بله | کانال 🌤️ نسیــمِ زِندِگیـــــے 🌤️

🌤️ نسیــمِ زِندِگیـــــے 🌤️

‌ ‌ ‌پرونـــدهء شیطان ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ژانر عاشقــانه ، مافیـایی ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌برای خواندن کلیک کنید ```[ ░░░░░░ #پارت6 ░░░░░░]پارت ششم * سوگل نیروی توانمندی بود. هانا نمیتونست این حقیقت را انکار کنه، اما مأموریت لوسیفر یک پرونده معمولی نبود که بتونه به‌سادگی کنار بایسته و تماشایش کند. سالها برای رسیدن به چنین جایگاهی آموزش دیده بود. بارها خودش را در مأموریتهایی ثابت کرده بود که دیگران از پذیرفتنشان سر باز میزدند. در پرونده باند آذرخش، سه ماه با هویت جعلی میان اعضای شبکه زندگی کرده و بدون لورفتن، مدارکی به دست آورده بود که به بازداشت یازده نفر منجر شد. در عملیات بندر، تنها کسی بود که تونسته بود اعتماد رابط اصلی قاچاقچیان را جلب کنه. با این‌حال، وقتی پرونده‌ای بزرگ روی میز قرار میگرفت، نام سوگل همیشه زودتر شنیده می‌شد. شاید به‌خاطر سابقه بیشترش، شاید به‌خاطر ارتباط خوبش با فرماندهان، یا شاید چون ھانا ھیچوقت برای گرفتن مأموریت خواھش نکرده بود تا امروز. صدای زنگ داخلی، سکوت اتاق را شکست. چند ثانیه بعد، منشی سرهنگ وارد شد. ـ جلسه پنج دقیقه دیگه در سالن شماره دو برگزار میشه. تلفن همراه و هر وسیله الکترونیکی باید بیرون سالن تحویل داده بشه. همهمه‌ای میان افراد افتاد هانا کارت و تلفنش رو برداشت و به سمت سالن رفت. سوگل نیز تماسش را تمام کرد و چند قدم جلوتر از او وارد راهرو شد. لحظه‌ای نگاهشان به هم افتاد. سوگل لبخند کوتاهی زد، صبح بخیر. ـ صبح بخیر. ظاهرا امروز روز مهمیه. ـ برای بعضیها. لبخند سوگل کمی عمیق‌تر شد. ـ برای کسی که انتخاب بشه. هانا نگاهش را مستقیم به چشمهای او دوخت. ـ انتخاب‌شدن اول ماجراست. برگشتن از مأموریت مهمتره. سوگل نزدیکتر آمد و صدایش را پایین آورد. ـ نگران برگشتن منی؟ ـ نه. فقط همیشه نتیجه مأموریت برام مهمتر از اسم مأموره. چه خوب. پس اگه پرونده رو به من دادن، حتما خوشحال میشی. هانا بدون پاسخ از کنارش گذشت. سوگل از پشت سر گفت: شنیدم اینبار به نیرویی احتیاج دارن که بتونه احساساتش رو کنترل کنه. قدمهای هانا متوقف نشد. فقط گفت: پس امیدوارم کسی رو انتخاب کنن که اول غرورش رو کنترل کرده باشه. سالن جلسه سردتر از همیشه بود. حدود پانزده نفر از نیروهای منتخب واحد عملیات روی صندلی‌ها نشسته بودند. روی دیوار روبه‌رو، صفحه نمایش بزرگی قرار داشت که هنوز خاموش بود. دو مأمور ناشناس کنار در ایستاده بودند و چهره‌هایشان هیچ نشانی از احساس نداشت. سرهنگ نادری چند دقیقه بعد وارد شد. مردی پنجاه‌وپنج‌ساله، بلندقد و جدی که بیشتر موهایش سفید شده بود. سابقه طولانی او در پرونده‌های امنیتی باعث شده بود تقریبا تمام نیروهای اداره، حتی آنهایی که با تصمیم‌هایش مخالف بودند، برایش احترام قائل باشند. کنار او دو مرد با لباس شخصی وارد شدند. سرهنگ پشت میز ایستاد و بدون مقدمه گفت: ـ از لحظه‌ای که این جلسه شروع میشه، تمام صحبتهای این اتاق محرمانه محسوب میشه هیچکدوم از شما اجازه ندارید حتی درباره تشکیل جلسه با فردی خارج از این جمع حرف بزنید. صفحه نمایش روشن شد. تصویری سیاه با نشانی نقرهای در مرکز آن ظاهر شد. یک دایره شکسته که بالای آن دو بال تیره و در میانش حرف انگلیسی L دیده میشد. سرهنگ ادامه داد: ـ این نشان متعلق به شبکه‌ایه که در اسناد ما با نام لوسیفر شناخته میشه. تصاویر دیگری روی صفحه ظاهر شدند انبارهای سوخته، خودروهای رهاشده، بسته‌های اسکناس، اسلحه و صورت چند مرد که روی تصویرشان خط قرمز کشیده شده بود. ـ فعالیت این شبکه حداقل از ھشت سال پیش آغاز شده، اما احتمال میدیم قدمتش بیشتر از این باشھ. پولش،،ویی، قاچ،اق اس،ل،حھ، انتقال غیرقانونی ارز، حذف فیزیکی رقبا و نفوذ در بعضی مراکز اقتصادی، بخشی از فعالیت ھای تأییدشده اونھ. ادامه دارد... ```*