ب
«دایهدایه»؛ نوای لرهای باغیرت در برابر دشمن که زبانحال همهٔ ایرانیان غیور است«دایه، دایه» یکی از ترانههای قدیمی و حماسی لُریست که فریاد زیر بار زور نرفتن ایرانیان، خصوصا قوم باغیرت لر و بختیاری است. این ترانه، سال قبل توسط مهدی ترکاشوند در محضر امام شهید خامنهای (ره) بهصورت مداحی بازخوانی شد و در آن از نابودی اسرائیل گفت. گفتن این سخن پس از طوفانالاقصی، رنگ واقعیتری به خود گرفت تا اینکه رسیدیم به این روزهای جنگ سوم تحمیلی که همهٔ مردم ایران، خود را مشغول نابودی اسرائیل و آمریکا میبینند. مثل جوانی که برنوبهدست در میان کوهها به شکار پهپادهای دشمن میرود. یا زمانی که خلبان جنگندۀ منهدمشدۀ دشمن، در کوهوبیابان گیر افتاده، همین ایل باغیرت، با اسلحۀ قدیمیشان به جنگ با پیشرفتهترین سلاحهای دشمن میروند.آنچه در ویدئو میبینید، بازخوانی شیرین این ترانه از زبان رزمندگان است و در ادامهٔ آن، اقتباس از این ترانه توسط مهدی ترکاشوند. این نغمه یکبار پیش از این نیز در محضر آیتالله خامنهای خوانده شده بود؛ در بهمن ۱۳۶۵ با آواز محمد میرزاوَندی. او میگوید: «همه دورتادور دفتر نشسته بودند. چند لحظهای نشستیم. آقای خامنهای تشریف آوردند. خدمت ایشان سلام کردیم. بهشوخی گفتند: شما که میگویید وقت جنگ است، در مورد جنگ بخوانید. «تا نفس دارم میجنگم»، «ای وطن، بیتو دنیا قورسونه» و «دایه، دایه» را اجرا کردیم. آقای خامنهای ما را تشویق کردند و برایمان دست زدند. پشتبندش هم همه برای ما دست زدند. آقای خامنهای به من گفت: از صدای شما خیلی خوشم آمد.»رسانه بافتار @baftar_resane۲۳:۱۱
«ایراندوستی» و «نه به جنگ»های غربپسنددربارهٔ بیانیهها و آثار هنری روزهای جنگ که جرأت صراحتِ از ایمان گفتن و برائت از دشمن ندارندمرتضی ابراهیمپور(بخش اول)این روزها که باطن مقاومت و ارادهٔ صریح نفی استکبار، در وجود مردم ایران، بیش از پیش، عیان شده و همهٔ رذایل تمدن جزیرهٔ اپستین، عریانتر؛ هستند هنوز روشنفکران و هنرمندانِ مصرفکنندهٔ مصنوعات مادی و معنوی آمریکا که مجسمهٔ غرب را بغل گرفتهاند تا مبادا خطوخشی روی آن بیفتد. این موجودات ربطیِ همیشهطفیلی غرب، لالمانی پیشه گرفته و گرم بتپرستیِ خویشند. این حیوانهای غیرناطق، محل بحث ما در اینجا نیستند. عدهای شبیه به همین قماش، اما بالاخره خونشان به جوش آمده و منت سر مردم گذاشته و به زحمتِ پیام، اعلام موضع یا اثری هنری افتادهاند. خب از آنجایی که هیچکس انتظار ندارد اینها تفنگبهدست شوند، پای لانچر بایستند یا وسط خیابان زیر بمباران، جانشان را کف دست بگیرند، همین حرفها از برج عاجشان هم، مایهٔ شگفتی است. اما عصارهٔ همه حرفهایشان وسط مبارزهٔ تمامعیار مردم ایران چیست؟ «نفرین به جنگ» و «ترساندن مردم از آمریکا». این ترسوها هم مثل کرم خاکی حق حیات دارند؛ اما اصرار لجوجانهٔ این بزدلها برای اینکه غریزههای حیوانی شخصی خود را بهعنوان یک قاعدهٔ همگانی و قطعی برای مردم جا بزنند، مستکبرانه است! خداراشکر که جهان توحیدی مردم ایران، غیر و البته دشمنِ دنیای آلوده به نُرمهای فرنگفرمودهٔ آنهاست. انصافاً این لَشکردگان جهانِ غفلت و این قلبهای آمریکازده را چه صنمی است با لشکر مجاهدان و رنجکشان ایرانی؟! اصلا مگر میشود به آنها فهماند شوقِ شهادتِ مردم کف خیابان را؟ مگر میشود فهماند ذوق اجابتِ دعای همیشگی سالهای دور و دراز مردم، آنجا که از خدا میخواستند توفیق و رزق رویارویی با آمریکا و اسرائیل را نصیب این قوم کند تا بتوانند جهان را زنده کنند ولو خود کشته شوند؟! چگونه بگوییم مردم ایران اراده کردهاند به بندگی خدا و نفی بندگی غیر خدا و با هرکه در بندگی خدا نیست، عهدی ندارند؟ چگونه از قلب همعهدِ مستضعفان عراق و پاکستان و افغانستان و لبنان بگوییم که در ولایتِ با ایرانیهایند و ایرانیتر از همین غربزدهها، آمادهٔ قیامند و بذل و بخشش زندگیشان؟ بگذریم که قلبهای مردهٔ روشنفکران، تاب فهم این حقایق را ندارد. عدهای هم البته غیر از «نفرین به جنگ»، نگرانی و علاقهشان را نسبت به وطن و فرهنگ و تاریخ و جغرافیا و خاک و کوه و دشت و زیباییهای آن، ابراز کردهاند. این شاید بهظاهر کمی ایرانیتر از قبلیها به نظر بیاید؛ اما همهشان یک مرضِ اساسی دارند: نه سِلمی دارند و نه حَربی. نه دوستی دارند و نه دشمنی. واضحتر بگویم: عرضهٔ این را ندارند که طرفِ رزمندگانِ نگهدار این خاک و وطن، بایستند و صحبت کنند از مردم شهادتطلبی که با ایمان خود، کف خیابان ماندهاند. غیرت این داد بر سر آمریکا و اسرائیل را ندارند که میخواهد سر به تن ایران نباشد. اساساً جرأت ندارند چیزی باشند موضعمند و از بیچیزی و میانمایگی و خنثی بودن است که ارتزاق میکنند. وقتی هم جسارت و شرافت گفتن اینها نباشد، مجبورند پنهان شوند پشت ناله و گریه برای کودکان میناب! و از آنکه آنها را شهید کرده، حرفی به میان نیاورند! یا حتی از شهدای دیگر. یعنی اگر دشمن، کودک نکشد و فقط بزرگسال شهید کند، دشمنِ چندانپلیدی هم نیست؟ یا اگر فقط سپاهی شهید کند و اماکن نظامی ما را بزند، مشکل ندارد و نیازی به همدردیِ حداقلی هم نیست؟ رهبر فرزانهٔ ما که عصارهٔ همهٔ فضایل انسانی بود و فرماندهان نظامی ما را که پاکترین بندگان خدا بودند، شهید کردند و کک این غربزدهها نگزید؟ درست که کشته شدن دختران میناب، دلها را آتش میزند؛ اما وقتی غمگساری ما صادقانه است که از کشته شدن آن بسیجی پای لانچر که مدافع جانهای همین دختران بود، دلمان کباب شود. اصلاً این را کسی میتواند درست بفهمد که بداند خانوادهٔ آن کودکان مینابی، افتخار میکنند به شهادت کودکانشان برای اعتلای جبههٔ حق! غربزدهها چه میفهمند اصلا «جبههٔ حق» یعنی چه؟ شهدای میناب، شأنشان أجل از آن است که مصرفِ بیجرأتی این قماش شوند. این شهدا برای رسوا کردن باطن آمریکا و اسرائیل شهید شدند و غربزدهها دل در گرو آمریکا و اسرائیل دارند. این «نه به جنگ»هایی که جرأت ندارند از بسیجی و مردم مجاهد کف خیابان صحبت کنند که جلوی ظلم ظالمترینهای جهان ایستاده. و برائت نمیکنند از دشمنی که این ظلم را روا داشته، کاری جز صاف کردن جادهٔ جنگ علیه مظلومان ندارند. و حتی میخواهند شمشیر جبههٔ حق را برای مبارزه، کند کنند. میگویند: «جنگ کلاً بد است! ولو علیه جنگافروزی! ولو علیه ظالم، متجاوز، ولو علیه کثافتهای جزیره اپستین!»بخش دوم را در ادامه بخوانید.رسانه بافتار @baftar_resane۱۲:۲۵
«ایراندوستی» و «نه به جنگ»های غربپسنددربارهٔ بیانیهها و آثار هنری روزهای جنگ که جرأت صراحتِ از ایمان گفتن و برائت از دشمن را ندارند مرتضی ابراهیمپور(بخش دوم)حالا این وسط ما خوشخیال باشیم و سر خودمان را شیره بمالیم با این اعلام موضعهای بیجهت و بیخاصیت؟! خوشحال باشیم و فکر کنیم که خبری شده است و اینها دلشان برای ایران سوخته؟! این روشنفکران و هنرمندان غربزده، اول باید حساب پس دهند. روزگارشان را باید سیاه کرد بهخاطر سفیدشویی غرب. ننگ بر آنکه خواسته شمر را بیگناه جلوه دهد. ننگ بر آنکه از خاک ایران صحبت کند اما از مردم مجاهدش دم نزند. ننگ بر آنکه نگران زیباییهای وطن است و ایرانایران میکند اما زیباترین دارایی این وطن یعنی بسیجی را نمیبیند. از این دلخوشی و خوشخیالیها هم بدتر، متأثر شدن ما در راهبردهای رسانهای و خلق آثار هنری است و مبتلا شدن به مرضِ بیموضعی، لکنت در بیان حق، گِرد و خنثی شدن.این مردم مجاهد در خیابان و میدان، با حرف و عملشان فریاد میزنند که دورانِ صراحت انقلابی است؛ اما آثار هنری ما افتاده در دام بیموضعی و عقیم شدن. دشمن به تصریح، به جنگ ایمان ما آمده است. بهترین زمان برای بیان حرفهای صریح انقلابی است و دعوتِ انسانهای آزاده؛ منتظر چه فرصتی هستیم تا دلها آمادهتر از این باشد؟ آنهایی هم که به ما، رغبتی نشان دادهاند، به شوق ایمان ما آمدهاند و بهخاطر استقامت ما روبروی آمریکا و اسرائیل. حالا ما میخواهیم ایمانمان را پنهان کنیم که مبادا رغبتها کم میشود؟! مبادا هنرمان، صریح میشود و میافتیم در شعارزدگی؟! صراحت و موضعمندی هیچ منافاتی با هنر ندارد. بهترین و ماندگارترین آثار هنری جهان و ایران، موضعمندترینِ آنهاست. بیموضعی است که بالاترین بیهنریهاست. میانمایگی است که بالاترین بیهنریهاست. امروز، وقت صراحت هنر است. وقت برائت هنر است. وقت هنر برائت است.رسانه بافتار @baftar_resane۱۲:۲۵
اهل قمار.mp3
۰۳:۰۰-۲.۷۶ مگابایت
آهنگی که دشمن داردمرور قطعۀ «اهل قمار»، علیه غرب و غربزدگی با شعر، آهنگسازی و صدای پرواز همایمحمدمهدی فراهانی در این روزهای جهاد و قیام مردم ایران علیه آمریکا و اسرائیل، پرواز هُمای، نیز هنرش را به میدان آورد و فریادی شد بر سر دشمن. حالا، پساز قطعهٔ «حُکم دل»، دومین آهنگ خود علیه غرب و غربزدهها را با عنوان «اهل قُمار» خوانده است. ترانهای که زیباییاش، در صراحت و بیتکلّفی آن است. قطعهای که در گفتن حقیقت، تعارف ندارد. او ابتدا با دشمن اصلی مبارزه میکند و بعد به حساب وطنفروشها و خائنان میرسد و آنها را طفیلی غرب میداند. صدای حزنانگیز او وقتی از خیانت و قمار کردن این دشمنان با جان مردم میگوید، گویی نهیب انسانی است که گرچه زخمخورده؛ اما سر خم نکرده و علیه ظالم ایستاده است. ویژگی متمایز آهنگهای «اهل قمار» و «حکم دل» نسبت به باقی قطعات ملیمیهنی رایج، «برائت» است؛ برائت، هم از ساکتان داخل کشور و هم از دشمنان قمارباز خارجنشین. تضاد همنشینی غزل و صدای مخملی پرواز همای که حسوحال اصالت آواز گیلانی را داراست، با صدای گیتار الکترونیک، عصیان، خشم و در عین حال صلابت پیام قطعه را مستقیماً به قلب مخاطب القا میکند. اوج این ترانه اما بخش آخر آن است. آنجا که همای، خون را بالاتر از همهچیز قرار میدهد: «جانم فدای میهن پاکم که در جهان / بالاتر از شهیدشدن افتخار نیست» پرواز همای با انتشار «اهل قمار» نشان داد که یک قطعه ملی میتواند فراتر از یک توصیف خنثای میهن، فریاد مردم وطن باشد در مقابل دشمنانش.مرور کامل را اینجا بخوانید.
