�
بازارسال شده از
به ابرقدرت جدید جهان سلام کنید و به احترامش بایستید:پرچمی که عوض نشدخاکی که اشغال نشدآبی که بیش از پیش مال ما شدمنابعی که دزدیده نشدگردنی که خم نشداندوهی که خوار نشدتنهایی که خفت نشددهانهای نجسی که بسته شدمقاومتی که الگوی تاریخ شدمردمی که مبعوث شدند
جمهوری اسلامی ایران
جمهوری اسلامی ایران
۳:۲۸
برای اربعین موسایی که عزت به ما داد
بیشتر از شصت سال پیش، در همین ایران خودمان، توی مغز جوان ایرانی فرو کرده بودند که شما توانایی ساختن یک آفتابه را هم ندارید! هر چه هست در غرب است! تمدن، در غرب است. مدرنیته، از غرب است. غرب را قبلهی آمال و نقطهای دور از تصور جوان ایرانی نمایش دادند. سید علیآقای خامنهایِ جوان، با حکومت و باورهای آن در افتاد. چشمش به دهان مرادش بود. آقای خمینی در پی احیای عزت لگدکوب شدهی جوان ایرانی بود و سیدعلی خامنهای هم مرید و شاگرد این آقا.در دههی چهل شمسی، یکی از نمایندگان مجلس در تهران، به سیدعلیآقای جوان توپیده بود که:" شما چه میخواهید؟ چرا سر جایتان نمینشینید؟ دیگر چه میخواهید؟ ما پول نفت داریم. مثل آقاها در خانههایمان مینشینیم ،پول میدهیم و غربیها وسایل لازم را برایمان میآورند و کار میکنند! آنها عادت به بوسیدن ماتحت غرب و آمریکا کرده بودند و این بوسیدن، فکر و تصور "استقلال" و "آزادی" را حتی به مخیلهشان هم راه نمیداد. سربازهای آقای خمینی از گهوارهها بیرون آمدند و انقلابی عظیم علیه استکبار جهانی کردند. چهل و هفت سال یک نهال ترد شکننده در برابر سهمگینترین طوفانها "مقاومت" کرد. کمر خم کرد، برگهای کوچکش ریخت، گاهی ساقهی تردش شکست. ولی ریشه، در خاک بود. سیدعلیآقا جوانها را به خط کرد. آنهایی که یک روز آفتابه هم نمیساختند، حالا موشک و پهپاد ساخته بودند. اتم میشکافتند! نیروگاه و پتروشیمی میساختند!سخت بود. شبیه خوردنِ خونِ جگر!نهال، هنوز ترد بود و شکننده. ولی "ایمان"، نهال را سرپا نگه داشتهبود و به او قدرت میداد. سیدعلی موسای قومش بود که قدم به قدم آنها را نجات داد و به اذن خدا قدرت بخشید. با این فرق که قوم سیدعلیآقا، شیفته و جانفدایش بودند. نهال، بعد از چهل و هفتسال مقاومت، دیگر شجرهای تنومند شده بود. شیطان، همهی قوایش را این بار جمع کرد و سر را نشانه گرفت...سیدعلیآقای ما را صبح روز دهم رمضان، با لبهایی تشنه شهید کرد. چهل روز پیش همین ساعت بود که وسط میدان امام، مثل بقیهی امّت، به سر و صورتم میزدم و شیون میکردم. آنقدر فریاد زده بودم که صدایم تا روزها از گلو بیرون نمیآمد. آن روز، وسط آن درد عظیم، بعثت رخ داد. یک امّت مبعوث شدند. ۱۶۸ طفل دبستانی و چند هزار جوان ایرانی قربانی شدند و خونشان، این شجرهی تنومند را قوّت داد. امروز، اربعین موسای عزیز ماست. و من، چهل روز است که در کنار امّت، قد کشیدهام و دلتنگتر از چهل روز پیش، باید دیوانهوار کار کنم. تن عزیز این شجرهی مبارک، زخمهای زیادی برداشته. برای تیمارش باید دیوانهوار کار کنم...
