روایتی از آشپزخانهی مقاومتپیگیر مکان جدید برای آشپزخانه بودیم، با افراد مختلفی تماس گرفتیم. طی یکی از این تماسها، امام جماعت مسجد فاطمهالزهرا (س) را به ما معرفی کردند.- با ایشان تماس گرفتیم و موضوع را شرح دادیم+ گفتند: جمعه تشریف بیاورید، درخدمت هستیم! -با تعجب پرسیدم : فقط جمعه؟!+حاج آقا فرمودند : بیش از این نیاز دارید؟! به بنده گفته شده یک روز! - برزخ امید و ناامیدی بود؛ اما یقینا کار خدا بوده و خیر!تشکر کردم و گفتم انشاءالله خدمتتون اطلاع میدیم. با خودم گفتم یک روز هم غنیمت است؛ جرأت اقدام و توجیه را در صحنه عمل باید ایفا کرد و به میدان زد.به همین دلیل مجدد تماس گرفتم و گفتم:- ما پنجشنبه برای پخت و پز انشاءالله خدمت میرسیم و همین امروز هم برای بازدید آشپزخانه میآییم. بیشتر دوستانم جمعه راحت پای کار میآمدند. بر خلاف میلم؛ آن هم در شرایطی که هنوز کسی پای کار نیامده بود! نمیخواستم کار متوقف به ما بماند؛ چرا که باید مردمی و محلهای، با مواسات و مشارکت مردم و صرف آگاهانه زمانهایی هرچند کوتاه برای این راه مقدس پیش میرفت. 🫕 روز قطعی برنامه، یعنی پنجشنبه، دونفری با چند کیلو حبوبات خیس کرده به سمت مسجد رفتیم.به کمک خادم مسجد و به کارگیری بچههایی که اطراف مسجد بازی میکردند بار را خالی و به آشپزخانه بردیم. کارهای ابتدایی را انجام دادیم و وسایلمان را چیدیم و آماده فعالیت شدیم.
میتوانستیم دونفری کار را پیش ببریم ولی دست نگه داشتیم و به نماز جماعت ظهر مسجد رفتیم. با مسئول پایگاه بسیج خواهران و زنان نمازگزار صحبت کردیم؛ بعد از چند دقیقه حدود ۸ نفر از زنان به همراه مسئول پایگاه خواهران به آشپزخانه تشریف آوردند. هنوز موضوع برایشان کاملا روشن نبود، اولین سوالی که میپرسیدند این بود که :+ با هواپیما میخواهید آش برای لبنان ببرید؟فقط دو نفر هستید؟ ما فکر کردیم کلی نیرو آوردید! فلسفه کار را توضیح دادیم.یکی از حاج خانمها که در ایام جنگ نوجوان بود و خاطراتی از آن ایام داشت بیشتر از همه با کار اُنس گرفت و سریعا یک صندلی آورد و چاقو به دست، پوست کندن پیازها را شروع کرد.نفر بعدی چادرش را در آورد و به کمک حاج خانوم آمد، یک نفر ۲۰۰ تومان پول برای کمک داد و این عشق بازی ادامه پیدا کرد... . وقتی مسئول پایگاه این شور خانمها را دید همان جا با آنها هماهنگ کرد که روز یکشنبه هم اعضای محله خودشان باهم آش بعدی را بار بگذارند. ما خیلی تلاش کردیم حتی آشپز هم از همان محلی باشد، هماهنگ شد اما درگیر برپایی جشنوارهای در فرهنگسرا بودند؛ ولی تلفنی باهم کار را پیش بردیم و تا عصر خودش را برای سرهم کردن آش رساند.
فقط یک ساعت به زمان فروش مانده بود که فرد همراه با آشپز، خیلی جدی گفت:+ فکر کنم آش حدود ۳ الی ۴ ساعت دیگه آماده است!🛻 دقیقا در همین لحظات بود وانتی که به صورت مواساتی هماهنگ شده بود تا برای جابجایی آشها بیایید، کنسل شد! این وانت قرار بود میزهای فروش را هم بیاورد که خب آن هم نرسید دیگر... .
️ عزیزی که این چند روز برای تهیه کارتخوان حسابی زحمت کشیده بود و صبح با خوشحالی به من گفته بود که امشب دیگر میتوانیم از کارتخوان استفاده کنیم، برایشان مشغلهای پیش آمد و ساعت ۱۸ که باید میرسیدند، هنوز راه نیفتاده و بیش از یک ساعت هم مسیر داشتند!️ بنرها و تراکت ها آنطور که سفارش داده بودیم طراحی نشده بود! و مهمتر از همهی اینها، قابلمههای مسجد را لازم داشتیم و استراتژی لای منگنهای که برای اجازه قابلمهها میخواستیم اجرا کنیم، تلاقی کرده بود با سخنرانی طولانی حاج آقا بعد از نماز مغرب و هرتماسی از طرف ایشان رد میشد. خلاصه با حضور چند برادر مجاهد همراه با اسنپ وانت، رختآویز همیشگیمان و حضور چندنفر از خواهران، (یکی از پرند، یکی از پیروزی) همراه با آشپز عزیز راهی حرم شدیم و مثل همیشه بساط را با پهن کردن رختآویز شروع کردیم! البته با تفاوتی آشکار از دفعه قبل که فقط ۲ آقا و ۳ خانم برای فروش بودیم اما این بار به برکت روایت و جریان سازی هفته گذشته ۷ نفر آقا و ۷ نفر خانم پای کار آمدند! با اینکه دیر کار شروع شد، از دفعه قبل زودتر فروش رفت و تمام شد.#آشپزخانه_مقاومت
️ @ashpazkhane_moqavemat۱۹:۴۸