رسانه بافتار @baftar_resane۱۹:۲۲
بافتار آهنگی که دشمن دارد مرور قطعۀ «اهل قمار»، علیه غرب و غربزدگی با شعر، آهنگسازی و صدای پرواز همای محمدمهدی فراهانی در این روزهای جهاد و قیام مردم ایران علیه آمریکا و اسرائیل، پرواز هُمای، نیز هنرش را به میدان آورد و فریادی شد بر سر دشمن. حالا، پساز قطعهٔ «حُکم دل»، دومین آهنگ خود علیه غرب و غربزدهها را با عنوان «اهل قُمار» خوانده است. ترانهای که زیباییاش، در صراحت و بیتکلّفی آن است. قطعهای که در گفتن حقیقت، تعارف ندارد. او ابتدا با دشمن اصلی مبارزه میکند و بعد به حساب وطنفروشها و خائنان میرسد و آنها را طفیلی غرب میداند. صدای حزنانگیز او وقتی از خیانت و قمار کردن این دشمنان با جان مردم میگوید، گویی نهیب انسانی است که گرچه زخمخورده؛ اما سر خم نکرده و علیه ظالم ایستاده است. ویژگی متمایز آهنگهای «اهل قمار» و «حکم دل» نسبت به باقی قطعات ملیمیهنی رایج، «برائت» است؛ برائت، هم از ساکتان داخل کشور و هم از دشمنان قمارباز خارجنشین. تضاد همنشینی غزل و صدای مخملی پرواز همای که حسوحال اصالت آواز گیلانی را داراست، با صدای گیتار الکترونیک، عصیان، خشم و در عین حال صلابت پیام قطعه را مستقیماً به قلب مخاطب القا میکند. اوج این ترانه اما بخش آخر آن است. آنجا که همای، خون را بالاتر از همهچیز قرار میدهد: «جانم فدای میهن پاکم که در جهان / بالاتر از شهیدشدن افتخار نیست» پرواز همای با انتشار «اهل قمار» نشان داد که یک قطعه ملی میتواند فراتر از یک توصیف خنثای میهن، فریاد مردم وطن باشد در مقابل دشمنانش. مرور کامل را اینجا بخوانید. رسانه بافتار @baftar_resane
آهنگی که دشمن دارد مرور قطعۀ «اهل قمار»، علیه غرب و غربزدگی با شعر، آهنگسازی و صدای پرواز همای محمدمهدی فراهانی در این روزهای جهاد و قیام مردم ایران علیه آمریکا و اسرائیل، پرواز هُمای، نیز هنرش را به میدان آورد و فریادی شد بر سر دشمن. حالا، پساز قطعهٔ «حُکم دل»، دومین آهنگ خود علیه غرب و غربزدهها را با عنوان «اهل قُمار» خوانده است. ترانهای که زیباییاش، در صراحت و بیتکلّفی آن است. قطعهای که در گفتن حقیقت، تعارف ندارد. او ابتدا با دشمن اصلی مبارزه میکند و بعد به حساب وطنفروشها و خائنان میرسد و آنها را طفیلی غرب میداند. صدای حزنانگیز او وقتی از خیانت و قمار کردن این دشمنان با جان مردم میگوید، گویی نهیب انسانی است که گرچه زخمخورده؛ اما سر خم نکرده و علیه ظالم ایستاده است. ویژگی متمایز آهنگهای «اهل قمار» و «حکم دل» نسبت به باقی قطعات ملیمیهنی رایج، «برائت» است؛ برائت، هم از ساکتان داخل کشور و هم از دشمنان قمارباز خارجنشین. تضاد همنشینی غزل و صدای مخملی پرواز همای که حسوحال اصالت آواز گیلانی را داراست، با صدای گیتار الکترونیک، عصیان، خشم و در عین حال صلابت پیام قطعه را مستقیماً به قلب مخاطب القا میکند. اوج این ترانه اما بخش آخر آن است. آنجا که همای، خون را بالاتر از همهچیز قرار میدهد: «جانم فدای میهن پاکم که در جهان / بالاتر از شهیدشدن افتخار نیست» پرواز همای با انتشار «اهل قمار» نشان داد که یک قطعه ملی میتواند فراتر از یک توصیف خنثای میهن، فریاد مردم وطن باشد در مقابل دشمنانش. مرور کامل را اینجا بخوانید. رسانه بافتار @baftar_resaneآهنگی که دشمن داردمرور قطعۀ «اهل قمار»، علیه غرب و غربزدگی با شعر، آهنگسازی و صدای پرواز همایمحمدمهدی فراهانیدر این روزهایِ جهاد و قیام الهامبخش و حیرتآور مردم ایران علیه آمریکا و اسرائیل، پرواز هُمای، نیز هنرش را به میدان آورد و فریادی شد بر سر دشمن. حالا، پساز قطعهٔ «حُکم دل» که بخشیاز آن را در صفحه شخصیاش منتشر کرد _و ای کاش که نسخهٔ کاملش منتشر میشد_، دومین آهنگ خود علیه غرب و غربزدهها را با عنوان «اهل قُمار» خوانده است. ترانهای که زیباییاش، در صراحت و بیتکلّفی آن است. قطعهای که در گفتن حقیقت، تعارف ندارد. همای که در روزهای پیشین، درگیر برملاکردنِ تناقضهای رفتاروگفتار برخی سلبریتیهای مزدبگیرِ سلطنتطلب بود و باعث خشم آنها شده بود، حالا در این قطعه، از خجالتشان درآمده است. او ابتدا با دشمن اصلی شروع میکند و بعد به حساب وطنفروشها و خائنان میرسد و آنها را طفیلی غرب میداند. صدای حزنانگیز او وقتی از خیانت و قمار کردن این دشمنان با جانِ مردم میگوید، گویی نهیب انسانی است که گرچه زخمخورده؛ اما سر خم نکرده و علیه ظالم ایستاده است. ویژگی متمایز آهنگهای «اهل قمار» و «حکم دل» نسبت به باقی قطعات ملیمیهنی رایج، «برائت» است؛ برائت، هم از ساکتان داخل کشور و هم از دشمنان قمارباز خارجنشین. او از اعتماد نکردن به وعدههای ظاهرفریب دشمن حیلهگر میگوید. حتی برای این فریبخوردن، مثالی تاریخی از به دار کشیدن ایرانیان خائن توسط چنگیز مغول میآورد. در عین حال که سکوت از سر ترس و بزدلی برخی غربزدهها را فریاد میزند.