مریم بهادری@bent_alheydar
بیشتر از شصت سال پیش، در همین ایران خودمان، توی مغز جوان ایرانی فرو کرده بودند که شما توانایی ساختن یک آفتابه را هم ندارید! هر چه هست در غرب است! تمدن، در غرب است. مدرنیته، از غرب است. غرب را قبلهی آمال و نقطهای دور از تصور جوان ایرانی نمایش دادند. سید علیآقای خامنهایِ جوان، با حکومت و باورهای آن در افتاد. چشمش به دهان مرادش بود. آقای خمینی در پی احیای عزت لگدکوب شدهی جوان ایرانی بود و سیدعلی خامنهای هم مرید و شاگرد این آقا.در دههی چهل شمسی، یکی از نمایندگان مجلس در تهران، به سیدعلیآقای جوان توپیده بود که:" شما چه میخواهید؟ چرا سر جایتان نمینشینید؟ دیگر چه میخواهید؟ ما پول نفت داریم. مثل آقاها در خانههایمان مینشینیم ،پول میدهیم و غربیها وسایل لازم را برایمان میآورند و کار میکنند! آنها عادت به بوسیدن ماتحت غرب و آمریکا کرده بودند و این بوسیدن، فکر و تصور "استقلال" و "آزادی" را حتی به مخیلهشان هم راه نمیداد. سربازهای آقای خمینی از گهوارهها بیرون آمدند و انقلابی عظیم علیه استکبار جهانی کردند. چهل و هفت سال یک نهال ترد شکننده در برابر سهمگینترین طوفانها "مقاومت" کرد. کمر خم کرد، برگهای کوچکش ریخت، گاهی ساقهی تردش شکست. ولی ریشه، در خاک بود. سیدعلیآقا جوانها را به خط کرد. آنهایی که یک روز آفتابه هم نمیساختند، حالا موشک و پهپاد ساخته بودند. اتم میشکافتند! نیروگاه و پتروشیمی میساختند!سخت بود. شبیه خوردنِ خونِ جگر!نهال، هنوز ترد بود و شکننده. ولی "ایمان"، نهال را سرپا نگه داشتهبود و به او قدرت میداد. سیدعلی موسای قومش بود که قدم به قدم آنها را نجات داد و به اذن خدا قدرت بخشید. با این فرق که قوم سیدعلیآقا، شیفته و جانفدایش بودند. نهال، بعد از چهل و هفتسال مقاومت، دیگر شجرهای تنومند شده بود. شیطان، همهی قوایش را این بار جمع کرد و سر را نشانه گرفت...سیدعلیآقای ما را صبح روز دهم رمضان، با لبهایی تشنه شهید کرد. چهل روز پیش همین ساعت بود که وسط میدان امام، مثل بقیهی امّت، به سر و صورتم میزدم و شیون میکردم. آنقدر فریاد زده بودم که صدایم تا روزها از گلو بیرون نمیآمد. آن روز، وسط آن درد عظیم، بعثت رخ داد. یک امّت مبعوث شدند. ۱۶۸ طفل دبستانی و چند هزار جوان ایرانی قربانی شدند و خونشان، این شجرهی تنومند را قوّت داد. امروز، اربعین موسای عزیز ماست. و من، چهل روز است که در کنار امّت، قد کشیدهام و دلتنگتر از چهل روز پیش، باید دیوانهوار کار کنم. تن عزیز این شجرهی مبارک، زخمهای زیادی برداشته. برای تیمارش باید دیوانهوار کار کنم...
مریم بهادری@bent_alheydar۴:۳۶
عراقچی در گفت وگو با وزیر خارجه اسپانیا: مواضع اسپانیا در محکومیت تجاوز نظامی به ایران هیچگاه فراموش نخواهد شدپ.ن: اسپانیا به اصل خود برگشت خورد. حتما تاریخ اسپانیا را بخوانید زمانی که اسلام در آن سرزمین بیرق داشت... این برکت خونِ امامِ شهیدمان است
امروز سالروز فتح آندلس به دست مسلمانان است. انشاءالله در آینده از فتح آندلس و نفوذ یهود خواهم نوشت.#تبار_انحراف @bent_alheydar۹:۳۲
عزیز شهیدم!بعد از شما، دنیا فقط آن زمان ارزش دارد که این سرطان را محو کنیم.ما مبارزانی شدهایم که برای پاک کردن این نجاست، رخت عزا را که حالا مبدّل به جامهی رزم شده، از تن در نمیآوریم.@bent_alheydar
بعد از شما، دنیا فقط آن زمان ارزش دارد که این سرطان را محو کنیم.ما مبارزانی شدهایم که برای پاک کردن این نجاست، رخت عزا را که حالا مبدّل به جامهی رزم شده، از تن در نمیآوریم.@bent_alheydar۹:۳۳
شاهد ورژن جدیدی از دنیا هستیم!اون زمانا که ما طفل بودیم، اگه توی مسجد کج مینشستیم، هزارتا پشت چشم برامون نازک میشد.الان این چهارتا آتیشپاره مصلی رو به آتیش کشیدن، ملت بهشون شکلات و بیسکوییت هم تعارف میکنند!
