قصیدهخوان آفتابوقتی آهنگ چاوشی برای امیرالمومنین (ع) به مذاق ضدانقلاب خوش نمیآید سالهاست که محسن چاوشی، دلش به «ذوالفقار» علی گرم است و باکی از طعنه و نفرین و ناسزاهای «لشکر شب» ندارد. او کاری با هیاهوها ندارد ولو چوب اعتقاد و ایمانش را بخورد. همین چند روز پیش در ولادت حضرت امیرالمومنین علی (ع) بود که قطعهٔ «یا مولا» را منتشر کرد و همین از آفتاب خواندن کافی بود تا خشم خفاشان و حقد و کینههای قدیمیشان برملا شود. همانطور که این اولینباری نبود که نفرت دشمن نصیبش میشد. پیشتر هم که «علاج» را در جنگ دوازدهروزه خواند و خطونشان برای صهیونیستها کشید، عربدهکشیهای خناسان شروع شد. چراکه چاوشی صدایش را خرج بالاترین حقیقتها کرده بود و از ایران علی (ع) خوانده بود. چهار سال پیش هم که قطعۀ «او» را خطاب به امام زمان (عج) خواند، همسر یکی از خوانندگان لسآنجلسی به او و اعتقاداتش توهین کرد و او در جوابش، اینطور پاسخ داد: «من از تو داغترم، ادای داغ نکن، که شمشیر ذوالفقار من، مست میدان است، و آماده به گردنکشان، جیببران، و عربدهکشان ...». چاوشی همواره اعتقاد و عاشقیاش را با افتخار بیان کرده و ابایی از طعنههای جماعتِ بهقول خودش «نمککور» نداشته است. او در استودیوی شخصیاش، آهنگهایی را از سر ایمان قلبیاش میخواند و با افتخار از اعتقادش دفاع میکند. موسیقیهایی که معمولا با آهنگسازی و ترانهٔ خودش است. البته او فقط در ساحت موسیقی، دم از مولایش نمیزند؛ بلکه طی این سالها محبوبیت و شهرتش را خرج کارهای خیر در خیریهای به نام «جمعیت حیدر» کرده است. خفاشان و شبپرستان، تاب این را ندارند که کسی از روشنی دم بزند؛ حتی اگر آن کس، چاوشی باشد که محبوب مردم ایران است. سیدحسن حسینی گویی برای همین لحظات بود که سرود: «اگر در انجمن ادبی خفاشان، قصیدهای در مدح آفتاب بخوانی، مطمئن باش صلهات جز لعن و نفرین نیست.»