تضادِ همنشینی غزل که قالبی سنتی است و صدای مخملی پرواز همای که حسوحال اصالت آواز گیلانی و ایرانی را داراست، با صدای گیتار الکترونیک و پیانو که از سازهای غربی محسوب میشوند، عصیان، کوبندگی، خشم، هشدار و در عین حال صلابتِ پیام قطعه را مستقیماً به قلبِ مخاطب القا میکند.اوج این ترانه اما بخش آخر آن است. آنجا که همای، با بیتی متفاوت از فضای کلی ابیات پیشین، تیر خلاص را میزند. آنجا که خون، بالاتر از همهچیز قرار میگیرد و کار را تمام میکند: «جانم فدای میهن پاکم که در جهان بالاتر از شهیدشدن افتخار نیست».پرواز همای با انتشار «اهل قمار»، نشان داد که یک قطعه ملّی میتواند فراتر از یک توصیف خنثای میهن، فریاد مردم وطن باشد در مقابل قماربازها. این قطعه، تنها یک واکنشِ احساسی و گذرا نیست؛ بلکه ثبت یک موضعگیریِ قاطعانه در حافظهٔ تاریخی موسیقی امروز ایران است؛ اثری که جسورانه، خط خود را از عافیتطلبیهای مرسوم جدا میکند و تبدیل به صدای رسای وطن میشود که دشمنی دارد و تکلیفش معلوم است.رسانه بافتار @baftar_resane۱۹:۴۳
واسه این عشق میشه جنگیدمنتخب قطعات موسیقی و سرود در وصف و سوگ امام شهید خامنهای (ره)«غم او معنی غم را عوض کردشعار اهل عالَم را عوض کرد[...]چهل روز است داغی در دل ماستکه جای زخم و مرهم را عوض کرد»- محمدحسین مهدویان (شاعر)
با رخ دادن جنگ رمضان، فرصتی دست نداد تا مرثیههای متعددی ویژۀ شهادت آیتالله خامنهای در هنرهای آوازی (موسیقی و نوحهخوانی)، ساخته و منتشر شوند. بااینحال، همزمان شدن این جهاد با شهادت رهبر انقلاب اسلامی، معنای سوگ ایشان را دگرگون کرد و مضمونهای آثار موسیقایی محدودی که طی این مدت دربارهشان ساخته یا بازنشر شدهاند را نیز رنگوبوی دیگری بخشید: شوری از سلحشوری در آنها جاری شد که نبرد با دشمنان آمریکایی و صهیونیست را در پیش داشت؛ چه با دلاوری مدافعان در میدان نبرد و چه با حضور مردم در عرصۀ خیابانها. در قلب این خیزش، خونخواهی آیتالله سیدعلی خامنهای و دیگر شهیدان ایران، شعلهور بود و بیعت مردم با آیتالله مجتبی خامنهای، این راه را پُربار میکرد. بنابراین، سوگوارههای موسیقایی شهید آیتالله خامنهای از سطح یک مرثیه فراتر رفته و امتداد راه، سیره و نگرش ایشان را چه مستقیم و چه غیرمستقیم، بهویژه در نبرد با مستکبران جهان، ترسیم کردهاند. در آستانۀ شهادت آیتالله سیدعلی حسینی خامنهای، بار دیگر با مکتب سرخشان تجدید عهد کرده و گزیدهای از قطعههای موسیقایی در وصف و رثای ایشان را گرد هم آوردهایم: مشت گرهکرده مسافر کربوبلا این عشق رهبر شهید Rabbi Is with Me (پروردگارم با من است) ایرانمردهمچنین نسخۀ کامل این آثار از کانال «بافتارموسیقی» قابلدسترسیست.
رسانه بافتار @baftar_resane۱۳:۱۳
داغت نمیشه باورم ای رهبرم.mp3
۰۳:۲۵-۱۰.۶۴ مگابایت
به لحن پریشانحالی️مرور نوحهٔ جانسوز در سوگ شهادت امام خامنهای (ره) با صدای حسین ستوده بهلحن پریشانحالی️مرور نوحهٔ جانسوز در سوگ شهادت امام خامنهای (ره) با صدای حسین ستوده به بهانهٔ «برایت گریه خواهم کرد اما صبح بعد از جنگ»، عمدهٔ آثار هنری ما در روزهای جنگ، سوگفراموش شدند و گاهی هم، تبدیل شدند به قطعات متناسبِ جُنگ. نمیدانیم از کجا آمده این غلط مشهورِ «الان وقت سوگواری نیست و وقت حماسه است»؟! اصلاً مگر میشود بدون اشک عاشورایی، حماسی بود؟ نهفقط در این روزهای پس از شهادت رهبرمان، بلکه در هر زمانی، حماسهای که پشتش، گرم به اشک مقدس نباشد، تهی، بیروح و زمخت است و اساساً برای جهانِ ما نیست. ما با همین اشکها، کاخهای ظلم را ویران کردهایم. با همین تلقیهای خام از حماسه، چندان اثر موسیقی و مداحی در سوگ اماممان خلق نشده؛ اما در بین همین تعداد محدود، این نوحهٔ ستوده، بهترینِ آنهاست. او که به سوز صدا و لحن جانگذازش معروف است، همینجا هم با همان حالِ آشفته و پریشانش، بر روی ملودیِ قدیمیِ آزمونپسدادهای میخوانَد. این نوحه بلافاصله پس از شهادت رهبری و نزدیک به شب شهادت امیرالمومنین (ع) خوانده شد و با اضافه کردن بندی (خطاب به رهبریِ شهید) به شعری قدیمی، بین غربت حضرت علی (ع) و مظلومیت امام خامنهای (ره) پیوند زده است.سوزوگدازِ خوانش و نغمهٔ احساسی این نوحه، آنقدر متأثرکننده است که میشود بیخیال شعر معمولی آن و تطبیق نهچندان درست غربت امیرالمومنین بر امام شهیدمان شد. در میان نوحههای این روزها، این اثر با شعر محمدامین حقپناه، از آنهایی است که از ادبیات هیئتیِ معمول بیرون نزده و مضمون و هندسهٔ کلماتش در همان حالوهواست.رسانه بافتار @baftar_resane۱۷:۳۰
داغِت نمیشه باورمای رهبرم، ای رهبرممنتخب مداحیهایی در سوگ شهادت امام خامنهای (ره)
تداوم وضعیت جنگی باعث شده است تا در این چهل روز جنگی، از گریستن و عزاداریِ رهبر شهیدمان غافل شویم و آنطور که باید نتوانیم سوگواری کنیم؛ بههمین جهت، پس از گذشت زمانِ کوتاهی و خواندهشدن چند مداحی در همان روزهای ابتدایی، مضمون بیشترِ آثار اجراشده، بهسمت حماسه و رجزخوانی رفت.