#دهه_هفتادیهای_ستمکش@bent_alheydar
#دهه_هفتادیهای_ستمکش@bent_alheydar
۱۳:۱۸
کاری با فحشهایی که میده ندارم که صد برابرش برای خودش و اجدادش(آینه!)به اون قسمتی نگاه کنید که میگه: قدرت و اعتبار و جایگاه این جماعت، از هر مذاکرهکنندهای بیشتره.خودتو دستکم نگیری هموطن با غیرتم#میدان_باتو_خیابان_باما#به_کوری_چشم_یهود_و_نوکراش@bent_alheydar
)به اون قسمتی نگاه کنید که میگه: قدرت و اعتبار و جایگاه این جماعت، از هر مذاکرهکنندهای بیشتره.خودتو دستکم نگیری هموطن با غیرتم#میدان_باتو_خیابان_باما#به_کوری_چشم_یهود_و_نوکراش@bent_alheydar۱۳:۱۹
دعای سمات امروزم رو به نیت تسکین قلوب برادران و خواهرانم در لبنان میخونمالّلهمّ عَجّل لوَلیّکالفَرج@bent_alheydar
الّلهمّ عَجّل لوَلیّکالفَرج@bent_alheydar۱۴:۱۷
بعد از هفت اکتبر و طوفانالاقصی، جنگ از غزه به لبنان هم رسیده بود. در هفدهم سپتامبر با انفجار همزمان سه هزار پیجر که واسطهی پیامرسان بین نیروهای حزبالله بود، آمار شهدا بسیار بالا رفت. تا اینکه در بیست و هفتم سپتامبر، اسرائیل قلب حزبالله را نشانه گرفت. مقر اصلی حزبالله در حومهی ضاحیه بمباران شد. جایی که سیدحسن نصرالله با سران سپاه پاسداران جلسه داشت...بعد از آن واقعهی شوم، همه چیز از یک فرمان شروع شد:" بر همهی مسلمانان فرض است که با امکانات خود در کنار مردم لبنان و حزبالله سرافراز بایستند و در رویارویی با رژیم غاصب و ظالم و خبیث، آن را یاری کنند. والسلام علی عبادالله الصالحین"رستاخیزی در ایران عزیزمان شکل گرفت. زنان ایرانی با تمام قوا، فرمان قائدشان را لبیک گفته بودند و از عزیزترین داراییهای دنیاییشان چشم پوشیدند و آنها را تقدیم مقاومت اسلامی کردند. کتاب را یک نفس خواندم. پشت تقدیم هر تکه طلای ریز و درشت، قصهای بود که بزرگی زنهای سرزمینم را به رُخَم میکشید. میبالیدم به خودم که در سرزمینی ساکنام که چنین زنهایی در آن نفس میکشند و وجودشان، برکت این خاک است. نوعروسی که حلقهی ظریف عقدش را تقدیم کرد. همسر شهیدی که حلقهی یادگار همسرش را بعد از بیست و چند سال تقدیم کرد. زنی که هیچ طلایی برای بخشش نداشت ولی با دستان هنرمندش انواع غذاها و کیک و شیرینی پخت و پولشان را تقدیم اسلام کرد. نویسندهای که جایزهی کتابش فیش حج بود. و آرزوی زیارت خانهی خدا بر دلش. اما سربازی و فرمانپذیری حکم کرد که فیش حجاش را بفروشد و فرمان قائدش را لبیک بگوید. و من، خودم را حقیرترین و ناچیزترین ذرهای در برابر اقیانوس سخاوت این زنها یافتم. آدمهای عالِم و عابد و قوی و شجاع و ... هریک، چیزی را به سمت خود میکشند. اما سخاوتمند، چیزی را از خود جدا میکند. پا بر خود مینهد و این، اولین گام صعود است!اما نویسنده در موخّرهی کتاب چیزی نوشته بود که هر چه دست بر سینهام میفشارم، آتش جگرم سرد نمیشود و دردش نمیکاهد. نوشته بود:" سختترین بخش کار، نوشتن این روایتها نبود. جایی بود که فکر میکردند از دفتر رهبری تماس میگیرم و میتوانم سلامشان را به آقا برسانم و شرمنده میشدم."تاریخ گواه و شاهد انسانهایی بود که جان و مال و هستیشان را فدای قائدشان کردند و شاهد شهادت مظلومانهی او هم بودند. بعثت و رسالت، مستحق این آدمها بود.{عیار ۲۴ را به کوشش خانم معصومه صفاییراد و از انتشارات انقلاب اسلامی بخوانید}#معرفی_کتاب@bent_alheydar
