عکس پروفایل بویهب
۷۴۴ عضو

بویه

رسانه روایت در استان بوشهر
ارتباط با ما:@admin_boie
thumbnail
undefined چند شب است دنبالش می‌گردم ...
undefined شرجی نفس شهر را گرفته بود. رطوبت هوا آرام از کنار شقیقه‌ها پایین می‌آمد و لباس‌ها را به تن می‌چسباند. اما گرما هم نتوانسته بود مردم را از میدان دور کند. بعد از پایان مراسم، سریع خودم را به ماشین رساندم. کولر را روشن کردم. چند لحظه بعد، ضربه‌ای آرام به شیشه خورد.
undefined پیرزنی لاغراندام و آفتاب‌سوخته پشت شیشه ایستاده بود. چشم‌هایش در گودی صورت فرو رفته بود و عرق از پیشانی‌اش می‌چکید. گفت: «ننه... حالم خوب نیست. منو تا عاشوری می‌رسونی؟».
undefined سوار که شد، نگاهم به سربند پرچم ایران، مچ‌بند بافتنی سه‌رنگ و پیکسل نقشه ایران روی سینه‌اش افتاد. تمام مسیر حرف می‌زد و من فقط گوش می‌دادم. از میان حرف‌هایش فهمیدم سرطان دارد، شوهرش نابیناست و چهار ماه است هر شب از روستای چاه‌خانی با ماشین‌های عبوری خودش را به میدان امام می‌رساند؛ تا پایان مراسم می‌ماند و شب دوباره همان مسیر را برمی‌گردد.
undefined فقط یک شب نیامده بود؛ همان شبی که در بیمارستان بستری بود. پرسیدم: «مادر، چرا با این حال و روز هر شب میای؟». اشک در چشم‌هایش جمع شد. گفت: «چون رهبرمو دوست دارم. از وقتی خبر شهادتش رو شنیدم، دیگه لقمه از گلوم پایین نمی‌ره. وزنم از چهل‌وچهار کیلو رسیده به سی و خورده‌ای.»
undefined وقتی گفت سال‌ها قبل هم برای دیدن رهبر در سفرش به بوشهر خودش را رسانده بود، فهمیدم این دلبستگی، قصه امروز و دیروز نیست. میان همه حرف‌هایش، قصه‌ای بود که وقتی تعریفش کرد، بغض به صدایش نشست.
undefined گفت: «چند شب قبل، بعد از پایان مراسم، سوار ماشین زن و مرد جوانی شدم تا برگردم چاه‌خانی. نزدیک دویره احمدی، وقتی راننده فهمید که من هر شب برای حضور در مراسم به بوشهر میام، پرچمم رو از دستم گرفت و دسته چوبی‌اش رو شکست. می‌خواست پرچمم رو بیرون بندازه. گفتم سر منو بشکن... ولی پرچمم رو نه».
undefined بعد هم آهی کشید. با گوشه روسری‌اش، اشک چشمش را پاک کرد و گفت: «بعد از آن، چند تا لیچار بارم کرد. وسط بیابون نگه داشت؛ پیاده‌ام کرد و رفت. فقط چوب پرچمم رو نشکست... حرمتم رو هم شکست.»
undefined چند شب بعد، دوباره به میدان امام رفتم. میان جمعیت چشم می‌گرداندم؛ دنبال همان سربند، همان مچ‌بند سه‌رنگ و همان پیرزن لاغراندام. اما نبود. نگرانش شدم. شماره‌ای که داده بود را گرفتم. صدایش ضعیف‌تر از آن شب بود. گفت: «چند روزه حالم بدتر شده... دکتر گفته دیگه نباید راه برم... ولی دلم هنوز پیش میدونه...».
undefined سمیه شایگان
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۳۴۵
undefined۱۷
undefined۳
undefined۱

۳۷.۹K

۱۷:۳۴