البته در همان آثارِ روزهای نخست نیز، حسوحال ابراز اندوه و روضهخوانی برای رهبر شهید، صرفاً مرثیهای محض — آنگونه که در سوگ امام خمینی (ره) خوانده میشد — نبود؛ بلکه مرثیه و حماسه حضوری توأمان داشتند. برای نمونه، «حسین فخری» که در دههٔ ۶۰ نوحهٔ «ماتم عظمی» را برای رحلت جانگداز امام (ره) خوانده بود، اینبار نوحهٔ «توفیق عظمی» را برای رهبر شهید خواند؛ نوحهای که حماسه و غم را بهزیبایی در هم آمیخته بود.همهٔ این مداحیها در کانال «بافتار موسیقی» منتشر شده است:«توفیق عظما»(حسین فخری)«داغِت نمیشه باورم» (حسین ستوده)«مظلوم صبور» (حسین طاهری)«مُشت گرهکرده» (مهدی رسولی) «ای وارث روح خدا» (حسین فخری)
رسانه بافتار @baftar_resane۱۸:۲۹
قسمت ششم از مجموعهٔ «امت مبعوث»: ساکن جهان شهادت️در این قسمت، مادر شهید علی محققی، دست ما غفلتزدگان زندگی روزمره را میگیرد و به جهان شهید میبرد. و هرچه صحبتمان دربارهٔ فرزند شهیدش پیش میرود، جهان باعظمت مادر هم آشکار میشود. و ما حیرتزده میشویم از اینکه مادرِ شهید، ساکن چه جهانی است که در آن، حسرت دیدار فرزند و سوگ از دست دادنش، نهفقط به صبر میرسد، که از آن پیشتر میرود و به شکر هم میانجامد؟ و او ما را در پاسخ به این سوال، یاری میکند.️شهید علی محققی در همین جنگ تحمیلی سوم، در حملهٔ پهبادی به ایست بازرسی میدان هفت تیر تهران شهید شد. ️پنجشنبه ۲۰ فرودین ۱۴۰۵، شبکه دو، بعد از خبر بیستوسی «أمت مبعوث» را پنجشنبهها بعد از خبر بیستوسی بهصورت هفتگی تماشا کنید.رسانه بافتار @baftar_resane۱۹:۳۵
نوحهای برای مظلومیت کودکان لبنانیمرور نوحهخوانی میثم مطیعی در محضر رهبر شهیدمان برای کودکان مظلوم لبنان و غزهما ایرانیها هشت سال دفاع مقدسمان را با شعار «جنگجنگ تا رفع فتنه از کل عالم» جنگیدیم. از همان روزهای اول، همپیمان شدیم تا یاور مستضعفان عالم باشیم. همین هم شد و در این منطقه، هرجا مظلومی دیدیم، به یاریاش رفتهایم. حالا همان مظلومان، آنقدر قدرتمند شدهاند که در روزهای سخت جنگ، به یاری ما آمدند. آنچه ما و آنها را به هم متصل کرده، آن عهد ایمانی و ولایت بین مستضعفان عالم است. یک نمونهاش، پیوند قلبی میان ما و شیعیان غیور لبنان است که وقتی ما به مصیبت دچار میشویم، گویی بند قلب آنها پاره میشود و وقتی کسانی از آنها شهید میشود، سینهٔ ما به تنگ میآید.دیروز هم که روز اولِ آتشبس موقت جنگ تحمیلی سوم بود، دشمن زباننفهم به پارههای تن ما در لبنان حمله کرد و خونهای بسیاری را بر زمین ریخت که در بینشان، تعداد بسیاری کودک معصوم هست. لبنانی که در سختترین روزهایش حاضر شد دوشادوش ما با خصم بجنگد، حالا زخمیتر از همیشه است. در این چهلم شهادت رهبر عزیزمان و غربت کودکان و مردم لبنان، به یاد آن نوحه از میثم مطیعی افتادیم که در فاطمیه، محضر امام شهیدمان از کودکان فلسطینی و لبنانی خواند و اشک از دیدگان مبارک ایشان جاری شد. به امید آن روز که انتقام واقعی تمام شهدایمان را بگیریم.رسانه بافتار @baftar_resane۰:۲۲
چلّۀ فراق«این عشق»؛ ترانهای که نجوای محزون ما با امام شهیدمان خامنهایستما را به سختجانی خود این گمان نبود که این روزها را شاهد باشیم. چهل روز از آن روز جانسوز گذشت. روزی که پدر امّت به شهادت رسید. حالا بیقرارتر از قبل، در خیابانها حضور خواهیم داشت. بهیاد رهبری و سروری که تا آخرین نفس، حسینیوار در میدان مجاهدت حضور داشت و تسلیم نشد. غلامرضا صنعتگر، آن خوانندهٔ جنوبی و خوشصدا که پیشتر با خواندن برای «ضامن آهو» در یادها مانده بود، سال ۱۴۰۲ و پساز گذشت بلوای ۱۴۰۱، قطعهای عاشقانه و با صلابت را برای رهبرش خواند. قطعهای که با همین ساده و بیریا بودنش که تنها به تکنوازی پیانو و صدای صنعتگر متکی است، همچنان یکی از بهترین آهنگهای خوانده شده برای امام شهید است. نسخۀ کامل آن را میتوانید در «بافتارموسیقی» بشنوید.رسانه بافتار @baftar_resane۱۳:۱۳
آقای شهیدم.mp3
۰۴:۰۱-۹.۲۳ مگابایت
عهدی نهفته در یک سوگ«آقای شهیدم»؛ مرثیهای که سوگ رهبرمان را با فراق شهید حسن نصرالله گره زد سرود «آقای شهیدم» (۱۴۰۵)براساس نغمۀ مجموعهقطعههای آلبوم «سیدالأمّة» (آهنگساز: کارن همایونفر)شاعر: محمد رسولی سازآرا (تنظیمکننده): استودیو «بیان»خوانندگان: گروه سرود بینالمللی «نور دانش»سرپرست گروه: مجتبی احسانمنشکودکان یا شاید نوجوانان با مردی به مهربانی پدربزرگ خود در سرود «رهبر شهیدم» وداع میکنند. اندوه، لابهلای حرفهایشان به میان میآید؛ اما با مشایعت امید: امیدی به آینده و همین آیندهسازانی که با جانهای پویا و تازهنفس خود، راه آیتالله سیدعلی خامنهای و شهیدان را ادامه میدهند. به گوش رسیدن نغمۀ «سیدالأمّة» در این سرود، سوگ شهید سیدحسن نصرالله و مراسم تشییع پیکرشان را به یاد میآورَد؛ مجاهدی که تا به آخر، سَر به فرمان ولی نهاد. علاوهبر آن، اشاره به «إنّا عَلَی الْعَهد» (شعار مراسم خاکسپاری شهید نصرالله) و «سَنَنْتَصِر» (دستخط ایشان)، استمرار آرمان مقاومت اسلامی را ترسیم میکند که از خون آن شهید میجوشد. بااینحال سرودهای که این قطعه را آراسته است، معنای تازهای نیز به آن میبخشد: فقدان رهبر شهید در قلب خود، داغ تمام شهیدان را دارد. اکنون که خواهران و برادران همسنگر ما در لبنان با حملههای ددمنشانۀ اسرائیل پیکار میکنند، «رهبر شهیدم» بر این پیوند صمیمانه تکیه میکند؛ همچنان که همدردی ما دو ملت برای سوگواری بر امام شهید خود را برجسته میسازد.«آقای شهیدم» در قالب یک نماهنگ به کارگردانی سیدمهران علوی نیز منتشر شده است.رسانه بافتار @baftar_resane۱۴:۰۸
