشور» و «ارزش تولید ملّی» تعریف میکند که حفظ ارزش آن مستقیماً بر معیشت مردم و امنیّت و هویت نظام و جامعه و رشد بنیهی اقتصاد ملّی، اثرگذار است؛ این نگاه با یکی از اندیشههای بنیادی در فلسفهی اجتماعی همگراست؛ دیدگاه و اندیشهای که از جمله توسط خواجهنصیرالدین طوسی در «اخلاق ناصری» طرح شده است.از نگاه جناب خواجه، پول (دینار) «ناموس سوم» جامعه و نظام حکمرانی است، ناموسی که برای تحقق عدالت و مساوات در جامعه ضرورت دارد و باید تابع ناموس حاکم (حکومت مبتنی بر شریعت) و ناموس اول (دین و شریعت الهی) باشد. (طوسی، اخلاق ناصری، صص ۹۷-۱۰۰)در هر دو دیدگاه، پول تنها یک واسطهی مبادله نیست بلکه نماد اعتماد، نظم، انسجام اجتماعی و اقتدار جامعه و مسیر تحقق عدالت اجتماعی و سعادت عمومی است؛ لذا تقویت پول ملّی در گفتمان جمهوری اسلامی، اجرای یک «ناموس» حکمرانی در سیاستگذاری ملّی است که همزمان هم اقتدار ملّی را تضمین میکند و هم عدالت اجتماعی را محقق میسازد و هم با تولید ملّی و بنیهی اقتصادی کشور و اعتبار و آبرو و عزّت ملّی، رابطهی تأثیری و تأثّری دارد.@asherreehttps://farsi.khamenei.ir/others-note?id=62542
۱۱:۱۴
باور کنیم: *صلح، سایهی درخت اقتدار است*.در شرایطی که تهدیدهای آمریکا علیه ایران و متقابلاً تهدیدهای ایران علیه آمریکا و اسرائیل به دمای جوش، نزدیک و نزدیکتر میشود، یکی از پرسشها این است: «کاش میشد هیچوقت جنگ نشود!» اما این آرزوی سپید و خوب، در جهانِ واقعی محقق نمیشود؛ دلایل آن را توضیح میدهم.یک. ما ایرانیان بسیاری از تهدیدهای امروز آمریکا را نمیتوانیم عقلایی بدانیم؛ اصلاً رشد صنعت هستهای و توان داخلی ما چه ربطی دارد به یک کشور دیگر؟! اما تاریخ استعمار نشان میدهد آنها با «منطق خاصّ خود» تصمیمگیری میکنند؛ مذاکره برای آنها یعنی این: «آنچه مال من است، مال من است و به تو ربطی ندارد اما آنچه مال توست، بیا دربارهی آن مذاکره کنیم!» این، منطق مذاکرهی آمریکاست با ما.دو. مذاکره، راهحل نیست؛ نتیجه و هدف هم نیستم بلکه صرفاً یک مسیر سیاستی برای تعاملِ بینالمللی است و در بسیاری از موارد هم با توجه به آن «منطق استعماری» به نتیجه نمیرسد (مثل برجام)، چون طرف مقابل چیزی را میپذیرد که بالاترین منفعت را برای آن داشته باشد و از هر راهی - که کمترینِ آن تحریم و فشار اقتصادی و سیاسی است - برای اعمال نظراتش بهره میبرد.سه. صلح هم نه با مذاکره به دست میآید و نه با لطف و مرحمت دشمن مقابل؛ صلح، سایهسار درخت اقتدار است؛ کشور اگر مقتدر بود، طرف مقابل درمییابد که هزینهی جنگ و تجاوز برای او بسیار گران تمام خواهد شد؛ بنابراین صلح، نتیجهی اقتدار ملی است نه عامل آن. چهار. اقتدار هم با تقویت قوای بازدارندهی دشمن و تقویت قوای تهاجمی و دفعکننده به دست میآید؛ این انگاره، با الهام از دو نام بزرگ پروردگار معلوم میشود که او را میخوانیم: یا مانع، یا دافع.پنج. در این روزهای مبارک و گرامی، بسیار بگوییم و زمزمه کنیم: «یا مانعُ، یا دافعُ»؛ ایمان به توحید الهی، رمز پیروزی است ولاغیر.@asheeree۱۱:۱۵