تاریخ گواه و شاهد انسانهایی بود که جان و مال و هستیشان را فدای قائدشان کردند و شاهد شهادت مظلومانهی او هم بودند. بعثت و رسالت، مستحق این آدمها بود.{عیار ۲۴ را به کوشش خانم معصومه صفاییراد و از انتشارات انقلاب اسلامی بخوانید}#معرفی_کتاب@bent_alheydar۱۱:۱۰
خانوم معلم هم دلش برای دخترا تنگ شده بود. قرار شد هر کی تونست بیاد مسجد محلبچهها با دیدن خانوم معلم بال درآوردند. از دور دارم نگاشون میکنم و دلم پیش خانوم معلمهای بازماندهی مدرسهی مینابه با اون خاطرات کشنده چیکار کنند؟@bent_alheydar
بچهها با دیدن خانوم معلم بال درآوردند. از دور دارم نگاشون میکنم و دلم پیش خانوم معلمهای بازماندهی مدرسهی مینابه با اون خاطرات کشنده چیکار کنند؟@bent_alheydar۱۶:۱۷
از صدر اسلام تا امروز، هیچ روزی شیعه تا این حد در اوج عزت و اقتدار نبوده.روزگاری بود که اگر حدس میزدند در خانهای مریدِ حیدر کرّار وجود داره، خون اهل اون خونه مباح بود!و حالا، پرچم حکومت شیعهی علوی در دنیا بالاستما این عزت رو مدیون صادق آل محمد(ع) هستیمشهادت مولای ششم ما تسلیتباد@bent_alheydar
ما این عزت رو مدیون صادق آل محمد(ع) هستیمشهادت مولای ششم ما تسلیتباد@bent_alheydar۱۸:۴۹
وقتی یک ساعت باهاش کشتی میگیری و به پیر و پیغمبر قسم میخوری که:" مَرد! ببین دیگه هیچی نداره!"و همون موقع مردی میاد و سهم خمیردندونش رو میزنه و میره@bent_alheydar
@bent_alheydar۲۰:۱۸
ایران، همیشه "عزیز" و "پیروز" و "سربلند" نبوده!این خاک، روزهای اشغال، قحطی، شوهر دادن استانها و رشتهکوههایش را به چشم دیده!و البته، این خاک، هشت سال دفاع در برابر هفتاد کشور دنیا و حفظ تمامیت خاکش را هم دیده است.این خاک، "دوازده" به اضافهی "چهل روز" دفاع در برابر ابر قدرتهای دنیا و مالیدن پوزههایشان بر زمین سرد را هم دیده است! چهل و هفت سال است که خمینی کبیر و خامنهای شهید، "عزت" را به این خاک بخشیدهاند. و ای کاش پهلویپرستهای نادان به جای مسخ شدن جلوی برنامهی مضحک "تونل زمان" و امثال آن، کمی و فقط کمی تاریخ این خاک را میخواندند...@bent_alheydar
۱۱:۳۵
{با ملت ایران سر جنگ نداریم. میخواهیم کمکشون کنیم!}این جمله خیلی آشناست. نه؟ [کمکهای عمو ترامپ و بیبی...]در جنگ جهانی دوم که جنگندههای روسی توی آسمون ایران جولان میدادن، روز اول بعد از بمباران فرودگاهها و مقرهای ارتش، روی شهرها و روستاها کاغذهایی میریختند که روی اونها نوشته بود:" برای کمک اومدیم!"#عبرتها_چه_بسیارند#تاریخ_بخونیم@bent_alheydar
۶:۵۴