«من با آمریکاییها پدرکشتگی دارم»؛ پسر شهید اینچنین گفتبرشی از «ساکن جهان شهادت»، ششمین قسمت از مجموعه مستندهای «أمت مبعوث»(بهدلیل محدودیتهای ارسال ویدئو در پیامرسان «بله»، برشی از این قسمت را بارگذاری کردهایم. نسخۀ باکیفیت و کامل این قسمت را در آپارات ببینید.)میترسیدیم خداینکرده غفلت، ما را فراگیرد و فراموش کنیم شهدا را در دلِ این روزمرّگیهای جنگ. شکر خدا که گذارمان به گلزار شهدا افتاد. روزیمان شد تا مهمان مادر شهیدی شویم. بنا بود از فرزند شهیدش برایمان بگوید اما هرچه صحبتمان پیشتر رفت، خود جهان مادر شهید، برایمان حیرتآور شد و حتی جهان سوالهایمان را تغییر داد. مادر برای شهادت پسر، مدام از کلمهٔ «انتخاب» استفاده میکرد و برایمان سوال شد که مادر شهید بودن خود چه نحوی از انتخاب است؟ یا مادر از بیتابی برای یک تصادف پیش از شهادت فرزند گفت و حال صبر و شکر پس از شهادت. و ما در پی این بودیم که مادر پس از شهادت فرزند، ساکن چه جهان بالاتری میشود که اینگونه حالش با پیش از آن فرق میکند؟ او در چه عالمی سِیر میکند که فرزندش را به قربانگاه میفرستد، بر مصیبت او سوگواری میکند اما لحظهای از شکرگزاری غافل نیست و صبورانه قصّهٔ او را برایمان نقل میکند؟ و سوالهایی از این جنس که از جوابها و ذهنیتهای پیشینمان ارزشمندتر بودند و همه، به برکت نفس مادر شهید بود.در این قسمت از مجموعهٔ «امت مبعوث»، پای صحبتهای مادر شهید علی محققی، بسیجی ایست بازرسی نشستیم تا کمی از این احوال ساکنان جهان شهادت، برایمان بگوید. «أمت مبعوث» را پنجشنبهها بعد از خبر بیستوسی بهصورت هفتگی تماشا کنید.رسانه بافتار @baftar_resane۱۵:۰۲
داستان آخرین مکالمه مادر شهید محققی با فرزندش ️وقتی مادر شهید، بعد از روزها دوری از فرزندش، نمیخواهد بهاندازهٔ یک دیدار هم، فرزندش را از خیابان و وظیفهٔ تاریخیاش دور کند. مادر شهید علی محققی در بخشی از داستان آخرین مکالمه با فرزندش، میگوید: «گفتم این وقتی رو که میخواد بذاره بیاد پیش من، باید از وقتِ تو خیابونبودنش کم کنه. […] یعنی بهخاطر دل من از خیابون نکَنن.» این حرف را مادری میگوید که پارهٔ تنش را ساعتها ندیده و دلش برای فرزند و عروس و نوهاش یکذره شده. یعنی اگر او درخواست میکرد که فرزندش، ساعتی هم تجمع خیابان را رها کند، همه به او حق میدادند؛ اما او حتی حاضر نیست در اندازهٔ یک دیدار هم، خیابان را بهاندازهٔ سهنفر خالی کند. او حاضر است بهخاطر «وظیفه» و «تکلیف» از خواسته و دلتنگی خودش بگذرد و بیخیال احساس مادرانهاش شود. اینگونه است که مادر شهید، مادر شهید میشود. حالا هم پس از شهادت، وقتی آخرین مکالمه را تعریف میکند، حسرتی وجودش را فرامیگیرد که در چهرهاش پیدا میشود؛ اما بلافاصله میگوید: «راضیام به رضای خدا» و با همین جملهٔ بهظاهر ساده، نمیگذارد بار حسرت بر ایمانش سایه بیندازد و به ما میفهماند که در این عالَم، در همین همسایگی ما، هستند آدمهایی که ساکن جهانی فراتر از روزمرگیها و عادات مایند؛ جهانی که خدا تعیینکنندهٔ همهچیز در آن جهان است و معیار همهٔ رفتارها و حرفها، «وظیفه» و «تکلیف» است. پس اگر وظیفه، دل کندن از فرزند هم باشه، بهروی چشم، بیشِکوه و گلایه.قسمت «ساکن جهان شهادت» را به صورت کامل از اینجا ببینید.
رسانه بافتار @baftar_resane۱۸:۴۸
از ایران بخوان و از ایمان بخوانمنتخب موسیقیهای جنگ تحمیلی سوم
" />محمدمهدی فراهانی
همواره بازار آثار موسیقاییِ برای وطن گرم بوده و هست؛ اما جنس خیلی از آنها بهگونهای است که در لحظهٔ جنگ، نمیتواند جهان مجاهدانهٔ مردم ایران را نمایندگی کند. و همین کافی است تا بفهمیم این قطعات، موسیقی ملیمیهنی اساسی ما نیستند؛ آثاری که تنها بر ستایش انتزاعیِ خاک تکیه میکنند و رشادتهای عینیِ و دینی مردم ایران را نادیده میگیرند. حتی مخاطب این ترانهها نه مردم، بلکه مفهومی ذهنی به نام «وطن» است. محتوای این آثار نیز از توصیفات کلیشهای و تکراری فراتر نمیرود: پرچمی که همیشه بالاست، آب و خاکی که زیباست، غرور آریایی و بیشه شیران و ازین دست توصیفات. این قطعات در یک کلام، هم برای امروز و هم برای تاریخ، بیمصرفند؛ چراکه چشمی برای تماشای حقیقتِ اکنونِ ایران ندارند. آنها در پیلهٔ تاریخی کهنه ماندهاند و از توصیف «مردم مبعوث» باز میمانند؛ اما دوران این نواهای بینسبت با حقیقتِ ما، دیگر بهسر رسیده است.
با این نگاه، قطعاتی را که پیوندی با متنِ حادثه تاریخی ما ندارند، نمیتوان اصلاً «موسیقی جنگ» بهشمار آورد. گویی بیشتر تقلایی هستند برای فرار هنرمند از سکوت و چیزی را پیش نمیبرد؛ هنرمندانی که پشتِ «موضع ما ایران است» پنهان میشوند تا از جوهره ایمانی و اساسی ایران حرفی نزنند. در مقابل، تنها آثاری شناسنامهٔ این جنگ محسوب میشوند که نسبتی وجودی با آن برقرار کرده باشند.
در این مجموعه، قطعاتی از «جنگ رمضان» جمع شدهاند که به حب وطن و خاطرهبازی بسنده نکردهاند. با این حال، همین گزیده هم بهمعنی بیعیبونقص بودن این آثار نیست. منتخبی از آثاری است که تلاش کردهاند با آن حقیقت جنگ ما نسبتی بگیرند.
خونخواهیِ امام شهید خامنهای (ره) و دیگر شهیدان جنگ، پایبندی به مکتب انقلاب اسلامی، توسل به ساحت قدسی اهلبیت (ع)، بیعت با رهبر حکیم نهضت، سوگ جانسوز دانشآموزان «شجرهٔ طیبهٔ» میناب، رویارویی با صهیونیست و آمریکا، بیزاری از خائنان وطنفروش، مضامین مهم این قطعههای موسیقایی است. نسخۀ کامل این مجموعه، از کانالهای «بافتارموسیقی» قابلدسترسیست.