️ آرامش ملّی و چند محور کلیدی در تدابیر امنیت ملی ایران در این روزها (یک نگاه فراترکیبی)در یادداشت پیشین از این گفتیم که «صلح، سایهی درخت اقتدار است.» اکنون و از باب هوشیاری همهجانبه در برابر دشمن - و نه از سرِ ترس و تشویش - و برای تقویت انگارههای آرامشبخش برای فضای عمومی جامعه، نکاتی طرح میشود؛ این نکات حاکی از توان همهجانبهی دفاعی و تهاجمی ایران است که پایهی آرامش و صلح واقعی را در میدان عمل، رقم خواهد زد:
یک. نقطهی تصمیمگیری برای آغاز جنگ، نزدیک و نزدیکتر شده است؛ تشدید لفاظی دشمن (بهویژه از زبان ترامپ) فشار بر روی مذاکرات سیاسی را بالا میبرد؛ در عینحال احتمال حملههای غافلگیرکننده بیشتر شدهاند.دو. بخشی از شبکههای تأمین سوخت زمینی خصم در منطقه، شناسایی و هدفپذیر شدهاند؛ هدفگیریِ لجستیک، فشار راهبردی را کمهزینهتر میکند.سه. هدفِ فلجسازی زیرساختهای داخلیِ رژیم صهیونیستی، پیش از هر ضربهی ایران، دنبال خواهد شد؛ معیارهای هدفگیری ایران از گزینههای صرفاً نظامی فراتر رفته است.چهار. نامهی اخیر ایران به سازمان ملل، از «دکترین جنگ منطقهای» در رسمیترین سطح در فضای بینالملل، رونمایی کرد؛ نیز جنبههای بازدارندگی دکترین دفاعی - تهاجمی ایران را تقویت کرد و دامنهی اهداف و پاسخهای ایران را گسترانید.پنج. در پیشاپیش اقدامات عملیاتی، موشکهای ایرانی روی ناوگروهها و پایگاههای دشمن، قفل شدهاند؛ این آمادهباش کوچکترین تحرک را قابل تبدیل به واکنش بزرگ میکند.شش. از نگاه ایران، هر نشانهی تردیدِ دشمن بهعنوان فریب و خدعه، تفسیر میشود؛ این بدگمانی، احتمال مصالحه را کاهش و احتمالِ واکنشهای احتیاطی یا تهاجمی را افزایش میدهد.هفت. سکوت رهبرانِ رژیم صهیونی، بهعنوان نشانهی ضربهی ناگهانی خوانده میشود؛ از دید آنها: سکوت، فضای اضطراب و تصمیمگیری شتابزده تولید میکند.هشت. تمرینِ بستنِ تنگهی هرمز نشان میدهد کنترل مسیرهای حیاتی انرژی بهعنوان اهرم فشار کاربرد دارد و هزینهی دشمن را فوراً بالا میبرد؛ این اقدام، در دستور کار جدی ایران خواهد بود.نه. میدان جنگ اخیر، هیبریدی و چندبعدی شده است: تولید روایت و اقناع مردم، تولید و شلیک انبوه موشکهای راهبردی، پهپادهای هوشمند، نفوذ خاص به اعماق راهبردی، رشد آمادگی در وضعیت امنیت داخلی، حاکی از این وضعیت خطیر و ترکیبی است.ده. جنگ علیه ایران، از سحرگاه ۲۳ خرداد شروع شده است؛ اکنون طرفین جنگ در یک وضعیت بیسابقه از حیث تنوع، دامنه و شدت منازعه هستند. ایران، دکترین خود را بیش از همه بر دیپلماسی و بدگمانی فعال، آمادگی همهجانبه و کاربرد ابزارهای نامتقارن، استوار کرده است.@asheeree۱۱:۱۵
ترامپ در جنگ تعرفهای شکست خورد؛ نه به خاطر قدرت رقبای خارجی بلکه به علت فرسایش ظرفیتهای درونی اقتصاد و جامعهی آمریکا. آنچه در جهان مقاومت به #افول_آمریکا نامبردار است.دیوان عالی آمریکا سیاست تعرفهای ترامپ را ابطال کرد؛ این نکته نشان داد حتی ساختار حقوقی و نهادی آمریکا نیز تاب سیاستهای پرهزینه و انزواگرایانهی صهیونیسم آمریکایی را ندارد. مردم آمریکا به رفاه ناشی از واردات ارزان وابستهاند و هرگونه افزایش قیمت، مستقیماً به نارضایتی اجتماعی و فشار سیاسی تبدیل میشود. این نکته، از بزنگاههای جنگ آینده خواهد بود: ایران نشان خواهد داد فشار اقتصادی و گرانسازی و افزایش هزینههای مبادلاتی، تا چه حد سخت و دشوار است!زنده باد ایران! زنده باد مقاومت ایرانیان! زندهباد جهان مقاومت!@asheeree۲۱:۱۸