حاج آقای قنبریان.mp3
۱۹:۲۶-۱۷.۸۱ مگابایت
سخنرانی حجتالاسلام قنبریان انتقام یا خونخواهی؛ فراتر از یک قصاص شخصی در نگاه دینی و سیاسی، میان «قصاص» و «*خونخواهی*» تفاوتی راهبردی است. قصاص، حکمی برای توقف جنایت و حفظ حیات است؛ اما وقتی یک شخصیت حقوقی، نماینده یک ملت یا تجسم یک آرمان (مانند امام حسین (ع) یا رهبران بزرگ ملی) به شهادت میرسد، مسئله از قصاص فردی فراتر رفته و به «*خونخواهی*» تبدیل میشود. خونخواهی یعنی چه؟خونخواهی، لزوماً به معنای کشتن قاتلان نیست؛ بلکه به معنای رساندن حرکت مقتول به مقصد و تحقق آرمان اوست. همانطور که خونخواهی امام حسین (ع) با ظهور حضرت مهدی (عج) و رسیدن به «فرج عمومی» محقق میشود، خونخواهی رهبر شهید ما نیز در دستیابی به نظمی منصفانه، تثبیت حقوق ملی و پایان دادن به سلطه استعمار در منطقه نهفته است.
راهبرد برخورد با متجاوزباید دانست که ایستادگی در برابر جنگطلب، عین صلحطلبی است؛ چرا که سکوت در برابر جنایت، صلح نیست، بلکه ذلتپذیری و دعوت به تجاوز دوباره است. ما باید با تکیه بر «*امکانهای غیرآمریکایی*» و بدون گره زدن تمام مسائل به مذاکره با دشمن، به دنبال نظمی باشیم که در آن حقوق ایران به سهولت تأمین شود.
دعوت به همبستگی ملیخونخواهی یک وظیفه ملی و تکثیرپذیر است. فرقی نمیکند فرد انقلابی باشد یا منتقد؛هر ایرانی با هر گرایشی که دل در گرو وطن دارد، میتواند در این مسیر همراه شود:
یکی با حمایت از پاسخ نظامی و دیگری با کمپینهای حقوقی و رسوا کردن جنایتکاران در دادگاههای بینالمللی. خونخواهی در حقیقت، همان خیرخواهی برای آینده ایران و فرزندان این سرزمین است.
۲۳ تیر ۱۴۰۵ خیابان پیروزی، چهارراه نبرد @baygani_piroozi۶