حسبیالله (محسن چاوشی)اهل قمار (پرواز همای)زنگ پرواز (غلامرضا صنعتگر)آقای شهیدم (گروه «نور دانش»)مظهر مقاومت (گروه «اهل بیت»)مارش فتح (گروه «محراب»)مشت گره کرده (هادی حسنبیگی)الفبای شهادت (امیر حقیقت)خونه (گرشا رضایی)دست آخر (علیاکبر قلیچ)تفنگ پدری (پرواز همای)یزلهٔ تنگسیر (اکبر ابراهیمی)ایرانمرد (سیدمحسن حسینی)بلاگردون ایرانم (حسین حقیقی)انشای آخر (سیدمحسن حسینی)
رسانه بافتار @baftar_resane
" />محمدمهدی فراهانیهمواره بازار آثار موسیقاییِ برای وطن گرم بوده و هست؛ اما جنس خیلی از آنها بهگونهای است که در لحظهٔ جنگ، نمیتواند جهان مجاهدانهٔ مردم ایران را نمایندگی کند. و همین کافی است تا بفهمیم این قطعات، موسیقی ملیمیهنی اساسی ما نیستند؛ آثاری که تنها بر ستایش انتزاعیِ خاک تکیه میکنند و رشادتهای عینیِ و دینی مردم ایران را نادیده میگیرند. حتی مخاطب این ترانهها نه مردم، بلکه مفهومی ذهنی به نام «وطن» است. محتوای این آثار نیز از توصیفات کلیشهای و تکراری فراتر نمیرود: پرچمی که همیشه بالاست، آب و خاکی که زیباست، غرور آریایی و بیشه شیران و ازین دست توصیفات. این قطعات در یک کلام، هم برای امروز و هم برای تاریخ، بیمصرفند؛ چراکه چشمی برای تماشای حقیقتِ اکنونِ ایران ندارند. آنها در پیلهٔ تاریخی کهنه ماندهاند و از توصیف «مردم مبعوث» باز میمانند؛ اما دوران این نواهای بینسبت با حقیقتِ ما، دیگر بهسر رسیده است.با این نگاه، قطعاتی را که پیوندی با متنِ حادثه تاریخی ما ندارند، نمیتوان اصلاً «موسیقی جنگ» بهشمار آورد. گویی بیشتر تقلایی هستند برای فرار هنرمند از سکوت و چیزی را پیش نمیبرد؛ هنرمندانی که پشتِ «موضع ما ایران است» پنهان میشوند تا از جوهره ایمانی و اساسی ایران حرفی نزنند. در مقابل، تنها آثاری شناسنامهٔ این جنگ محسوب میشوند که نسبتی وجودی با آن برقرار کرده باشند.در این مجموعه، قطعاتی از «جنگ رمضان» جمع شدهاند که به حب وطن و خاطرهبازی بسنده نکردهاند. با این حال، همین گزیده هم بهمعنی بیعیبونقص بودن این آثار نیست. منتخبی از آثاری است که تلاش کردهاند با آن حقیقت جنگ ما نسبتی بگیرند.خونخواهیِ امام شهید خامنهای (ره) و دیگر شهیدان جنگ، پایبندی به مکتب انقلاب اسلامی، توسل به ساحت قدسی اهلبیت (ع)، بیعت با رهبر حکیم نهضت، سوگ جانسوز دانشآموزان «شجرهٔ طیبهٔ» میناب، رویارویی با صهیونیست و آمریکا، بیزاری از خائنان وطنفروش، مضامین مهم این قطعههای موسیقایی است. نسخۀ کامل این مجموعه، از کانالهای «بافتارموسیقی» قابلدسترسیست.حسبیالله (محسن چاوشی)اهل قمار (پرواز همای)زنگ پرواز (غلامرضا صنعتگر)آقای شهیدم (گروه «نور دانش»)مظهر مقاومت (گروه «اهل بیت»)مارش فتح (گروه «محراب»)مشت گره کرده (هادی حسنبیگی)الفبای شهادت (امیر حقیقت)خونه (گرشا رضایی)دست آخر (علیاکبر قلیچ)تفنگ پدری (پرواز همای)یزلهٔ تنگسیر (اکبر ابراهیمی)ایرانمرد (سیدمحسن حسینی)بلاگردون ایرانم (حسین حقیقی)انشای آخر (سیدمحسن حسینی)رسانه بافتار @baftar_resane۱۹:۰۵
sadeghane.mp3
۰۴:۰۷-۹.۴۶ مگابایت
نجوای صادقانه با اماممرور سرودی شنیدنی که گفتگوی شیعیان با امام صادقشان (ع) است
سرود «*صادقانه*»آهنگساز و تنظیمکننده: امیرسهیل سرافرازیشاعر: سیدجواد پرئیاجرا: گروه سرود «نسیم رحمت»
نقطهٔ اوج این سرود که گفتگویی عاشقانه با امام صادق (ع) است، گوشوارهٔ شاعرانه آن است که در عین سادگی و ظرافت، از محبت امام به شیعیان و شیعیان به امام میگوید: «تو صادقانه منو دوس داری، من صادقانه تورو دوس دارم». سراسر این سرودهٔ روان سیدجواد پرئی، سرشار است از اشارههای خاص به روایات و کلمات امام صادق (ع) و توصیفاتی که دربارهٔ ایشان در بین ما برجسته است؛ با اینکه اشارهٔ مستقیم و صریحی هم به آن روایات و احادیث نمیشود.
«صادقانه» گفتوگوی صمیمانهٔ نوجوانان با امامشان است و بهگونهای است که میتواند زبان حال همهٔ ما باشد. این گفتوگو با اینکه از سمت ماست؛ اما محبّت امام به ما در آن برجستهتر از محبت ما به ایشان است و این یعنی همان محبت سرشار امام معصوم که از خود ما به ما دلسوزتر و مهربانتر است. معمولاً سرود خوب دربارهٔ امام صادق (ع) کم پیدا میشود. با این حال، «صادقانه» که سرودیست برای حوالی سال ۱۳۹۹، همچنان شنیدنی است و میتواند نجوایی باشد در این شهادت با امام صادقمان.
