️ تابلوی «گرنیکا» برای ایرانروایتی از یک جنایت دکتر حجت کاظمی، عضو هئیت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران بخش دوم وحشت آن لحظه در فیلم پیداست. خیابانی پیچیده در گرد و غبار، ساختمانهای ویران، درختان از جا کندهشده، اتومبیلهایی که با موج انفجار پرتاب شدهاند، چهرههای خاکگرفته و بهتزده عابران، شیون زنان و ناگهان پیکر خانمی که با سری آویزان در ماشیناش به شهادت رسیده است.غرق در بهت و وحشت از محل حادثه خارج شدم. تماس اطرافیان نگران شروع شد. وقت برگشت به این فکر میکردم که لحظاتی قبل از بمباران از آن محل عبور کرده بودم، چند دقیقهای در نزدیکی محل بمباران در کنار آرمگاه سیدجمال واعظ ایستاده بودم. در حملات ۱۷ اسفند به شهر بروجرد ۱۷ شهروند شهید شدند؛ از جمله زنی باردار و چند کودک. در انبوه مصیبتهای جنگ اخبار آن جنایت بازتاب زیادی در رسانهها نداشت و در سطح محلی محدود ماند. در ۲۶ آوریل ۱۹۳۷، بمبافکنهای آلمانی بر روی شهر کوچک گرنیکا در ایالت باسک اسپانیا پرواز و بازار آن را بمباران کردند. برخی آن حادثه را به عنوان نخستین نمونه استفاده هدفمند از بمباران هوایی علیه شهرها و مردم عادی در تاریخ مدرن دانستهاند؛ بمبارانی که هدف آن ایجاد وحشت و فشار بر مردم برای تامین اهداف تجاوزکارانه بود. بازار گرنیکا ویران و صدها تن کشته و زخمی شدند. جز اخبار مربوط به بمباران و تلفات، چیزی که از آن واقعه برجامانده تنها چند عکس رنگ و رو رفته است. رویداد بمباران گرنیکا میتوانست به خاطرهای مبهم و فراموششده در تاریخ خونین قرن بیستم تبدیل شود. اما پیکاسو در تابلوی «گرنیکا» مرگ و ویرانی آوار شده بر انسانها توسط نیروی شر را جاودانی کرد. گرنیکا تبدیل به یادمانی فرازمانی و فرامکانی از وحشت جنگ و تباهی مهاجمان شد. غرض اصلی هنرمند حفظ خاطره قربانیان شرارت بود.در این ایام بهحق از دانشآموزان مظلوم مدرسه شجره طیبه میناب و ملوانان غریب ناو دنا بسیار سخن گفته شده است. اما باید به خاطر داشت که طی جنگ تحمیلی چهل روزه در گوشه و کنار این کشور جنایتهای متعددی توسط متجاوزان آمریکایی-اسرائیلی اتفاق افتاده که کمتر موضوع بحث و توجه عمومی بوده است. انبوهی از داراییها و زیرساختهای نظامی، اقتصادی، علمی-فرهنگی کشور تخریبشده، مردم خانههای خود را از دست داده و هزاران جان ارزشمند از دست رفته است. نکته مضحک ماجرا آن است که این همه با ادعای «حمایت از مردم ایران» صورت گرفته است. من شاهد یکی از این حملات بودم و آرزو میکنم در میان ما افرادی باشند که قادر باشند آنچه بر این سرزمین و مردم رفته است را به نحو ماندگاری ثبت و روایت کنند. روایت این قصهها و تکرار آنها به زبان و بیانی شایسته، به دور از کلیشهسازیهای مرسوم، راهی برای مقابله با فراموشی زخمهایی است که توسط جنایتکاران بر وطن ما وارد شده است.با برآیندِ ایران همراه باشید.@barayand_mag۱۶:۲۹