رسانه بافتار @baftar_resane
سرود «*صادقانه*»آهنگساز و تنظیمکننده: امیرسهیل سرافرازیشاعر: سیدجواد پرئیاجرا: گروه سرود «نسیم رحمت»نقطهٔ اوج این سرود که گفتگویی عاشقانه با امام صادق (ع) است، گوشوارهٔ شاعرانه آن است که در عین سادگی و ظرافت، از محبت امام به شیعیان و شیعیان به امام میگوید: «تو صادقانه منو دوس داری، من صادقانه تورو دوس دارم». سراسر این سرودهٔ روان سیدجواد پرئی، سرشار است از اشارههای خاص به روایات و کلمات امام صادق (ع) و توصیفاتی که دربارهٔ ایشان در بین ما برجسته است؛ با اینکه اشارهٔ مستقیم و صریحی هم به آن روایات و احادیث نمیشود. «صادقانه» گفتوگوی صمیمانهٔ نوجوانان با امامشان است و بهگونهای است که میتواند زبان حال همهٔ ما باشد. این گفتوگو با اینکه از سمت ماست؛ اما محبّت امام به ما در آن برجستهتر از محبت ما به ایشان است و این یعنی همان محبت سرشار امام معصوم که از خود ما به ما دلسوزتر و مهربانتر است. معمولاً سرود خوب دربارهٔ امام صادق (ع) کم پیدا میشود. با این حال، «صادقانه» که سرودیست برای حوالی سال ۱۳۹۹، همچنان شنیدنی است و میتواند نجوایی باشد در این شهادت با امام صادقمان.رسانه بافتار @baftar_resane۱۳:۱۷
قسمت هفتم از مجموعهٔ «امت مبعوث»: اربعیندر این قسمت، حالوهوای عاشورایی و أمتیِ مراسم اربعین امام شهید خامنهای (ره) را به تماشا خواهیم نشست و ماجرای بعثت مردم ایران را از زبان موکبداران عراقی میشنویم.️پنجشنبه ۲۷ فرودین ۱۴۰۵، شبکه دو، بعد از خبر بیستوسی️ «أمت مبعوث» را پنجشنبهها بعد از خبر بیستوسی بهصورت هفتگی تماشا کنید.رسانه بافتار @baftar_resane۹:۵۰
چاووشخوان جنگهمهٔ مطالب «بافتار» دربارهٔ محسن چاوشی
بهمناسبت انتخاب ایشان بهعنوان چهرهٔ هنر انقلاب سال ۱۴۰۴
در آرزوی روضهخوانی۷ برش از قطعات حسینی محسن چاوشی
من جَلد تو هستمارادت هنری محسن چاوشی به حضرت امیرالمؤمنین (ع)
چاوشیخوان تو میمانم وطنمنتخب موسیقیهای محسن چاوشی برای ایران
چاووشخوان جنگمرور قطعه «علاج» محسن چاوشی
چاوشی و چکامه و چامهمنتخب قطعات محسن چاوشی با محوریت اشعار کهن و کلاسیک
قصیدهخوان آفتابوقتی آهنگ چاوشی برای امیرالمومنین (ع) به مذاق ضدانقلاب خوش نمیآید
ایستاده در وسط میدان جنگمرور قطعهٔ جدید محسن چاوشی با عنوان «حسبی الله» که زبان حال استغاثه و اضطرار مردم متوکل ایران در این روزهاست
رسانه بافتار @baftar_resane
بهمناسبت انتخاب ایشان بهعنوان چهرهٔ هنر انقلاب سال ۱۴۰۴
در آرزوی روضهخوانی۷ برش از قطعات حسینی محسن چاوشیمن جَلد تو هستمارادت هنری محسن چاوشی به حضرت امیرالمؤمنین (ع)چاوشیخوان تو میمانم وطنمنتخب موسیقیهای محسن چاوشی برای ایرانچاووشخوان جنگمرور قطعه «علاج» محسن چاوشیچاوشی و چکامه و چامهمنتخب قطعات محسن چاوشی با محوریت اشعار کهن و کلاسیکقصیدهخوان آفتابوقتی آهنگ چاوشی برای امیرالمومنین (ع) به مذاق ضدانقلاب خوش نمیآیدایستاده در وسط میدان جنگمرور قطعهٔ جدید محسن چاوشی با عنوان «حسبی الله» که زبان حال استغاثه و اضطرار مردم متوکل ایران در این روزهاسترسانه بافتار @baftar_resane۱۹:۰۳
محسن چاوشی؛ چهرهٔ هنر انقلاب اسلامی در سال ۱۴۰۴محسن چاوشی در مراسمی مردمی در میدان ولیعصر تهران، برای خواندن قطعهٔ «علاج» و «حسبی الله» به عنوان چهرهٔ هنر انقلاب انتخاب شد.
محسن چاوشی در سال ۱۴۰۴ با انتشار دو قطعه «علاج» و «حسبیالله»، نقشی فراتر از یک هنرمند صرف را ایفا کرد. او در میانه نبرد با جبهه آمریکایی-صهیونیستی، به عنوان چهره هنر انقلاب برگزیده شد. انتخاب خوانندگی این دو قطعه، نقطه عطفی در زیست هنری چاوشی محسوب میشود؛ تصمیمی شجاعانه که تنها از هنرمندی در تراز او به عنوان مرید اهل بیت و امیرالمومنین (ع) انتظار میرفت.در ویدیو زیر، بخشی از مراسم تقدیر از این هنرمند دغدغهمند در «هفتهی هنر انقلاب» را مشاهده میکنید.رسانه بافتار @baftar_resane۲۰:۳۲
قسمت هفتم از مجموعهٔ «امت مبعوث»: اربعین(بهدلیل محدودیتهای ارسال ویدئو در پیامرسان «بله»، برشی از این قسمت را بارگذاری کردهایم. نسخۀ باکیفیت و کامل این قسمت را در آپارات ببینید.)در این قسمت، حالوهوای عاشورایی و أمتیِ مراسم اربعین امام شهید خامنهای (ره) را به تماشا خواهیم نشست و ماجرای بعثت مردم ایران را از زبان موکبداران و زائران عراقی میشنویم.چهل روز گذشته بود از شهادت اماممان و امت مبعوث دیگر تاب نداشت؛ با پای پیاده سمت قتلگاهِ آقا رهسپار شده بود. این جمعیتِ پیاده تو را به یاد پیادهروی اربعین میانداخت. موکبها دوباره برپا شده بود و بغضهای فروخورده زائران، گاهوبیگاه میشکست. دستههای عزاداری هم آمده بودند برای عرض ارادت، با همان عَلَمها و کتلها و شمایلهای آشنا.گویی دوباره محرم و صفر شده بود؛ این عشّاق حسین (ع)، حالا حسین (ع) را یافته بودند در قامت امام شهیدشان. سیاهپوش به خیابان آمده بودند و برای او عاشورایی عزاداری میکردند؛ دمّام میزدند و زنجیر میزدند و به سینه میکوفتند و روضه میخواندند و بلندبلند میگریستند.همراه این مردم و حسوحال عاشوراییشان شدیم. با هر قدم دلمان هوایِ مشایه را میکرد؛ گویی خدا به دلمان نگاه کرد و قسمتمان شد تا پای صحبت عزاداران عراقی بنشینیم و مهمان موکبشان شویم. آنها برایمان از راهورسم حسینی امام شهیدمان گفتند و میراثی که او برای امتش به جا گذاشته بود.رسانه بافتار @baftar_resane۳:۵۴